Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Gebruik isoleercel in Nederland ter discussie na stroom van klachten en twee sterfgevallen

Datum: 24 september 2008, 20:41 ~ Bron: NRC Handelsblad

Isoleercel Na twee sterfgevallen van psychiatrische patiënten en binnenstromende klachten, staat de isoleercel ter discussie.

Rotterdam, 24 sept. Naakt en vastgebonden lag de toentertijd zestienjarige Jolijn Santegoeds op een geplastificeerde matras in haar isoleercel. Naast haar bed stond een kartonnen hoedje met daarin haar poep en plas te geuren. Na verschillende zelfmoordpogingen was Santegoeds met de diagnose ‘borderline’ opgenomen in de kliniek voor kinder- en jeugdpsychiatrie in Vught. Daar noemden ze haar een gevaar voor zichzelf. Om die reden, én omdat het personeel geen tijd had om haar in de gaten te houden, belandde Santegoeds voor meerdere maanden in de isoleercel.

Ook Mitch, de webmaster van deze website is in 4 jaar tijd meer dan 2500 uur lang in een isoleercel gevangen gehouden. Hij wachte altijd net zo lang tot hij de kans weer schoon zag om te ontsnappen en wanneer hij weer werd opgepakt hielden ze hem steeds langer achtereen, tot uiteindelijk tot 1.5 maanden achter elkaar in een isoleercel gevangen. Dit terwijl Mitch hoogbegaafd is en altijd rustig en beleefd is geweest, ook tegen de mensen die hem gevangen hielden.

Uiteindelijk hebben ze Mitch in een isoleerkamer opgesloten – een kamer met eigen sanitaire voorzieningen, met een normaal bed en een klein bureau – waar hij nog eens 7 maanden achter elkaar gevangen heeft gezeten zonder een moment er uit te mogen. “Het was erg zwaar, vooral door geest veranderende medicijnen die ik ingespoten kreeg die mij steeds zieker maakten.”

De discussie over het gebruik van isoleercellen laait vooral op na twee sterfgevallen binnen een maand in het Sociaal Psychiatrisch Dienstencentrum (SPDC) Oost in Amsterdam. De kliniek werd daarop gesloten.

Een 47-jarige schizofreniepatiënt overleed drie weken terug door verstikking in zijn isoleercel. Het personeel vond hem om acht uur ’s ochtends. Hij was op de avond ervoor voor het laatst gecontroleerd. Vorige week deed een patiënte een zelfmoordpoging op haar kamer. Zij overleed drie dagen later in het ziekenhuis.

Een dertigjarige, suïcidale patiënte vertelde bovendien afgelopen maandag in Nova dat zij in de vijf weken die ze in het SPDC verblijft al zes keer is weggelopen. Tot driemaal toe probeerde zij haar leven te beëindigen. Zij noemt de kliniek „een hel” en benadrukt dat patiënten „erg in de war raken” van de separeercellen, doordat zij niet weten wanneer de verpleging komt en wat er gaat gebeuren.

De patiënten weten niet wanneer ze er weer uit mogen, voor hun gevoel zitten ze oneindig lang gevangen. Vooral als ze er al een paar maanden in gevangen zitten kan het voor hun gevoel nog jaren doorgaan. “Je kunt je niet voorstellen hoe verschrikkelijk dat voor mensen is.” zegt Mitch.

Wat vinden betrokkenen van de isoleercel?

De nu dertigjarige Santegoeds werd in „de separeer” nog veel gekker, zegt ze. „Ik had heel sterk het gevoel dat iedereen doorleefde zonder mij. Ik lag vastgebonden in een kamer met de deur dicht, terwijl ik verderop mensen kon horen lachen.” Het personeel praatte niet met haar. „Ik stelde te kritische vragen. Contactmomenten bestonden uit het naar binnen schuiven van eten en drinken. Ik voelde me alsof ze me in een vuilnisbak hadden gedumpt. Ik wilde alleen maar meer dood dan toen ik niet in de separeer zat.”

Ook Mitch, de webmaster van psychiater.nu heeft een soortgelijke ervaring met de isoleercel. “Je zit daar in principe voor onbepaalde tijd gevangen. Als je een misdaad begaat, dan weet je dat je over 2 jaar weer vrij zal zijn. Dan kun je je daar aan vast houden en naar toe leven en je weet dat het een straf is voor iets dat je misdaan hebt. Wanneer je echter als onschuldig persoon in een isoleercel opgesloten wordt omdat iemand vindt dat je niet mag zijn wie je bent, dan denk je eerst dat het maximaal een uur kan duren en als je er dan een paar maanden gevangen zit dan verlies je noodgedwongen steeds meer je hoop op vrijheid en het is erg eng, vooral door de medicijnen die ze onder dwang inspuiten die je steeds zieker maken terwijl je er niets tegen kunt doen.”

Rob de Vries, die ruim dertig jaar in de psychiatrie werkte, benadrukt dat het veelvuldige gebruik van isoleercellen vaak voortkomt uit personeelsgebrek. „Je kunt niet onder dwangbehandeling uit, maar wél onder de separeercellen. Daarvoor moet je dan wel voldoende en kwalitatief personeel in dienst hebben.”

Hoogleraar psychiatrie Frank Koerselman denkt daar anders over. Het nu en dan separeren van psychiatrische patiënten is „onvermijdelijk”, zegt hij. „Alleen als een patiënt een reëel, fysiek gevaar voor zichzelf en anderen vormt, komt hij in de separeer. Je kunt iemand die wordt overspoeld met angsten en waanideeën en zichzelf of anderen iets wil aandoen, niet permanent in bedwang laten houden door twee sterke mannen. Sterker: iemand met een psychose wíl dat helemaal niet. Die moet gewoon even tot rust komen.”

Die mening van hoogleraar Koerselman wordt niet door iedereen gedeeld. Men gaat voorbij aan de belevingswereld van de patiënt, vanwaaruit het soms begrijpelijk is dat iemand een agressieve houding aanneemt.

Het is verschrikkelijk om, wanneer je niets misdaan hebt, en puur alleen omdat een psychiater vindt dat je niet mag zijn wie je bent, van je vrijheid te worden beroofd. “Dat mensen boos worden is natuurlijk te verwachten maar een isoleercel straf voor die boosheid lijkt mij ethisch gezien niet verantwoord. Het blijven gewoon mensen, en lang niet altijd zo ‘gek’ en gevaarlijk als een psychiater wil laten doen geloven.”

Veel patiënten roepen dat de psychiater leugens over ze heeft verteld om ze opgesloten te krijgen, en voor die mensen is dat de realiteit. Maar de psychiater spreekt over wanen. Wie spreekt er dan de waarheid in zo’n geval?

Er zit vaak een gedegen terechtheid in de woede die patiënten uiten. Het zijn per slot van rekening vaak onschuldige mensen die niets misdaan hebben en in veel gevallen is er helemaal geen bewijs voor het veronderstelde gevaar. In het geval van Mitch sprak de psychiater over wanen wanneer hij tegen de rechter vertelde dat hij 5000 euro per maand verdiende. Maar hij verdiende het toen wel. En hij was onschuldig.

Jaarlijks belanden naar schatting zo’n 18.000 mensen in een isoleercel. Circa één op de vier patiënten in een instelling wordt geïsoleerd. In de wet staat dat dat alleen mag als een patiënt een gevaar is voor zichzelf, voor het personeel of voor medepatiënten. Geestelijke gezondheidszorg Nederland (GGZ Nederland) concludeerde jaren geleden dat in Nederland opvallend meer patiënten worden gesepareerd dan in andere landen en dat de separeercel bovendien te vaak wordt gebruikt om de orde en rust op een afdeling te handhaven of te herstellen. GGZ Nederland probeert sinds 2004 met het project dwang en drang het gebruik van de isoleercel terug te dringen met 10 procent per jaar. Het Rijk heeft daarvoor in 2005 vijftien miljoen euro beschikbaar gesteld. Eind dit jaar worden de resultaten bekend.

Oud-psychiater De Vries vindt dat agressieve patiënten vaker onder dwang medicatie moeten krijgen. „In Nederland stoppen we een patiënt liever in de isoleer dan dat we hem of haar een kalmerend prikje geven. De integriteit van het lichaam vinden we belangrijker dan vrijheidsberoving.”

De voordelen van behandeling met antipsychotica boven opsluiting in een isoleercel valt echter te betwisten. Een isoleercel heeft een deur die ooit weer open gezet kan worden. De schade aan het zenuwstelsel en het lichaam door de medicijnen is vaak onherstelbaar. Antipsychotische medicijnen veroorzaken een atrofie van de hersenschors en vergroting van de basale ganglia. Het medicijn maakt patiënten voor de rest van hun leven afhankelijk van de medicijnen en maakt ze op termijn steeds zieker. De medicijnen blokkeren dopamine D2 receptoren in de hersenen en in response maken de hersenen de receptoren extra gevoelig zodat patiënten biologisch gevoeliger worden voor een psychose, onderwijl de uiterlijke symptomen van een psychose worden onderdrukt. Het resultaat is dat wanneer een patiënt probeert te stoppen met de medicijnen hij of zij terug valt in een extra heftige psychose. Antipsychotica veroorzaken zelfs een acute psychose bij mensen die nog geen psychose hebben. (Robert Whitaker, Elsevier Science)

Santegoeds benadrukt dat zij de dwangmedicatie zelf „verschrikkelijk” vond. „Sommigen hebben misschien liever een injectie met antipsychotica dan dat ze maanden in de isoleercel moeten zitten, maar ik kon er absoluut niet tegen. Als ze me een injectie hadden gegeven, voelde ik me vergiftigd, verkracht zelfs. Het zit in je, het kan er niet uit. Ik durfde niet meer te gaan slapen. Ik wilde me niet overgeven aan de medicijnen. Ik was bang dat ik als iemand anders wakker zou worden.”

Ook Mitch is tegen zijn wil met medicijnen geïnjecteerd en vond het een verschrikkelijke ervaring om zijn eigen persoonlijkheid en lichamelijke integriteit te verliezen. De lichaamsverkrampingen die de medicijnen veroorzaakten waardoor hij bijna verstikte maakte het erg beangstigend, de medicijnen waren voor zijn gevoel zeer ongezond en zeer gevaarlijk. Hij mankeerde psychisch ook helemaal niets voelde hij, het was een gezonde en hoogbegaafde jongen die zichzelf altijd uitermate goed onder controle had. Hij was anders dan anderen, maar hij was overtuigd dat hij het recht had om anders te mogen zijn. Hij was netjes, beleefd, kalm, nooit agressief maar hij was kordaat: hij wilde zijn vrijheid terug en accepteerde geen medicijnen in zijn lichaam.

“Psychisch gezien verlies je alle controle over je zelf, je denken wordt vertroebeld en geblokkeerd, en je kunt geen emoties meer voelen. Als je verstikt door de verkrampingen die de medicijnen veroorzaken, dan weet je dat je doodsangsten uitstaat maar je kunt het emotioneel niet meer voelen. Het is een verschrikkelijke ervaring.”

Hoogleraar Koerselman denkt dat patiënten door dwangmedicatie eerder weg kunnen uit de isoleercel. Maar het ‘acute separeren’ zal volgens hem niet verminderen. „Het duurt dertig minuten voor zo’n prik is ingewerkt. Je kunt niet al die tijd op iemand blijven zitten. In de tussentijd moet de patiënt dan toch naar de separeer.”

Santegoeds, die zich nu inzet voor het terugdringen van het separeren: „Ze zeggen dat iedereen die eruit komt, rustig is. Maar je mág er alleen uit als je rustig bent. In die cel word je eerder depressiever dan dat je ervan opknapt. Als ze mij niet zo alleen hadden gelaten, had ik waarschijnlijk veel eerder uit de kliniek weg gekund.”

Mitch voegt er nog aan toe: “Een isoleercel mag dan wel een middel zijn die in gevangenissen voor de zwaarste criminelen in Amerika als zwaarste strafmaatregel wordt gebruikt. Een ‘prikje’ waarover hoogleraar Koerselman spreekt is nog wel even iets verschrikkelijker dan een paar maanden opsluiting in een isoleercel. Als ik zou moeten kiezen tussen 2 jaar isoleercel en 2 maanden antipsychotica behandeling, dan wist ik het wel. Dan koos ik resoluut voor 2 jaar isoleercel. Isoleercel kun je namelijk overleven met een intact en gezond lichaam ook al is het natuurlijk traumatiserend, antipsychotica richt onherstelbare schade aan in de hersenen en ik ben erg gesteld op mijn lichamelijke integriteit en het kunnen denken. Daarbij zou het inspuiten van antipsychotica onder dwang voor mij een groter trauma zijn dan gevangenschap in een isoleercel.”.

Bron: NRC Handelsblad

Disclaimer deze publicatie bevat informatie, beeldmateriaal of professioneel geschreven artikelen uit externe bronnen die kunnen zijn vertaald, aangepast, uitgebreid, voorzien van links, foto's en videos, met als doel het onderwerp - soms vanuit een ander (beoogd duidelijker) perspectief - bespreekbaar te stellen.
 

Mogelijk interessante boeken

Medicijnen 2006-2007 Slikken Metanoia De depressie-epidemie
 

Hoogleraar: "ADHD is boerenbedrog"

Hoogleraar psychotherapie prof. dr. Paul Verhaeghe, auteur van het boek "Het einde van de psychotherapie", stelt dat aandoeningen zoals ADHD en PDD-NOS niet bestaan. De symptomen natuurlijk wel: drukke of verlegen kinderen zijn een feit. Het probleem ontstaat wanneer een patient niet als een persoon met een aantal eigenschappen wordt beschouwd, maar als die eigenschappen worden gefilterd tot een paar goed te classificeren afkortingen. Diagnose van zon soort aandoening gebeurt meestal met behulp van de DSM, een diagnostisch handboek dat niet, zoals men zou verwachten, samengesteld werd door onafhankelijke wetenschappers maar eerder een allegaartje van meningen is. De samensteller is de Amerikaanse Psychiatrische Associatie, een belangenvereniging die ooit zelfs met een stemming besloot of homoseksualiteit al dan niet een categorie moest worden. Zo worden ook te pas en te onpas aandoeningen toegevoegd, tot grote vreugde van de farmaceutische industrie. Zo kan er bijvoorbeeld weer een nieuwe pil in de markt worden gezet tegen een abnormaal lange rouwperiode. De DSM methode valt dus moeilijk wetenschappelijk te noemen, en blijkt in de praktijk al helemaal niet bij te dragen aan een structurele oplossing.

Labels

Links

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!