Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Psychiatrie: een zwendel dat haar spil vindt in het uitbuiten van onmacht

Datum: 20 maart 2011, 11:49

In het volgende stukje probeer ik te omschrijven hoe de psychiatrie vanuit de kern kan zijn opgebouwd, wat haar drijfveer kan zijn en hoe het kan dat het blijft groeien ondanks felle kritiek.

Er zijn natuurlijk meerdere wegen die naar Rome leiden en de volgende visie is niet meer dan een theorie op basis van 4 jaar intensieve verdieping en discussie over de psychiatrie vanuit een kritisch perspectief.

Om enkele vooroordelen en aantijgingen uit de weg te nemen: ik heb niets te maken met Scientology, een sekte of een andere vorm van religie. Ook heb ik niets te maken met de anti-psychiatrie, wat een stroming is binnen de psychiatrie met zogenaamde ‘anti-psychiaters’. Ik pleit zelf voor afschaf van het beroep psychiater omdat ik vind dat een arts niets te zoeken heeft in de hersenen van mensen als er geen bewijs is voor een ziekte om te behandelen.

Uit discussies met hoogleraren is gebleken dat de opvatting over wat ‘psychiatrie’ is uiteen loopt. Vanuit mijn perspectief omvat de benaming psychiatrie enkel en alleen het medische aspect op basis waarvan mensen met psychische problemen worden behandeld door een hersenarts. Meer praktisch gezien het voorschrijven van hersenmedicijnen en de theoretische basis waarmee dat gebeurt (hersenziekten hypothesen).

Vanuit mijn perspectief omvat de psychiatrie niet verpleegzorg, initiatieven om mensen te resocialiseren of te helpen om zelfstandig te wonen, psychotherapie, opvoedkunde en andere vormen van zorg die bijdragen een psychisch welzijn. Dit zijn in mijn opinie onafhankelijke specialismen die geen hersenarts benodigen.

Mijn vraag: wat wil een psychiater?

Sinds dat ik mij begon te verdiepen in de psychiatrie had ik één vraag die bij mij speelde: wat drijft een psychiater om te doen wat hij doet? Er zijn bewijzen alom dat de psychiatrie meer schade veroorzaakt dan goed doet, dus ik vroeg mij af: hoe kan dit? Wat wil een psychiater eigenlijk bereiken?

In Nederland slikken nu niet minder dan 1 miljoen mensen dagelijks antidepressiva tegen een biochemisch onbalans in hun hersenen die op geen enkele wijze objectief kan worden aangetoond. Ik vraag mij daarom af: wat wil een psychiater precies doen in de hersenen van al die mensen? En waarom?

Een antwoord kon ik niet vinden en ook niet bedenken, mede omdat psychiaters zelf stellen dat ze een hersenziekte behandelen wat zou kunnen betekenen dat ze fraude plegen. Daarop legde ik mij toe op het behandelen van opzichzelfstaande wanpraktijken en fraude binnen de psychiatrie zonder te weten wat de oorsprong of motivatie ervan kon zijn. Zo behandelde ik bijvoorbeeld het onderwerp ADHD waarbij steeds meer kinderen krachtige hersenmedicijnen krijgen voorgeschreven tegen een ziekte in hun hersenen die op geen enkele wijze kan worden aangetoond.

Kinderen worden van kinds af aan geleerd dat ze ziek zijn omdat ze zich thuis of op school druk of onhandelbaar gedragen. Natuurlijk kan ik niet oordelen of bij de kinderen individueel of gezamenlijk sprake is van een (eenduidige) ziekte of ernstig probleem, maar zeker is wel dat er geen bewijs is voor de psychiatrische hersenziekte die bij de kinderen behandeld wordt en dat gegeven heb ik dus als zodanig behandeld.

Het onrecht dat ik herken schuilt in het feit dat ik in de veronderstelling ben dat het de taak van een arts is om mensen gezond te maken, o.a. vanwege de eed die zij afleggen. Het kan dus niet zo zijn dat ADHD medicijnen worden voorgeschreven om een kind kalm te houden of beter te laten presteren op school. Het zou dan namelijk gaan om doping.

Voordat een arts medicijnen mag voorschrijven moet er sprake zijn van een ziekte om te behandelen. En dat blijkt uit het feit dat psychiaters werken op basis van hersenziekten-hypothesen. Bij ADHD zou bijvoorbeeld sprake zijn van een neurobiologische hersenstoornis die voornamelijk genetisch zou zijn bepaald.

Bij kinderen individueel kan echter niets worden aangetoond van die ziekte. In een recente discussie met een neuroloog werden hersenscans uit psychiatrische studies aangehaald maar toen ik vroeg in welk ziekenhuis kinderen terecht kunnen voor een diagnose via een hersenscan toen luidde het antwoord dat dat in geen enkel ziekenhuis in Nederland mogelijk is omdat een scan ‘te duur’ zou zijn (een paar duizend euro) en dat het bovendien ‘onnodig’ was omdat de ziekte kon worden aangetoond op basis van ‘empirisch bewijs’ (het bekijken van het gedrag).

Dat accepteer ik natuurlijk niet, en al helemaal niet omdat vooraanstaande geleerden en hoogleraren spreken van bedrog of om een letterlijk citaat te nemen “een travestie van de wetenschap“.

En zo kom ik dus telkens weer terug bij de vraag: wat wil een psychiater?

Ik ben niet bevooroordeeld, ik wil gewoon een normaal antwoord op deze vraag. En ik denk dat het erg belangrijk is om een antwoord te kunnen geven op deze vraag, want de schade die anders kan ontstaan kan een grote belemmering of zelfs bedreiging vormen voor de toekomst van de mens.

Om bij ADHD als voorbeeld te blijven. De motivatie van een psychiater kan op basis van de feiten zeker niet zijn dat ze de kinderen gezond willen maken (of althans niet individueel). Een studie van twee maanden geleden gepubliceerd in The Lancet (zeer betrouwbaar) toonde bijvoorbeeld aan dat twee op de drie kinderen van de diagnose ADHD verlost kan worden door goede voeding. Die studie werd aanvankelijk verdrukt en kon geen financiering krijgen.

Het verschil tussen de diagnose van een hersenziekte waartegen krachtige hersenemedicijnen wordt voorgeschreven en een complex voedingsdeficiënt die te verhelpen is met een dieet is enorm. Buiten de miljarden aan kosten voor sociale verzekering en zorg voor chronisch zieke kinderen staat ook de toekomst van individuele kinderen op het spel.

ADHD medicijnen zijn krachtige medicijnen die je niet mag onderschatten. Ze kunnen acute hartstilstand en kanker veroorzaken en remmen de lichamelijke groei. Ze hebben een effect op de hersenen die ongeveer gelijk is aan dat van cocaïne, maar met een tragere afgifte in de hersenen zodat er geen ‘kick’ is zoals bij cocaïne en zodat het effect verspreid is over meerdere uren.

Het is dus duidelijk dat de medicijnen een forse invloed hebben op de hersenen van kinderen en dat ze met zekerheid ‘schade’ aanrichten. En in de praktijk slikken kinderen het vaak de rest van hun leven omdat ADHD volgens de psychiatrie een chronische aangeboren hersenziekte is die nooit overgaat.

Een kind dat met goede voeding een gezond bestaan zou kunnen hebben gehad had misschien wel de Albert Einstein van de toekomst kunnen worden. De medicijnen remmen de ontwikkeling van de hersenen en richten schade aan dat het kind belemmert in zijn ontwikkeling.

De potentiële gevolgen zijn niet te overzien, maar duidelijk nadelig.

Theorie na vier jaar overdenken

Het is natuurlijk eenvoudig om te roepen dat psychiaters het om geld zouden doen, of misschien een stapje verder, voor een ziekelijke ideologie (bijvoorbeeld bij ADHD dat ze de ‘raddraaiers’ uit de samenleving als kind onschadelijk willen maken omdat ze geloven dat de kinderen die zij volgens hun criteria vangen op latere leeftijd een ‘groep criminelen’ vertegenwoordigen).

Ik zelf geloof daar niet in. Natuurlijk kunnen het bouwstenen zijn van het geheel, maar het gaat natuurlijk om een erkende medische praktijk waarin duizenden mensen werkzaam zijn waaronder vele hoogleraren en andere wetenschappers.

Geld als enige drijfveer voor een psychiater lijkt mij daarom onmogelijk. En bewijs voor een specifieke ideologie heb ik ook nog niet kunnen vinden, en ik heb ook grote (kritische) geleerden hierom gevraagd die mij geen specifieke ideologie konden benoemen en hooguit spraken van een ‘medische dogma’ (dat de psychiatrie een soort religie is).

Als ik kijk naar de bakermat van de psychiatrie, de periode waarin de professie ontstond, dan is te zien dat psychotherapeuten en andere psychische hulpverleners uit die tijd niet het soort respect en privileges kregen die artsen in die tijd kregen. Artsen keken op psychotherapeuten neer en spraken minderwaardig over ze. Daarbij was er in die tijd ook amper geld beschikbaar voor psychische zorg.

Toen het idee ontstond dat psychische problemen door hersenziekten veroorzaakt werden ontstond het potentieel om op gelijke voet met andere artsen te komen, en vanuit die tijd bekeken was de theorie ook niet onaannemelijk en op zijn minst het onderzoeken waard.

De eerste stappen richting medisch onderzoek werden gedaan en de psychiatrie als professie ontstond. De oprechte oorsprong van de afschuwelijke behandelingswijzen in die begintijd zijn misschien te betwisten, maar in het algemeen bezien ontstond een logische stap richting de vorming van een nieuwe medische professie.

Omdat er nog weinig tot niets bekend was over de hersenen hielden de psychiaters politici en het publiek altijd voor dat ondanks dat ze nog geen resultaten konden bieden dat ze met meer geld voor onderzoek in de toekomst effectieve behandelingen zouden kunnen bieden.

Toen de medicijnindustrie haar intrede maakte toen legden de psychiaters zich toe op de ontwikkeling van hersenmedicijnen, en tegenwoordig is de psychiatrie farmaceutisch gezien de meest winstgevende tak van de medische geneeskunde.

Hoewel de hersenziekte theorie 60 jaar geleden nog een oprechte en plausibele theorie was, is het dat op dit moment zeker niet meer. Psychiaters hebben nog steeds niet meer dan beloften voor kennis en effectieve behandelingen waarmee ze miljoenen voor onderzoek beogen te verwerven terwijl de theoretische basis in feite al tientallen jaren geleden is afgedaan.

Ze verzinnen telkens iets nieuws om te kunnen blijven groeien en om het voortbestaan van de professie te verzekeren, en de gevolgen daarvan zijn al lang niet meer relevant. Kritiekhebbers binnen de professie worden verstoten of met sancties of invloed het zwijgen opgelegd. Dit gebeurde in de recente jaren bijvoorbeeld bij prof. dr. Flip Treffers die de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie beschuldigde van het plegen van fraude omdat de organisatie alle aangesloten psychiaters opzettelijk met misleidende berichtgeving ertoe bewoog om depressieve kinderen te behandelen met antidepressiva, terwijl dat de kans op zelfmoord verdubbelt. Toen de hoogleraar daar achter kwam en zich er in vastbeet toen werd hij verdrukt door het gevestigde establishment en als ‘onrustzaaier’ op de bank gezet evenals dat al gebeurde met bijvoorbeeld prof. dr. Loren Mosher en soms op minder heftige (of indirecte) schaal ook bij veel andere geleerden, zoals bijvoorbeeld dr. Rogier Hoenders, dr. Sjef Teuns en dr. Detlef Petry.

Het lijkt er op dat de mensen die psychiater worden ofwel bij wetens of naïef (zoals in eerste instantie ook prof. dr. Treffers) gebukt gaan onder een belonings- en strafsysteem waarbinnen een individu nagenoeg geen invloed heeft op de bewegingsrichting van de professie. Dat dit de realiteit is wordt mij ook bevestigd door kritische wetenschappers die zich al tientallen jaren bezig houden met de psychiatrie, en bijvoorbeeld dit artikel in The Huffington Post.

Initiatieven van individuele psychiaters vangen bot of bijval op basis van het gezamenlijke belang van de professie: het voortbestaan van het beroep wat in de praktijk neerkomt op het verwerven van financiering, politieke invloed en maatschappelijke afhankelijkheid. Een individuele psychiater kan op basis van eigen ideologievorming (e.g. we moeten veel geld verdienen c.q. pillen voorschrijven voor het bekostigen van essentiële neurologische studies) enkel bijdragen aan het gezamenlijke belang, maar een ideologie an sich lijkt geen invloed te kunnen hebben op de bewegingsrichting van het beroep.

Op deze wijze wordt mogelijk een sturing verwezenlijkt die soms tegen de normen en waarden of het maatschappelijk belang indruist. Als praktijkvoorbeeld zorgt het ervoor dat initiatieven zoals het voedingsonderzoek voor kinderen wordt verdrukt, want wanneer een kind met een dieet van de problemen verlost kan worden dan schaadt dat de professie op meerdere fronten (validiteit van de hersenziekte hypothesen, politieke beloften en financiële middelen) waardoor afhankelijke ideologieën van individuele psychiaters, welke op hun beurt verwoven kunnen zijn met politieke of (reële) maatschappelijke belangen, in de tocht komen te staan.

Dit theoretische systeem lijkt mij de basis te vormen van de psychiatrie en de gang van zaken te kunnen verklaren.

Reacties zijn welkom!

 

Mogelijk interessante boeken

Collision Morgen ben ik een leeuw De duisternis voorbij Afwijkend En Toch Zo Gewoon
 

Hoogleraar: "ADHD is boerenbedrog"

Hoogleraar psychotherapie prof. dr. Paul Verhaeghe, auteur van het boek "Het einde van de psychotherapie", stelt dat aandoeningen zoals ADHD en PDD-NOS niet bestaan. De symptomen natuurlijk wel: drukke of verlegen kinderen zijn een feit. Het probleem ontstaat wanneer een patient niet als een persoon met een aantal eigenschappen wordt beschouwd, maar als die eigenschappen worden gefilterd tot een paar goed te classificeren afkortingen. Diagnose van zon soort aandoening gebeurt meestal met behulp van de DSM, een diagnostisch handboek dat niet, zoals men zou verwachten, samengesteld werd door onafhankelijke wetenschappers maar eerder een allegaartje van meningen is. De samensteller is de Amerikaanse Psychiatrische Associatie, een belangenvereniging die ooit zelfs met een stemming besloot of homoseksualiteit al dan niet een categorie moest worden. Zo worden ook te pas en te onpas aandoeningen toegevoegd, tot grote vreugde van de farmaceutische industrie. Zo kan er bijvoorbeeld weer een nieuwe pil in de markt worden gezet tegen een abnormaal lange rouwperiode. De DSM methode valt dus moeilijk wetenschappelijk te noemen, en blijkt in de praktijk al helemaal niet bij te dragen aan een structurele oplossing.

Labels

Links

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!