Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Wegwezen!

Datum: 3 mei 2010, 13:28

Gepubliceerd door mw. Sarah Morton

watership1

Wegwezen!

Namen/scheldwoorden laat ik weg:

Onderwerp: Aanvraag urgentieverklaring.

Geachte woningbouwvereniging,

Sinds een halfjaar ben ik ingeschreven en reageer ik op woningen.

Maar de situatie is dringend geworden in de tussentijd.

Ik woon onder … Ik ben onder de stichting gaan wonen omdat het niet haalbaar leek helemaal zelfstandig te wonen. Ook destijds moest ik met urgentie verhuizen: de vriendin van mijn vader mishandelde mij geestelijk.

De … is bedoeld voor mensen met een verstandelijke beperking; Voor iemand met een normale tot hoge intelligentie, was er toen weinig. (Ik heb geen verstandelijke beperking, ik heb in lichte mate autisme) Stichting MEE heeft destijds uitgezocht welke mogelijkheden er zijn wat wonen betreft.

Ondanks dat ik onder de … woon, leid ik een zelfstandig leven. Ik hou mijn woning op orde, regel mijn eigen contacten. Maar … is niet ingesteld op slimme cliënten. Op een paar uitzonderingen na die wel met hun hart werken, ondermijnen ze mijn ontwikkeling en zelfrespect. Als ik ze daar op aanspreek reageren ze niet of schieten in de verdediging.

Ik word heel anders behandeld als mensen weten dat ik onder … woon. Zo kwam er zonder dat ik het wist een monteur/loodgieter langs, hij was ervan overtuigd dat de begeleiding dit met me had afgesproken. Hij moest in mijn woning zijn. De stichting heeft een zorgplicht en als ik er problemen mee had, haalde hij de begeleiding er wel bij. Achteraf heb ik gehoord over cliënten die hem echt niet binnenlieten. Dan kwam hij inderdaad met begeleiding.

Zolang ik onder de stichting woon, heb ik geen recht op Persoonsgebonden budget, omdat ik zogenaamd al een volledig zorgpakket heb. Daar zit de stichting niet mee. Tot november vorig jaar had ik een begeleidster met wie het goed klikte. Zij was recht door zee en had lef. Om puur organisatorische redenen hebben ze mijn begeleidster afgepakt en ingeruild voor iemand die vooral keurig volgens het boekje werkt. In de zomer heeft het management dat al bedacht, maar ik wist het pas een paar weken van te voren. Ik heb een brief geschreven aan het management. Die zit er nu niet bij, maar als jullie ’m willen inzien, wil ik het alsnog opsturen.

Ik ben een gesprek aangegaan met het locatiehoofd, maar het veranderde niets. Daarna regelde ik een gesprek met de clustermanager. Ook zonder resultaat. Uiteindelijk is het me gelukt een begeleidster te krijgen die bij me past. Dat heeft me maanden gekost, en er moest de klachtencommissie, een vertrouwenspersoon en stichting Positieve Nood aan te pas komen. In de tussentijd ben ik depressief geworden en had geen energie meer voor mijn studie… Ik ben er nog van aan het bijkomen.

Wonen onder … kost me veel energie. Je moet wel over een geweldige levenslust beschikken of een ijzersterk netwerk hebben, om zo nog midden in het leven te staan.

Cliënten worden afhankelijk en passief gehouden. Zij zitten er vaak onderuit gezakt bij, lijken apathisch. De stichting tolereert dat ik mijn eigen gang ga, maar iedere keer gebeurt er iets wat me veel kracht kost, hetzij door hun directe toedoen, hetzij door nalatigheid.

Ik voel me hier onveilig. Er is al een cliënt opgesloten. Zij werd ook niet serieus genomen. Volgens een vriendin wilde zij van de flat springen en is ze afgevoerd naar een gesloten/beschermde setting. Maar het officiële verhaal is dat ze ‘teveel aan haar hoofd had en dat deze woonvorm toch te zwaar voor haar was’. Er wonen hier cliënten met een veel lager niveau.

Ik zou de volgende kunnen zijn. Ik ben de meest zelfstandige cliënt, maar voor mij is het nauwelijks te doen om onder hun toezicht te wonen.

Als ik ergens voor bedank proberen ze me vaak over te halen of ik echt niet wil… Ik ben zelfs een keer opgebeld om iets waarvoor ik al had bedankt. Dat legde ik ook uit, maar ze drong toch nog aan.

Goedbeschouwd is het onmogelijk om normaal behandeld te worden, zodra mensen weten dat ik onder deze stichting woon. Ik kan eigenlijk alleen met lotgenoten contact leggen. Terwijl ik hard toe ben aan een zelfstandig leven.

Ik houd op mijn website de ontwikkelingen rondom mijn woonsituatie bij:

http://www.dus-sarah-morton.nl/pageID_9133597.html

Er zaten referenties bij van Positieve Nood en Iwanjka, oprichter van Nieuw Nederland. En een brief van mijn psychotherapeut en van mijn begeleidster.

Ik mocht op gesprek komen! Ik heb me representatief opgesteld, maar ben wel eerlijk geweest. De medewerkster van Vestia heeft hoop dat het gaat lukken. Zij beslist dat niet, maar moet het doorsturen naar een commissie. Daar gaan mensen ‘vergaderen’ of ik recht heb op een urgentie-verklaring.

Toen wist ik nog niet eens het volgende:

Omdat er onaangekondigd en monteur langs was gekomen, rook ik lont; Wat gebeurde er als een cliënt niet thuis was?

Ik vroeg via de mail aan een begeleidster (die ik in eerste instantie kreeg toegewezen i.v.m de herindeling) hoe het is gegaan bij de cliënten die niet thuis waren. Het antwoord was kortaf:

Hallo Sarah.

Ze hebben bij deze cliënten een nieuwe afspraak gemaakt

Maar laatst sprak in een cliënt die goed bij de tijd is. Ik vroeg hoe dat bij haar gegaan is, toen die monteur langs kwam. Zij zei: “Het is dat ik thuis was en dat mijn begeleidster er was. Die zei, er komt zo een monteur langs.

Toen kwam ze ook met verhalen van cliënten die er achteraf achterkwamen dat die monteur zonder hun medeweten, met een begeleidster de woning heeft betreden. Met toestemming van het locatiehoofd. De cliënten wisten er immers van dat er een monteur zou komen (niet dus)

Zo was de voordeur niet op slot toen ze die dag thuiskwamen, of er stonden deuren open, die anders dichtwaren. Ik kan niets bewijzen, maar ze zei dat dit ook tijdens een cliëntenpanel was besproken (daar kom ik niet meer)

Soms droom ik dat mensen zomaar mijn woning binnenkomen, met een sleutel. (Ook al voor ik dat verhaal hoorde!) Op zo’n moment voel ik me in het nauw gedreven en overvalt een angst me, zoals kinderen bang voor monsters en spoken kunnen zijn.

Een monster kan niet zomaar in je kast zitten, maar de stichting kan wel zo mijn woning binnenkomen.

Met mij gaat het steeds slechter.

De stichting heeft bewezen weinig tot geen respect te hebben voor de privacy en integriteit van cliënten. Ze zijn niet open en eerlijk en houden elkaar een hand boven het hoofd. Ik ben een bedreiging voor hun reputatie. Het lijkt dat hoe harder ik aan de bel trek, hoe vijandiger ze me gezind zijn. Dat laten ze niet openlijk blijken, dus ik kan het nauwelijks aantonen. Ik weet wel dat er meer en meer fout is gegaan sinds ik de klachtencommissie en vertrouwenspersoon om hulp heb gevraagd.

Het uit zich bijvoorbeeld in mails niet beantwoorden en me mijn plaats wijzen als ik daar iets van durf te zeggen.

Maar de bewijzen komen vanzelf…

Deze publicatie is onderdeel van het column van mw. Sarah Morton, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

 

Boeken van de auteur

Afwijkend En Toch Zo Gewoon Collision Collision De duisternis voorbij
 

Psychiatrisch onderzoekers ontmaskerd

In deze uitzending van VARA/VPRO Argos worden psychiatrisch onderzoekers ontmaskerd. Antidepressiva van het type SSRI blijken de kans op zelfmoord bij kinderen te verdubbelen. Maar de bewuste psychiatrische onderzoekers trachten het publiek het tegenovergestelde wijs te maken met gehaaide misleiding. In deze reportage vallen ze door de mand.

Labels

Links

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!