Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Tegen angst helpt geen redelijk argument

Datum: 19 januari 2012, 19:12

Gepubliceerd door dhr. Jeroen Morssink

Angst houdt mensen in de greep van psychofarmaca

De discussie over behandelmethoden en medicijnen in de psychiatrie verloopt niet altijd zakelijk. Dat komt omdat veel mensen zich emotioneel betrokken voelen bij het onderwerp. Hoe voorkomen we dat onze argumenten voor verbeteringen in de psychiatrische behandeling niet door heftige emoties bij voorbaat van tafel worden geveegd? Dat is wat de vraag die Jeroen Morssink zichzelf in onderstaande column stelt.

Half januari schreef ik een artikel in de digitale Volkskrant onder de kop “Psychofarmaca werken wel maar genezen niks”. Nou, dat heb ik geweten! Heftige en emotionele reacties vlogen me om de oren. Eerst in de Volkskrant en vervolgens op de website GeenStijl. Ik zal de lezer besparen wat voor onverwachte benamingen ik allemaal kreeg toebedeeld – leugenaar en bedrieger waren de beschaafdste – maar het werd mij duidelijk dat ik mijn zelfbeeld van een “integere waarheidszoeker” behoorlijk moest bijstellen.

Wat had ik voor ergs geschreven in het artikel? Eigenlijk maar één ding: de aanname dat psychofarmaca gunstig werken is vrijwel uitsluitend gebaseerd op kortetermijnonderzoek. Onderzoeken die langer dan twee jaar duren geven zonder uitzondering betere resultaten te zien voor de patiënten die gedurende die periode géén medicijnen gebruikt hebben.
Ik had die conclusie natuurlijk niet zelf bedacht. Hij was van de Amerikaanse wetenschapsjournalist Robert Whitaker, die meer dan tien jaar lang intensief onderzoek heeft gedaan naar de resultaten van psychofarmaca. In die tijd veranderde hij van een journalist die enthousiast schreef over de geweldige resultaten van deze medicijnen, in een journalist die heel grote vraagtekens plaatst bij de medicinale aanpak van psychische klachten.
Ik had mij laten inspireren door Whitaker en hoopte dat mensen door het artikel geprikkeld zouden worden en méér zouden willen weten: “Hé wat bijzonder, vertel, hoe zit dat precies?”…
Maar niks van dat alles. Vrijwel onmiddellijk verdeelde het lezersveld zich. Een minderheid bleek min of meer niets van de huidige psychiatrische behandeling te moeten hebben en de meerderheid liet op een min of meer heftige en soms agressieve manier weten dat ik daarentegen “met mijn poten van de psychofarmaca moest afblijven”.

Het was me wel eerder opgevallen dat mensen heftig reageren als je voorzichtig probeert kritische vragen te stellen bij geneesmiddelengebruik en behandelmethoden die algemeen geaccepteerd zijn. Veel mensen reageren alsof die kritiek op een heel persoonlijke manier bedreigend voor ze is.
En, op een bepaalde manier gezien, is dat misschien ook wel zo. Waarom kritiek voor sommige mensen zo bedreigend is, wordt duidelijk als we wat nauwkeuriger kijken naar een paar zinnen uit een mail die ik kreeg van een boze vader:
”Mijn zoon van 42 jaar is sinds kort door zijn behandelaar ervan overtuigd, dat hij deze middelen moet gebruiken om van zijn psychose af te komen. Maar door zulke nonsens die u uitkraamt om uw eigen zakken te vullen, zijn wij binnenkort weer terug bij af. Het ging nu net zo goed !!!! Maar uw inkomen is blijkbaar belangrijker dan het welzijn van de patiënten die aan deze vreselijke ziekte lijden.”

Los van het feit dat deze meneer er in zijn boosheid er enkele niet-relevante zaken bijhaalt, is duidelijk wat hier eigenlijk speelt. De psychosen, de soms suïcidale depressies, de chaos die patiënten in hun hoofd kunnen ervaren en die een normaal leven bijna of helemaal onmogelijk maken, kunnen ongelooflijk heftig zijn. En niet alleen het leven van de patiënt wordt hierdoor ernstig ontregeld, maar ook voor de omgeving kan er een spannende, soms bedreigende en tot wanhoop brengende situatie ontstaan. En iedereen, behandelaars, vrienden en familieleden, slaakt een zucht van verlichting als eindelijk het medicijn is gevonden dat de patiënt rustig maakt en daarmee de situatie draaglijk.

Laten we duidelijk zijn. Niet alleen het individuele leed, maar ook het maatschappelijke ongemak is sterk verminderd door de ontdekking van de psychofarmaca. Nog geen twee eeuwen geleden werden veel psychiatrische patiënten als beesten behandeld. Ze werden soms zelfs aan een ketting gelegd en als kermisattractie aan het publiek gepresenteerd. Gelukkig is die tijd lang achter ons. Ook de drie meest gebruikte en vrij onmenselijke oplossingen die we in de eerste helft van de vorige eeuw voor wetenschappelijk hielden (de insuline-comatherapie, het opwekken van epileptische aanvallen door metrazol of door elektroshock en de frontale lobotomie), hebben we gelukkig achter ons gelaten. Dat werd mogelijk gemaakt door de komst in 1954 van het eerste “neurolepticum” thorazine. Het werd eindelijk rustig op de afdelingen in de psychiatrische instellingen – toentertijd nog “gestichten” genoemd.
In feite was dit dezelfde verademing als die welke de bezorgde vader uit de e-mail ervaarde toen zijn zoon eindelijk medicijnen ging slikken. Er valt op zo’n moment een last van de schouders van de mensen die voor de patiënt zorgen, van hem houden en wanhopig zijn over zijn toestand.

Maar psychiaters, ook al ervaren zij aanvankelijk dezelfde opluchting, dienen verder te kijken, dan deze eerste, soms euforische periode. Want hoe ziet het leven van de patiënt er uit over tien, vijftien jaar? Wat voor uitwerking hebben de psychofarmaca na zo’n lange periode?
Whitaker is hier helder over. Al het langetermijnonderzoek wijst er op dat zo’n lange periode van psychofarmacagebruik, een behoorlijk invalidiserende werking kan hebben. Hoe dat komt, dat zal ik graag een volgende keer uitleggen.
Wat ik nu wil duidelijk maken, is datgene wat ik van deze ervaring geleerd heb. Een ieder die kritisch bepaalde verschijnselen in de huidige psychiatrie ter discussie wil stellen bij een groot publiek, moet vooraf vooral twee dingen heel duidelijk maken.
Ten eerste: Ja, het is echt heel afschuwelijk om een ernstige psychose of een ernstige depressie te hebben. Ten tweede: Het is op dit moment heel goed dat er medicijnen zijn die een patiënt uit zo’n crisis kunnen halen en een draaglijker leven kunnen geven.
Als we het daar met elkaar over eens zijn, ontstaat er misschien voorzichtig de opening om te vragen: “Maar… Het kan toch geen kwaad als we op zoek gaan naar nóg betere manieren om deze mensen te helpen? Het kan toch geen kwaad als we kijken of we meer kunnen betekenen voor onze patiënten dan ze rustig te maken? Het kan toch geen kwaad om naar behandelmethoden op zoek te gaan die er voor zorgen dat een groot deel van onze psychiatrische patiënten over tien jaar zelfstandig kan leven, kan werken, zich weet te redden in de maatschappij, relaties kan aangaan en een zekere mate van geluk kan ervaren? Wel, dat is de reden dat we nu kritisch zijn. Niet om onze verworvenheden weg te gooien. Maar om op zoek te gaan naar mogelijkheden die onze patiënten nóg beter kunnen helpen.”
Want we kunnen nog zo gelijk hebben in onze kritiek, als we onze patiënten en “tegenstanders” op deze manier niet kunnen geruststellen, zullen we dit gelijk nooit verzilveren. Want tegen angst is geen redelijk argument opgewassen.

Deze publicatie is onderdeel van het column van dhr. Jeroen Morssink, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

 

Boeken van de auteur

Er zijn geen boeken gevonden.
 

Bijwerkingen antidepressiva verzwegen

Meer dan 1 miljoen Nederlanders slikken antidepressiva. Er is sprake van een depressie epidemie. De middelen blijken verslavend en hebben nare bijwerkingen.
Een fopspeen (actieve placebo) werkt 100% zo effectief. En er is helemaal geen bewijs voor een ziekte in de hersenen.
Daarbij veroorzaken antidepressiva juist meer zelfdodingen en extreem gewelddadig gedrag.
Argos op Radio 1 over antidepressiva

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Bron: VPRO/Vara

Labels

Links

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!