Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Waarom jij, Antonie?

Datum: 14 oktober 2010, 13:10

Gepubliceerd door mw. Sarah Morton

de_kleine_blonde_dood-3

Antonie Kamerling’s zelfmoord schokt Nederland.

Miljoenen mensen leven mee.

Niet dat het leven van een BN’er meer waard is dan van een ander. Alleen hoe meer mensen je kennen of denken te kennen, hoe dieper de impact is op de maatschappij.

De reacties variëren van verontwaardig, verdriet, woede tot gevoelloze grappen.

Ik kende hem van De Kleine Blonde Dood.

Zonder overdrijven vind ik het een heerlijke film. Een combinatie van humor en drama, wat elkaar op een of andere manier versterkt:

Valentijn (Antonie Kamerling) is een dichter met een heftig en wild leven. Als hij op een nacht in een telefooncel seks heeft met een lerares van vroeger, Mieke, raakt zij zwanger. Valentijn wil er eerst niets van weten.

Ook als het kindje er is, blijft Valentijn zijn leven voortzetten zoals hij gewend was. Hij ziet Micky als hij jarig is en als ze met vakantie gaan. Totdat Valentijn merkt dat Mieke Micky slaat. Valentijn neemt hem mee naar huis en doet zijn best om zijn leven aan te passen aan zijn zoontje. Hij en Micky krijgen een hechte band.

Mieke zet een rechtszaak in omdat ze Micky terug wil. Allebei doen ze alles om Micky te houden. De band tussen Valentijn en Micky wordt steeds sterker. Op haar verjaardag wil Mieke haar zoontje mee naar huis nemen om er een gezellig dagje van te maken maar dan valt Micky van de trap af en komt hij in het ziekenhuis te liggen.

Antonie was de laatste jaren depressief en was onder behandeling.

Waarom zag hij de mooie dingen niet meer in het leven? Hij leek een prachtig leven te hebben. Hij was getrouwd en vader van twee kinderen, van wie hij heel veel hield. Hij had een glansrijke baan waarin hij zichzelf kon laten zien.

In elk geval heeft hij de wereld iets moois, iets van betekenis nagelaten. Ik geloof ook dat hij vanuit het hiernamaals meehelpt op aarde.

De reguliere hulpverlening gaat uit van standaarden, in plaats van echt naar iemands verhaal te luisteren.

Praten en pillen. Hoe vaak krijgt iemand niet te horen dat zijn werkelijkheid niet klopt, dat die gekleurd is door de depressie? Iemand raakt zo verder geïsoleerd. De omgeving krijgt ‘voorlichting’ over omgaan met een depressief iemand. Je krijgt nergens meer gehoor. Iedereen zegt dat je het verkeerd ziet. Jij en je omgeving lijken in een andere dimensie te leven.

Neem geen belangrijker beslissingen, is een bekende uitspraak. Aan de reden dat iemand er zo aan toe is, wordt niets gedaan.

Hierbij geef ik zelf een diagnose: Levensklem.

Echt kijken naar de situatie.

Ik las ergens dat bij Antonie de hypotheek een loden last was. In Diagnose Levensklem http://www.levensklem.nl/ geeft Iwanjka aan zonder hypotheek geen suïcidepoging te hebben gedaan. Hij noemt hypotheken suïcidebommen…

Wanneer gaat de samenleving dat zien? Waarom gaan we niet de echte wortels (de klemfactoren) in de samenleving te lijf? Waarom bestrijden we alleen de symptomen? (en dan met pillen en diagnosen)?

Voor Antonie is het te laat.

Iwanjka:

“Ik heb nog eens met hem getwitt.. ik had toen een gevoel van ‘wie weet dat we nog s wat samen gaan doen, als de tijd daar is’. Nu is die dood…

Had dat niet verwacht. Knagende vraag: had mijn boek hem kunnen behouden? We shall see.

Wederom een slachtoffer van… het systeem?

Ik denk dat ik Isa Hoes (zijn vrouw lees ik) nog eens ga contacten. In menselijke zin, maar ook omdat zij mogelijk haar / hun leed ook willen omzetten in voorkomen van meer ellende.

Antonie gaat dan alsnog meedoen, maar anders.

“Not anymore alive to tell”….

Ik heb op Twitter een paar berichten gepost. Met teksten als: “Ik vraag me af of mijn boek Antonie had kunnen redden”. Deze opmerking schoot veel mensen in het verkeerde keelgat en betichten mij van ‘lijkenpikkerij’. Tja.

Mensen die niet weten dat ik zelf zes maanden in de hel op aarde geleefd heb. Ook ‘depressief’ was. En suïcide gepleegd heb.

Ik denk dat als ik mezelf niet kende mijn eerste gevoel ook zo zou zijn. Het zegt ook iets (veel) over de wereld waarin we leven. Waarin -inderdaad- hebzucht, misbruik etc. een boventoon voert.

En mensen die zeggen dat ik er helemaal niets vanaf weet. Dat doet pijn. Veel pijn. Maar ik weet dat zij dat zeggen vanuit hun perspectief. Wellicht hun eigen pijn, klem, etc. Ik probeer die ‘kwetsende’ opmerkingen te laten gaan. Adem… uit. En zij mogen denken wat ze willen. Als dat maar respectvol is. Ik denk dat ik respectvol gehandeld heb. Dat ik recht van spreken heb. Ik uit mij respectvol. Mensen die zeggen: “Je weet er geen bal van af”, en zich hooguit 5 minuten in mij verdiept hebben. Uiten die zich respectvol naar mij? Ik laat het oordeel aan de lezer… wie ben ik om te oordelen…?

Goed. Tot zover Antonie. Ik hoop dat zijn heengaan, naast een hele hoop ellende en pijn voor nabestaanden, ook iets goeds gaat brengen. Meer aandacht voor waarom mensen ‘depressief’ raken. En waarom we, de GGZ, de omgeving, de maatschappij, niet datgene konden bieden dat hij wilde leven.

Dat hoop ik.

Antonie, R.I.P,

Iwanjka”


Sommigen zien je leven beëindigen als een egoïstische daad. Zij kunnen zich het niet voorstellen, het gevoel dat het te laat is. Dat je nergens meer perspectief of een lichtpuntje ziet. Dat de dood de enige uitweg lijkt.

Kun je zoiets überhaupt begrijpen, als je zelf nooit zo ver heen bent geweest?

Voor velen is het griezelig als iemand tegen wie ze opkijken, op zo’n manier gaat. Alsof de grond onder je voeten vandaag geslagen wordt.

Op mensen die zelf diep zitten, kan deze stap een enorme aantrekkingskracht hebben. Die redeneren: als iemand zoals Antonie Kamerling – met zoveel succes en zo’n mooi leven – al niet te helpen is, waarom zou ik dan wel te helpen zijn?’

De heersende visie dat alles aan het individu ligt, draagt daar ook aan bij. Laten we beseffen dat psychische problemen een combinatie zijn van externe en interne factoren.

Zoiets komt nooit uit het niets, maar de ene persoon is er kwetsbaarder voor dan de ander. Idolen leven onder grote druk. Het zijn ook gewoon mensen met gevoelens en onzekerheden. Naar buiten toe moeten ze voldoen aan de verwachtingen die fans op hen projecteren. Tot de verbeelding spreken. Ze moeten veelbelovend blijven en de illusie in stand houden van de eeuwige jeugd. De naam ‘Neverland’, het privépretpark van Micheal Jackson is veelzeggend.

Juist artiesten zijn vaak gepassioneerde en gevoelige mensen. Zij kunnen makkelijk meegesleept worden in emoties. In vreugde, liefde en voldoening, maar ook in verdriet en wanhoop. Zij kennen diepgaande ups en downs.

Antonie was hoe dan ook vastgelopen.

Zijn einde raakt me meer dan ik besefte. Tijdens een aankondiging van De Kleine Blonde Dood, was ik ineens bijna in tranen. Om de manier hoe hij gegaan is. Al kende ik Antonie niet eens, of ergens weer wel.

Mijn gedachten zijn ook bij Isa (zijn vrouw) en bij zijn kinderen.

Antonie, je was een kanjer! Ik voel een diep respect voor je.

Deze publicatie is onderdeel van het column van mw. Sarah Morton, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

 

Boeken van de auteur

Afwijkend En Toch Zo Gewoon Collision Collision De duisternis voorbij
 

Psychiatrisch onderzoekers ontmaskerd

In deze uitzending van VARA/VPRO Argos worden psychiatrisch onderzoekers ontmaskerd. Antidepressiva van het type SSRI blijken de kans op zelfmoord bij kinderen te verdubbelen. Maar de bewuste psychiatrische onderzoekers trachten het publiek het tegenovergestelde wijs te maken met gehaaide misleiding. In deze reportage vallen ze door de mand.

Labels

Links

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!