Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Psychatrische stoornissen: rijp voor het vuilnisvat

Datum: 4 juni 2011, 08:01
Tekst gepubliceerd 4 juni 2011. Copyright © prof. dr. Wim J. van der Steen. Plaatsing van de tekst door derden in enig ander medium is niet toegestaan zonder toestemming van de auteur. Weergave van kleine gedeelten of van de kern van de inhoud is toegestaan, mits de bron (auteur, titel, gegevens website, datum) expliciet worden vermeld.

dsm-grows

Toen ik ooit een tijd hard had gewerkt, besloot ik het twee weken rustig aan te doen. Lekker lang op bed liggen en veel slapen: heerlijk. Meditatieve rust, dat had ik vooral nodig. Niet druk aan de slag met mijn gebruikelijke bezigheden. Kennen jullie dat gevoel? Niets hoeft en je mag even niets interessant vinden. Zoiets is soms helend. Aan lichaamsbeweging had ik geen behoefte; daar zorgde ik op andere tijdstippen al genoeg voor. Veel nadenken deed ik ook al niet. Dat was even nergens voor nodig. Een nadeel van mijn manier van doen—of liever, niet-doen—was wel dat ik twee kilo aankwam. Maar die zou ik er wel afkrijgen als ik weer aan het werk zou gaan.

Wat er met me aan de hand was, zal intussen duidelijk zijn. Ik leed aan een depressieve stoornis. Dat valt af te leiden uit de “bijbel” van de psychiatrie, de DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, huidige versie DSM-IV-PZ, Nederlandse versie, zie het bekende leerboek psychiatrie van Hengeveld & Van Balkom, 2005, p. 220). Daarin vinden we de volgende definitie van de depressieve stoornis.

Diagnostische criteria voor de depressieve stoornis (DSM-IV-PZ).

A. Tenminste vijf van de volgende symptomen zijn bijna elke dag aanwezig geweest binnen dezelfde periode van twee weken en zij weerspiegelen een verandering ten opzichte van het eerdere functioneren. Tenminste een van de symptomen is ofwel (1) depressieve stemming, ofwel (2) verlies van interesse of plezier.
1. depressieve stemming (of kan bij kinderen of adolescenten ook prikkelbare stemming zijn);
2. duidelijke vermindering van interesse of plezier in alle of bijna alle activiteiten;
3. duidelijk gewichtsverlies of duidelijke gewichtstoename zonder dat een dieet gevolgd wordt;
4. insomnia of hypersomnia;
5. psychomotorische agitatie of remming;
6. vermoeidheid of verlies van energie;
7. gevoelens van waardeloosheid of buitensporige of onterechte schuldgevoelens;
8. verminderd vermogen tot nadenken of concentratie;
9. terugkerende gedachten aan de dood, terugkerende suïcidegedachten zonder dat er specifieke plannen gemaakt zijn, of een suïcidepoging of een specifiek plan om suïcide te plegen.
B en C. (Verkort weergegeven) Een somatische aandoening of rouw of een psychotische stoornis is niet de oorzaak. [In de Engelse versie wordt psychose niet uitgesloten.]

De definitie is duidelijk op mij van toepassing. Gedurende twee weken had ik de symptomen 2 (weinig belangstelling), 3 (gewichtstoename), 4 (veel slapen), 5 (weinig bewegen) en 8 (minder denkvermogen). Gelukkig verzekerde een bevriende psychiater me dat er niets aan de hand was. Wie weet was ik anders wel in een inrichting beland.

Even een ander, hypothetisch voorbeeld. Een man is voortdurend extreem somber (symptoom 1), loopt regelmatig schreeuwend door het huis (symptoom 5), is alsmaar doodmoe (symptoom 6), voelt zich schuldig omdat hij het met de buurvrouw wil doen (sympttoom7) en overweegt zelfmoord (symptoom 9).

Deze man heeft dezelfde psychiatrische stoornis als ik: een depressieve stoornis.

De moraal van mijn verhaal is, hoop ik, duidelijk. De officiële definitie van “depressie” is een partij wetenschappelijke waanzin. De definitie is van toepassing op gewone mensen (zie Horwitz & Wakefield, 2007) en op gestoorden en vaak hebben de mensen die het etiket krijgen opgeplakt weinig gemeen. Je krijgt op deze manier een ware depressie-epidemie, vooral omdat veel gewone mensen een stoornis wordt aangepraat. (Dehue, 2008).

Om de oorzaak van de waanzin op te sporen, moeten we teruggaan in de geschiedenis (Shorter, 2009, geeft daarvan een goed beeld). De eerste twee afleveringen van de DSM, in de VS verschenen in 1952 resp. 1968, stonden in het teken van de psychodynamica, een moderne variant van de psychoanalyse. Die stroming had toen veel invloed. In de jaren 80 kreeg de biologische psychiatrie meer invloed. Vertegenwoordigers van de twee stromingen konden niet met elkaar overweg. De biologische psychiaters wilden geen psychoanalyse in de nieuwe DSM-versie die werd voorbereid. Daar protesteerden de psychoanalytici natuurlijk tegen. De biologische psychiaters kregen toen een lumineus idee. Weet je wat, stelden ze voor, we laten alle theorieën weg. Geen psychoanalyse in de nieuwe DSM een ook geen biologische theorieën. DSM-III werd dus theorie-vrij (enkele uitzonderingen daargelaten) en de huidige DSM-IV mijdt ook theorieën zo veel mogelijk.

Nu zitten we met een wetenschappelijk wangedrocht: Voor het bedrijven van goede wetenschap heb je theorieën nodig en die zijn verdwenen uit de DSM, de basis-indeling van psychiatrische stoornissen. Het aantal psychiatrische stoornissen in de DSM is intussen gezwollen tot een paar honderd.

Ernstig is dat psychiaters zich moeten houden aan DBC’s, diagnosebehandelingencombinaties. Dat willen regelgevers en zorgverzekeraars. Iedere patiënt moet een DSM-etiket krijgen en daar hoort een bepaalde behandeling bij. Daar komen de professionals nu overigens tegen in opstand.

De DSM-etiketten zijn intussen overal doorgedrongen. Het grote publiek en de media nemen zonder roblemen woorden als depressie, schizofrenie en ADHD in de mond.

Met nadruk zou ik willen stellen: al die psychiatrische stoornissen bestaan helemaal niet. Het gaat om vergaarbaketiketten die in de vuilnisbak thuishoren. Mensen kunnen last hebben van symptomen, dat is iets heel anders. Sommigen zijn wat vaak aan de agressieve kant, anderen zijn verlegen. Ach, zo hebben we allemaal wel wat.

Echt gestoorde mensen heb je natuurlijk ook. Dat zijn er alleen niet zo veel als de farmaceutische industrie ons wil doen geloven. De industrie speelde bij het tot stand komen van de huidige DSM een grote rol en de definities van de zogenaamde stoornissen zitten zo in elkaar dat ze van toepassing zijn op een groot deel van de bevolking. Onvoorstelbaar veel depressieven hebben we bijvoorbeeld en die moeten natuurlijk allemaal antidepressiva slikken.

Hoe raken we alle verziekende etiketten, geplakt op verzonnen ziekten, kwijt? In de allereerste plaats is nodig dat een breed gedragen maatschappelijke revolutie de bestaande onzin aan de kaak stelt (voor hoe het anders kan, zie bijvoorbeeld Lewis, 2006; Van der Steen, 2010). Hard knokken is het geblazen, want onzinverkopers hebben in dit geval twee dingen die de meeste burgers wat minder hebben: macht en geld.

Literatuur

  • Dehue, T. (2008). De depressie-epidemie. Amsterdam & Antwerpen: Uitgeverij Augustus.
  • Horwitz, A.V. & Wakefield, J.C. (2007). The loss of sadness. How psychiatry transformed normal sorrow into depressive disorder. Oxford & New York: Oxford University Press.
  • Hengeveld, M.W. & Van Balkom, A.J.L. (red.) (2005). Leerboek psychiatrie. Utrecht: De Tijdstroom (tweede druk 2009).
  • Lewis, B. (2006). Moving beyond Prozac, DSM, and the new psychiatry. The birth of postpsychiatry. Ann Arbor: The University of Michigan Press.
  • Shorter, E. (2009). Before prozac. The troubled history of mood disorders in psychiatrie. Oxford & New York: Oxford Universioty Press.
  • Van der Steen, W.J. (2010). Nieuwe wegen voor de psychiatrie. Amsterdam: SWP.

Deze publicatie is onderdeel van het column van prof. dr. Wim J. Van der Steen, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

 

Boeken van de auteur

Nieuwe wegen voor de geneeskunde Denken over geneeskunde Geneeskunde tussen Geleerdheid en Gezond Verstand Beyond Boundaries of Biomedicine
 

Psychiatrisch onderzoekers ontmaskerd

In deze uitzending van VARA/VPRO Argos worden psychiatrisch onderzoekers ontmaskerd. Antidepressiva van het type SSRI blijken de kans op zelfmoord bij kinderen te verdubbelen. Maar de bewuste psychiatrische onderzoekers trachten het publiek het tegenovergestelde wijs te maken met gehaaide misleiding. In deze reportage vallen ze door de mand.

Labels

Links

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!