Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Ierse psychiater over GGZ-beleid Ierland: “A Vision for Change”

Datum: 16 november 2010, 21:43 ~ Bron: PsychMinded

ect1Door Dr Pat Bracken, Clinical Director at West Cork Mental Health Service, Bantry, Co Cork, Ireland

Psychiatrie heeft een geschiedenis van beschadigende interventies zoals lobotomie en insuline-coma behandeling, dus het is tijd om het magische geloof in elektroshock therapie te beëindigen, stelt psychiater Pat Bracken.

vision for changeEr zijn twee centrale dimensies voor het huidige GGZ-beleid van Ierland: A Vision for Change. Één ervan is over de vormgeving en realisatie van een waar multi-disciplinaire GGZ dienst. Dit heeft recent de meeste aandacht gekregen en de trage ontwikkelingen in die richting zijn zeer bekritiseerd.

Minder aandacht wordt tot op heden besteed aan een andere dimensie: het verplaatsen van een dominante singuliere medische wijze van het begrijpen en kaderen van psychische problemen naar de adoptie van een zuiver mens-gecentraliseerde, herstel oriëntatie. Ontwikkelingen in deze richting vereisen geen nieuwe middelen maar de bereidheid of intentie om de oude psychiatrische cultuur c.q. medisch paternalisme op te geven (in essentie het idee dat de dokter altijd weet wat het beste is voor de patiënt en altijd op die basis handelt).

Op zichzelf vereist A Vision for Change een nieuwe meer democratische cultuur dat wordt geleid door een ethische samenwerking, consultatie en zuiver multi-disciplinaire besluitvorming.

Deze maand bespreekt het Ierse parlement een wetswijziging van de Mental Health Act (MHA) 2001 gerelateerd tot de psychiatrische behandeling met elektroconvulsietherapie (ECT).

Op dit moment kan ECT aan onvrijwillig opgesloten patiënten worden gegeven zonder hun instemming onder de termen van sectie 59 (B) van de wet, waardoor de psychiater de volmacht heeft om te bepalen of een patiënt aan deze behandeling moet worden onderworpen. Daardoor ligt de macht om ECT toe te passen op dit moment in de handen van de behandelend psychiater alleen. In feite legt de MHA enorme macht en verantwoordelijkheden in de handen van een behandelend psychiater. We geloven dat deze niet consistent zijn met de soort kennis en wetenschap die beschikbaar zijn voor psychiatrie en in feite een voortzetting zijn van het medisch paternalisme dat A Vision for Change wil beëindigen.

De voorgestelde wetswijziging zal het patiënten de mogelijkheid tot het ontvangen van ECT niet weigeren. De behandeling blijft op vrijwillige basis beschikbaar zoals voorheen. Maar ECT is een zeer controversiële behandeling. De wetswijziging betekent dat onvrijwillig opgenomen patiënten alsnog onder dwang met ECT behandeld kunnen worden op basis van de mening van zijn behandelend psychiater en zijn collega’s alleen. De mening van de patiënt (als uitgedrukt in een ondertekende wilsverklaring bijvoorbeeld), de mening van de zorgverlener en van andere betrokken professionals zouden allen gelijke invloed moeten krijgen.

Door het verwijderen van sectie 59(B) zal ECT enkel plaatsen naast andere significante medische interventies dat voorgesteld wordt voor patiënten die niet bij machte zijn om instemming te geven. Het is geanticipeerd dat de nieuwe Mental Capacity Bill heldere richtlijnen zal geven over hoe de besluitvorming moet verlopen in dergelijke omstandigheden in de toekomst.

Waarom wordt er een wijziging gezocht voor de MHA 2001? ECT omvat het toedienen van een narcosemiddel aan de patiënt, het doorvoeren van elektriciteit door de hersenen en het opwekken van een epileptische aanval. Dit is een dramatische en contentieuze interventie en elk besluit om het toe te passen zonder instemming van de patiënt zou moeten worden gezien als een zeer ernstige onderneming. Psychiatrie heeft een geschiedenis van beschadigende interventies (zoals lobotomie en insuline-coma behandeling) waarin ze zodanig overtuigd waren van de effectiviteit dat ze niet inzagen welke schade ze aanrichten bij de patiënten. Veel psychiaters zetten het magische geloof in de efficiëntie en veiligheid van ECT voort.

Een recent redactioneel in de Irish Journal of Psychological Medicine bevatte de bewering dat ECT ‘een van de meest effectieve en veilige behandeling in de geneeskunde‘ [1]. Dergelijke boude uitspraken zijn volledig uit lijn met wetenschappelijk onderzoek naar ECT van de afgelopen 10 jaar. In een onderzoek naar de mening van patiënten die ECT hadden gekregen door een team van het Instituut of Psychiatry in Londen werd geschreven:

Het is duidelijk dat geheugenverlies een blijvend gevolg is voor ten minste éénderde van alle ontvangers van ECT

Voor sommigen leidt het geheugenverlies tot drastische gevolgen in hun leven en gevoel van eigenwaarde [2]. Permanent geheugenverlies (amnesia) is nu erkend in de wetenschappelijke literatuur als bijwerking van ECT en het wordt nu aanbevolen dat patiënten die ECT krijgen vooraf worden gewaarschuwd dat het geheugenverlies op 10-20 jaar [3] van hun herinneringen betrekking kan hebben. Zelfs onderzoekers die voorstanders zijn van ECT rapporteren van ‘ernstige verlies van geheugen’ [4] en het wordt op dit moment aanbevolen dat een programma van cognitieve rehabilitatie (soortgelijk als die wordt gegeven aan mensen met hersenletsel) routinematig beschikbaar moet worden gemaakt aan mensen die ECT zijn ondergaan. [5]

Terwijl psychiaters vaak cijfers als 80 tot 90% noemen van patiënten die goed zouden reageren op ECT betreffen het bij die percentages enkel onderzoeken met patiënten die voorafgaande aan de behandeling geen psychiatrisch traject met antidepressiva hebben doorlopen. De meeste patiënten die geschikt worden bevonden voor ECT hebben een voorgeschiedenis van psychiatrisch medicijngebruik en in die gevallen is de reactie op de behandeling 50-60% [6]. (De meest voorname reden om ECT te geven in Ierland was ‘medicatie-resistentie’ [7], evenals dat in Nederland het geval is). Echter, zelfs deze cijfers voor effectiviteit worden nu bestreden door de resultaten van een grootschalig onderzoek uit New York, Amerika. Het onderzoek werd uitgevoerd door een pro-ECT groep van onderzoekers. Ze onderzochten de uitkomsten van ECT in de ‘echte wereld’ van psychiatrische ziekenhuizen, niet de gebruikelijke onderzoeksopstelling van eerdere klinische onderzoeken, volgde 347 patiënten in zeven verschillende ziekenhuizen in de stad New York. Ze ontdekten dat maar 30,3% tot 46,7% van de patiënten drie dagen na de behandeling vermindering van depressie hadden en verder ‘… dat de betreffende patiënten gemiddeld 10 dagen na de ECT behandeling 40% van de verbetering weer verloren‘ [8].

Sommige psychiaters houden vast aan het geloof dat ECT een ‘levensreddende’ behandeling is. De afname in het gebruik ervan, de variabiliteit van het gebruik internationaal en lokaal, trekt dergelijke claims echter sterk in twijfel. ECT is effectief uitgebannen in Italië [waar het ooit door de Italiaan Cerletti uitgevonden is na een bezoek aan een slachthuis waar hij zag hoe varkens stroomstoten kregen voordat ze werden geslacht, red.]. En in België en Duitsland is het nog enkel beschikbaar in gespecialiseerde instellingen [9]/ In een enquête van de American Psychiatric Association (APA) 1988-1989 werd ECT in het geheel niet gebruikt in de 317 Amerikaanse metropolitaanse gebieden, en in de resterende gebieden waren de jaarlijkse ratio 4 tot 812 patiënten per 100.000 [10]. In Ierland hebben in 2008 enkel 24 van de 64 erkende centra (37,5%) aangegeven ECT te hebben toegepast op mensen. [7] Gezien het feit dat sommige patiënten van het ene centrum naar het andere werden doorverwezen voor de behandeling kan er geen twijfel over bestaan dat er in Ierland een grote variatie in toepassing van ECT bestaat. Dit zou de reden tot een groot schandaal betekenen indien de interventie daadwerkelijk ‘levensreddend’ zou zijn, omdat we getuige zouden zijn van een overeenkomstige variatie in sterftecijfers onder psychiatrische patiënten. Wat het onthult is dat er een grote willekeur heerst bij psychiaters over de toepassing van ECT. Dit werd ook ontdekt in het Verenigd Koninkrijk. Een studie ontdekte dat een 18-voudig verschil in de toepassing van ECT bestond tussen 11 generieke psychiatrische teams voor volwassenen binnen een enkel les-hospitaal in Edinburgh [11].

In onze opinie, terwijl een groeiend aantal psychiaters meer en meer voorzichtig worden in het toepassen van ECT (velen weigeren het te geven), zijn er nog enkele psychiaters over die de voordelen overschatten en die de schade die de behandeling kan aanrichten onderschatten. In deze omstandigheden zou besluit over de toepassing van ECT bij patiënten die ‘niet instemmen met de behandeling’ niet in handen mogen liggen van de medische professie alleen. Uiteindelijk is het voorstel om sectie 59(B) te verwijderen niet specifiek bedoeld voor ECT maar over de macht en autoriteit binnen het Ierse GGZ-systeem. Het gaat om het pogen de waarden en visie van A Vision for Change. Het is ook een poging om de positie van de psychiatrie een meer positieve democratische relatie met patiënten, zorgverleners en andere professionals te geven.

* Dr Pat Bracken is Clinical Director at West Cork Mental Health Service, Bantry, Co Cork, Ireland

Bron: PsychMinded

References:

  1. Dunne R, Kavanagh A, McLoughlin DM. Electroconvulsive therapy, capacity and the law in Ireland. Ir J Psych Med 2009; 26(1): 3-5.
  2. Service User Research Enterprise. Review of Consumers’ Perspectives on Electroconvulsive Therapy.  London: Institute of Psychiatry 2002.
  3. Robertson H, Pryor R. Memory and cognitive effects of ECT: informing and assessing patients. Advances in Psychiatric Treatment 2006; 12: 228-238.
  4. Sackeim H et al. The cognitive effects of electroconvulsive therapy in community settings. Neuropsychopharmacology 2007;32: 244-254.
  5. Mangaoang MA. Lucey JV. Cognitive rehabilitation: assessment and treatment of persistent memory impairments following ECT. Advances in Psychiatric Treatment 2007; 13: 90-100.
  6. Prudic J. et al. Resistance to antidepressant medications and short-term clinical response to ECT. Am J Psychiatry 1996;153: 985-992.
  7. Mental Health Commission. Report on the Use of Electroconvulsive Therapy in Approved Centres in 2008, Nov 2009.
  8. Prudic J. et al. Effectiveness of electroconvulsive therapy in community settings.  Biological Psychiatry 2004;55: 301-12.
  9. Eranti SV, McLoughlin DM. Electroconvulsive therapy – state of the art. Br J Psychiatry 2002; 182: 8-9.
  10. Hermann RC. Et al. Variation in ECT use in the United States. Am J Psychiatry 1995; 152: 869-875.
  11. Glen T. Scott AIF. Variation in rates of electroconvulsive therapy use among consultant teams in Edinburgh (1992-1997). Journal of Affective Disorders 2000;58: 75-78.
Disclaimer deze publicatie bevat informatie, beeldmateriaal of professioneel geschreven artikelen uit externe bronnen die kunnen zijn vertaald, aangepast, uitgebreid, voorzien van links, foto's en videos, met als doel het onderwerp - soms vanuit een ander (beoogd duidelijker) perspectief - bespreekbaar te stellen.
 

Mogelijk interessante boeken

Haal je een moederband niet meer in? Het einde van de psychotherapie
 

Seroquel dodelijk?

Labels

Links

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!