Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Megablunder verlaagt psychiatrie tot kwakzalverij.

Datum: 1 september 2009, 19:12

Gepubliceerd door apotheker Fernand Haesbrouck

Megablunder verlaagt psychiatrie tot kwakzalverij.

Dit zijn de symptomen die men gebruikt om een ongeneeslijke neurobiologische aandoening bij kinderen te VERMOEDEN.

  • let vaak niet goed op details of maakt slordigheidsfouten in schoolwerk of bij andere activiteiten;
  • heeft vaak moeite om de aandacht bij een taak of spel te houden;
  • lijkt vaak niet te luisteren wanneer iemand het woord tot hem of haar richt;
  • heeft vaak moeite om instructies volledig te volgen en maakt schoolwerk, taken of verplichtingen op het werk niet af (niet het gevolg van oppositioneel gedrag of het onvermogen instructies te begrijpen);
  • heeft vaak moeite om taken en activiteiten te organiseren;
  • gaat taken die een langdurige mentale inzet vereisen (zoals schoolwerk of huiswerk) vaak uit de weg; heeft er een hekel aan of toont tegenzin ermee te beginnen;
  • raakt vaak dingen kwijt die nodig zijn voor taken of bezigheden (bijvoorbeeld speelgoed, opgaven van school, potloden, boeken of gereedschap);
  • wordt vaak gemakkelijk afgeleid door uitwendige prikkels;
  • is vaak vergeetachtig bij dagelijkse bezigheden;
  • beweegt vaak onrustig de handen of voeten of wiebelt op zijn stoel;
  • staat op van zijn plaats in de klas of in andere situaties waar wordt verwacht dat er iemand blijft zitten;
  • rent in situaties waar dit ongepast is vaak rond of klautert overal in (bij adolescenten en volwassenen kan dit beperkt blijven tot een subjectief gevoel van rusteloosheid);
  • kan moeilijk rustig spelen of zich bezighouden met ontspannend activiteiten;
  • is vaak in de weer of draaft maar door;
  • praat vaak aan een stuk door;
  • gooit het antwoord er al uit voordat de vraag is afgemaakt;
  • verstoort vaak bezigheden van anderen of dringt zich op;
  • heeft vaak moeite met op zijn/haar beurt te wachten.
Pharmacircus

Pharmacircus

Geen enkele arts die in psychiatrie of neurologie gespecialiseerd is, toont daarmee een neurobiologische stoornis aan, die bovendien ongeneeslijk zou zijn.

Maar een goede score halen op de schaal, die aangeeft in welke mate het multidisciplinair team zichzelf ongeschikt verklaart en zich belemmerd weet in wat men het zelfverklaard pedagogisch comfort noemt, moet een arts, een wetenschapper, overtuigen, dat die ongeschiktheid en die belemmering een zogezegd wetenschappelijk bewijs aanbrengen van een vermoeden van een neurobiologische aandoening… bij de kinderen dan nog.

Waarmee men een chronische toxicomanie met cocaïne- of amfetaminestoffen kan starten, tot ze als dwangmatig psychotisch een kleinere pedagogische overlast veroorzaken.

Terwijl die optelsom eigenlijk een oordeel schetst van hoe het team bekwaam (of onbekwaam) is om om te gaan met kinderen, die op een simpele manier doodgewoon kind zijn en wel met enige pedagogische ‘kennis’ en ‘vaardigheid’ zouden moeten begeleid worden.

Vandaar dat GPOS (Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom) hier veel dichter bij het probleem staat dan ADHD.

Waarom laten de artsen na om bij het kind cocaïne- of amfetaminetekorten te meten, zodanig dat men een zicht kan krijgen in hoever men moet doseren?
Zoals men met insulinetekorten doet bij diabetici?
Geneeskunde vertelt immers dat cocaïne en (of) amfetamine, de tekorten bij die kinderen corrigeren.

Of als er andere tekorten zijn, waarom meet men die niet?
En hoe corrigeren cocaïne en(of) amfetamine dan die onbekende andere stoffen?

En waarom stimuleren stimulantia bij ADHD de zieke kindjes niet, terwijl ze dat wel doen bij de gezonden?

Een goede vraag waar artsen het antwoord erop het liefst verzwijgen.
Maar hier komt het.

Bij de gezonden (ook ADHD-ers zijn fysiek -zelfs heel- gezond) , drogeert (stimuleert) men met lage doseringen doping (zie WHO: ddd=30mg/70kg lichaamsgewicht bij methylphenidaat en ddd=15mg/70kg lichaamsgewicht bij amfetamine) .
Vandaar dat men gezonden (ook diegenen waarbij men ADHD alleen maar vermoedt) ermee hyperkinetisch kan ‘stimuleren’.
Het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen schreef zelfs, dat lage doses de symptomen van ADHD verergeren.

Het geheim immers van ADHD-artsen.

Bemerk eens de doseringen die nodig zijn om kinderen eerst hevig op te winden en om ze daarna, door meer te geven, dwangmatig psychotisch en tot ieders voldoening pedagogisch lekker gaar te krijgen.

Zelfs wanneer ze steeds lichter gaan wegen, stijgt meestal de dosering in plaats van ze te doen dalen.

Bij deze dan de verklaring van hoe de ADHD-epidemie is kunnen tot stand komen.

Maar wie in godsnaam kwam op het idee om daarvoor kinderen te stigmatiseren, ze met een toxicomanie psychotisch de psychiatrie in te jagen – bemerk het winstgevend bipolair chemisch balanceren op de psychotica en de antipsychotica, Dipiperon, Risperdal – , ze ermee te laten zelfmoorden en doodvallen en verslaafd te worden aan de doping die ze onterecht opgedrongen werden, omdat de omgeving van die kinderen zelf lijdt aan het onvermogen om als volwassenen met die (eigen en dezelfde) symptomen om te gaan.

Stel nu eens dat de Duitse psychiatrische klinieken in de jaren 1930-1940 hun levensonwaardige levens in plaats van ze te vergassen, langzamer en lucratiever hadden geëxtermineerd met gevaarlijke chemische stoffen?
Ook door de psychiatrie.

Is dit nu beschaafder omdat er meer en heel veel geld mee verdiend wordt?

Of omdat de maatschappij zich verkijkt op de gladde gezichten van zij die een toxicomanie mogen instellen en instand houden, zelfs bij kinderen, zelfs voor pedagogisch comfort, dat men dan voor de gelegenheid een neurobiologische aandoening is gaan noemen.

Deze publicatie is onderdeel van het column van apotheker Fernand Haesbrouck, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

 

Boeken van de auteur

ADHD-medicatie
 

Dr. Laura Batstra

Dr. Laura Batstra (blog) heeft ontslag genomen bij een GGZ-instelling uit afkeer tegen ADHD-screenen op scholen. Dr. Laura Batstra is auteur van het boek “Hoe voorkom je ADHD? Door de diagnose niet te stellen!” en stelt dat ADHD geen hersenziekte is en dat het daarom onverantwoord is om de hersenen van kinderen te behandelen.


Stop ADHD screening
Petitie tegen medicalisering jeugd

Terwijl de Tweede Kamer er alles aan doet om de ADHD epidemie in Nederland aan banden te krijgen start de psychiatrie onderwijl initiatieven om kinderen in een vroeger stadium te diagnosticeren met ADHD. In Ede is bijvoorbeeld een psychiatrisch screening programma gestart op peuterspeelzalen.

is een petitie gestart gericht aan politici. Teken de petitie en nodig anderen uit om te tekenen!



"Hoogleraren roepen in kranten dat ADHD wetenschappelijke fraude is"
Knack.be (700.000 lezers)

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!