Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Rampenplan deel 2

Datum: 15 februari 2010, 13:57

Gepubliceerd door mw. Sarah Morton

watership

Ineens stond er een loodgieter voor mijn deur. “Opendoen! Ik kom voor het water”.

Ik deed open, maar vroeg: “Waarom is dit?”

Ik kom controleren of het water schoon is. Dat is afgesproken”. Huh?

Ik weet van niets”, zei ik verontwaardigd.

Dat heeft de begeleiding met je afgesproken”. Ik vroeg waarom de begeleiding dat moest doen. Maar als ik er problemen mee had, haalde hij de begeleiding wel erbij. Dat leek me helemaal vernederend, dus liet ik hem maar binnen. Ik bleef vragen stellen. Krijgen mensen die zelf huren die controle niet?

Andere huurders zijn zelf verantwoordelijk voor de veiligheid van de woning, maar de woonstichting heeft een zorgplicht, kreeg ik te horen. Of ik dat begrijp. Ja, ik begreep het heel goed; Als cliënt word je anders behandeld dan als huurder en heb je geen recht op privacy.

De woonstichting voert hun zorgplicht alleen uit, omdat ze bang zijn voor een schadeclaim en voor hun reputatie. Heeft de cliënt problemen waar de stichting niet verantwoordelijk voor is, laten ze de cliënt gerust in de kou staan.

Niet dat het verkeerd is als mijn huis getest wordt op veiligheid, alleen niemand heeft de moeite genomen het mij te laten weten. Sorry, vergeten, is het hoogst haalbare wat ik los zou kunnen krijgen.

Een ander bewoner/cliënt die ik tegenkwam, is hetzelfde overkomen. Het ging om legionella. Dat was mij niet eens uitgelegd.

Hij zit in een rolstoel, waardoor hij hulp nodig heeft bij praktische dingen. Ook hij heeft een normale intelligentie en voelt zich door de woonstichting vaak niet respectvol behandeld. Begeleiders doen alsof ze ver boven ons staan, maar ik en die medebewoner hebben een hoger niveau dan de gemiddelde begeleidster. Hij heeft een hulphond. Ik merkte op. “Aan zo’n hond heb je meer dan aan de begeleiding”. Daar moest hij hartelijk om lachen. “Honden geven onvoorwaardelijk om je, maar er zijn maar een handjevol mensen die dit werk echt doen uit liefde”, stelde hij.

Ik word vaak aangesproken als een kleuter. Dat er inmiddels drie boeken van mij uit zijn, verandert daar weinig aan. Ik geloof dat ze bang zijn voor mijn niveau, dus zo houden ze me onder de duim. Niet dat ik hoogbegaafd ben, maar ik ben niet oppervlakkig zoals zij. Dat zullen ze nooit toegeven. Als ik een mail naar ze stuur die maar een beetje kritisch is, reageren ze niet meer. Je kunt ze nergens op aanspreken.

De woonstichting mishandelt cliënten door ze hun gevoel van basisveiligheid te ontnemen, met privacyschendende protocollen. Waarom mag ik niet zelf bepalen wat voor mij veiligheid is?

Het is cliënten verboden een veiligheidsketting aan de deur te hebben, maar de stichting regelt wel afspraken buiten hen om, waardoor cliënten invallen in hun huis krijgen.

In het begin wilde ik al een veiligheidsketting, zodat ik open kan doen, zonder dat iemand binnen kan dringen. Maar de begeleiding moet naar binnen kunnen als een cliënt iets overkomt. De brandweer heeft liever geen veiligheidsketting, want bij brand telt iedere seconde.

Dat ik die ketting alleen op de haak doe als er iemand aanbelt en het ding voor de rest los laat hangen, telt niet. Want anderen kunnen niet zo verstandig ermee omgaan en als ik iets mag, willen zij het ook, luidt de theorie.

Weer word ik anders behandeld dan andere huurders, omdat ik onder die stichting woon. Ze gooien me op een hoop met cliënten met het niveau van een zesjarige. Dat is overzichtelijk. Voor de stichting is alles zwart-wit, alles of niets. Daarom noem ik het vanaf heden de stichting Borderline. Een idee van Positieve Nood, die zulke labels gebruikt om de situatie eens om te draaien. (Bijv: wie heeft er ADHD, het kind of de maatschappij?)

En voor de medewerkers van stichting Borderline; fijn, hè? Dat alles wat je doet en bent een label krijgt. Niet fijn? Stigmatiseer cliënten dan ook niet!

De stichting ontwricht cliënten hun thuissituatie door ze hun begeleidster af te pakken. Inmiddels heb ik de leiding zover gekregen dat ik een begeleidster krijg die bij me past. Daar moest wel een vertrouwenspersoon, de klachtencommissie en Positieve Nood zich mee bemoeien. Dan valt er pas te praten over een oplossing.

De stichting laat cliënten in de steek, door ze hulp te ontzeggen waar ze behoefte aan hebben. Inmiddels is er al een cliënt doorgedraaid. Ze kondigde aan van de flat te springen en is afgevoerd naar een meer beschermde instelling. Dit hoorde ik van een vriendin, want het officiële verhaal zegt alleen dat de cliënt, ‘teveel aan haar hoofd had’ en dat deze vorm van wonen toch te zwaar was. Ik geloof niet dat ze zo discreet bleven om de privacy van de cliënt. Ze hebben al bewezen dat onze privacy niets voorstelt.

Ik geloof er geen barst van die cliënt deze woonvorm niet aankon. Er wonen hier cliënten met een veel lager niveau. Ik weet wel dat ze niet de hulp kreeg waar ze om vroeg. Zo was haar taxi laat en ze vroeg een begeleidster op het steunpunt te bellen naar de taxicentrale. Maar nee, die wilde het eerst nog een kwartier aankijken. Of de cliënt moest zelf maar bellen. De cliënt gaf aan dat ze dat niet kon en drong nogmaals aan. Maar de begeleidster bleef bij haar standpunt.

Diezelfde cliënte zag eens hoe een kind onder een trein terechtkwam. Dood. Op het ‘Steunpunt’ vertelde ze het aan iedereen tegelijk. Daarna nog een keer aan een medewerkster die in de keuken stond. Helaas was dat iemand die zich niets interesseerde voor cliënten. “Ik ben nogal over mijn toeren”, zei de cliënte. “Ik ben ook wel eens over mijn toeren”, verklaarde die medewerkster.

Zo wordt je als cliënt niet serieus genomen. Begeleiders plaatsen hun wil boven die van jou, terwijl jij in die situatie zit. De cliënte was een verbitterd mens, ik had geen goed contact met haar. Ik kan dus niet aan haar vragen waarom het mis ging met haar. Ik kan niets bewijzen.

Maar ergens weet ik dat het zo is, want dat doen ze ook bij mij. Ik ben de zelfstandigste cliënt, maar toch trek ik het hier niet. Zolang ik onder de stichting woon, heb ik geen recht op Persoonsgebonden Budget en kan ik ook niet bij een andere stichting aankloppen. Ik dacht een eigen leven te kunnen hebben als ik me distantieer van stichting Borderline, maar ik zit aan ze vast.

De stichting ondermijnt mijn ontwikkeling en zelfbeeld door me in de mal van ‘zwaar gehandicapte’ te duwen.

Wat ik ga doen is een urgentie-verklaring proberen aan te vragen bij de woningbouwvereniging. Ik moet er niet aan denken om hier nog een paar jaar te blijven! Straks word ik net zo verbitterd als die cliënte, wat ze aan het begin niet was.

Als je in staat bent voor jezelf te zorgen, huur dan zelf een woning en regel zo nodig begeleiding van buitenaf. Dan kun je ergens anders aankloppen als je ontevreden bent.

Bij mijn vader thuis was er veel ruzie, er was dus reden om uit huis te gaan.

De stichting is eigenlijk voor verstandelijk – of lichamelijk gehandicapten (het is gefuseerd) en andere woonvoorzieningen hadden heuse wachtlijsten, maar dit was nieuwbouw, zodat er veel huisjes vrijkwamen. En de woonvorm op zich leek heel geschikt (een eigen appartement) en een goede tussenstap naar ‘echt’ op jezelf wonen.

Pas te laat besefte ik dat het een verschrikkelijke vergissing was. Er is hier niets voor mij.

Deze publicatie is onderdeel van het column van mw. Sarah Morton, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

 

Boeken van de auteur

Afwijkend En Toch Zo Gewoon Collision Collision De duisternis voorbij
 

Bijwerkingen antidepressiva verzwegen

Meer dan 1 miljoen Nederlanders slikken antidepressiva. Er is sprake van een depressie epidemie. De middelen blijken verslavend en hebben nare bijwerkingen.
Een fopspeen (actieve placebo) werkt 100% zo effectief. En er is helemaal geen bewijs voor een ziekte in de hersenen.
Daarbij veroorzaken antidepressiva juist meer zelfdodingen en extreem gewelddadig gedrag.
Argos op Radio 1 over antidepressiva

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Bron: VPRO/Vara

Labels

Links

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!