Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Een hoofd vol stof

Datum: 22 september 2009, 08:51
Tekst gepubliceerd 22 september 2009. Copyright © prof. dr. Wim J. van der Steen. Plaatsing van de tekst door derden in enig ander medium is niet toegestaan zonder toestemming van de auteur. Weergave van kleine gedeelten of van de kern van de inhoud is toegestaan, mits de bron (auteur, titel, gegevens website, datum) expliciet worden vermeld.

hoofd vol stofHet sprookje hierna is vreemd en gevaarlijk actueel. De vreemdheid is meteen zichtbaar, het gevaar komt later in beeld.

Ergens op aarde, onbekend voor ons, leven de praalhanzen, wezens met bijna onbegrensde macht. Moeilijk te begrijpen is voor ons wat de macht voedt. Praalhanzen hebben een hoofd met daarin een stof die bepaalt wat ze denken, voelen, willen en doen. Praline heet de stof. Sommige andere wezens hebben ook een hoofd met praline erin, maar de hoeveelheid in praalhanshoofden slaat alles.
Nauwelijks te bevatten is dat een wezen bestaat met één stof alles regelt. De praalhans is zo’n wezen en andere wezens kunnen een praalhans dan ook nauwelijks snappen. Natuurlijk bevat het lijf van praalhanzen ook wat andere dingen, maar die staan in dienst van praline. Praline kan nu eenmaal niet in het luchtledig werken.
De grote hoeveelheid praline in praalhanzen veroorzaakt eigenschappen waarin ze uitbinken: intellectuele begaafdheid, een fantastisch geheugen, strategische bekwaamheid, het vermogen om veel te bereiken, en nog veel meer. Geen enkel ander wezen blinkt zo sterk uit in deze dingen.
De Praalhanzen stammen af van andere wezens. Die hadden ook al behoorlijk wat praline in het hoofd, maar met het ontstaan van de praalhans ging het gestaag bergopwaarts met praline. Het hoogste punt werd echter niet in één keer bereikt maar in etappes. Een jaar of tachtigduizend geleden was de hoeveelheid praline groot genoeg voor een eerste bloei van de praalhansvermogens. De vermogens werden goed gebruikt, want de vrouwtjes hadden het voor het zeggen.
Was maar zo gebleven. Door veranderingen in leefgewoonten en in de omgeving ontstonden steeds meer problemen. De ellende begon omstreeks zesduizend jaar geleden. Het aantal praalhanzen werd groter, voedseltekorten ontstonden en mannetjes in plaats van vrouwtjes gingen de baas spelen. Moord en doodslag, steeds gewoner, groeiden uit tot oorlogen. Door een nieuw pralinehoogtepunt konden deze dingen hevige vormen aannemen.
Aan praline zitten nog meer problemen vast. Soms gaat iets mis met de aanmaak van de stof. Er kan te veel of juist te weinig worden aangemaakt. Daardoor ontstaan allerlei psychische praalhansziektes. De ziektes lijken op soortgelijke ziektes bij mensen
Het pralinehoogtepunt verklaart de grootse scheppingen van praalhanzen: theorieën die bijna alles verklaren, indrukwekkende kunstwerken, snelle voertuigen, een technologie zonder weerga, en ga zo maar door, en tegelijk allerlei vormen van doffe ellende.
Grote geesten onder de praalhanzen met een uitzonderlijk evenwichtige balans tussen goede en kwade kanten van praline, de Hanzen I, II, III, IV en V, wisten veel goeds te bereiken, maar ook zij toonden tekenen van zwakte doordat een perfecte balans bijna onbereikbaar is. Sommige grote geesten, Hans VI en Hans VII, hoe dicht ook bij het evenwicht, werden zelfs monstermassamoordenaars. Laten we hierbij maar niet stilstaand; het past niet goed bij een sprookje.
Hebben de praalhanzen de toekomst—of zal de toekomst hen verslinden? Het zal erom spannen. Einde van het sprookje.

Je zou het sprookje kunnen opvatten als een parodie van de psychiatrie. Het doet denken aan de manier waarop de moderne psychiatrische wetenschap naar mensen kijkt. Iets nauwkeuriger gezegd: Het doet denken aan de manier waarop de moderne psychiatrie kijkt naar stoffen in onderdelen van hersenen in hoofden van mensen.
De aandacht van de psychiaters is alleen wat beperkter dan die van de praalhanzen. Ze hebben vooral belangstelling voor psychische ziektes. Die hebben volgens hen vooral te maken met neurotransmitters, stoffen die prikkels overbrengen in het zenuwstelsel, dus ook in de hersenen. Je hebt er een heel stel van. De bekendste zijn dopamine, in verband gebracht met schizofrenie, en serotonine, in verband gebracht met depressie.
Een vloedgolf van pillen is door de psychiaters over ons uitgestort. Die zouden afwijkingen van neurotransmitters in de hersenen zo corrigeren, dat je in plaats van psychisch zieke een normaal mens wordt. Een vloedgolf van wetenschappelijk onderzoek die aantoont dat dit klinkklare onzin is, heeft het tij van de pillenvloedgolf niet kunnen keren.

In veel columns heb ik al aangegeven dat deze manier van kijken en doen in de psychiatrie dom en slecht is; zie bijvoorbeeld “Vier bengels in de psychiatrie” en “Medische wetenschap: melkkoe of boterberg?”.

Een interessant boek van de geleerde Fred Previc, verschenen bij de topuitgever Cambridge University Press, is de een spits van het moderne denken in de psychiatrische wetenschap. Het heet Dopaminergic mind in human evolution and history. “Dopaminergic” in de titel slaat op de werking van de neurotransmitter dopamine.
In het boek staan veel technische wetenschappelijke woorden. Daardoor is het moeilijk te lezen. Ik heb de visie van Previc vereenvoudigd zodat iedereen hem kan begrijpen. Het sprookje waar ik mee begon is het beste uitgangspunt. Je krijgt de opvattingen van Previc door daar een paar dingen in te veranderen met de vertaalsleutel die hierna staat. Links staat steeds een woord uit het sprookje, rechts het woord dat ervoor in de plaats komt.

praalhans: mens
praline: dopamine
Hans I: Alexander de Grote
Hans II: Columbus
Hans III: Newton
Hans IV: Napoleon
Hans V: Einstein
Hans VI: Hitler
Hans VII: Stalin

Volgens mij zijn veel stoffen belangrijker dan dopamine. Water bijvoorbeeld. Previc heeft vast een dopamineafwijking waardoor hij gewone dingen niet snapt.

Bron

Het boek van Previc (2009) is de meest extreme variant van ontspoord denken in de psychiatrie. Het idee dat dopamine, een van de modeneurotransmitters een hoofdrol toekomt bij een groot aantal psychische ziektes, en daarnaast een rol bij ongeveer alles wat menden denken, voelen, willen en doen, is uitermate gevaarlijke onzin. Vervelend is dat je veel deskundigheid nodig hebt om het boek te lezen en nog meer deskundigheid om het te beoordelen. Het boek staat namelijk vol superspecialistische ideeën. Veel van de ideeën zijn achterhaald of eenvoudigweg absurd. Om alle onzin die in het boek voorkomt te weerleggen zou je zelf een half boek moeten schrijven. Daar heeft natuurlijk niemand zin in. Ik in ieder geval,niet.
Te vrezen valt dat vrij veel niet-deskundigen het verhaal van Previc voor zoete koek zullen slikken. Het slikken wordt gemakkelijk gemaakt doordat Previc een beroemde uitgeverij als glijmiddel heeft. Het is ronduit schandelijk dat Cambridge University Press meewerkte aan de uitgave van het boek. Er zitten daar echt wel deskundigen die beter weten. Zou het alleen maar om geld gaan? Aan het boek zou de uitgevrij best eens goed kunnen verdienen.
Volgens mij is Previc een van de minst intelligente zoogdieren die op twee benen rondlopen.

Literatuur

Previc, F.H. (2009). Dopaminergic mind in human evolution and history. Cambridge & New York: Cambridge University Press.

Deze publicatie is onderdeel van het column van prof. dr. Wim J. Van der Steen, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

 

Boeken van de auteur

Beyond Boundaries of Biomedicine Denken over geneeskunde Evolution as Natural History Geneeskunde tussen Geleerdheid en Gezond Verstand
 

Hoogleraar: "ADHD is boerenbedrog"

Hoogleraar psychotherapie prof. dr. Paul Verhaeghe, auteur van het boek "Het einde van de psychotherapie", stelt dat aandoeningen zoals ADHD en PDD-NOS niet bestaan. De symptomen natuurlijk wel: drukke of verlegen kinderen zijn een feit. Het probleem ontstaat wanneer een patient niet als een persoon met een aantal eigenschappen wordt beschouwd, maar als die eigenschappen worden gefilterd tot een paar goed te classificeren afkortingen. Diagnose van zon soort aandoening gebeurt meestal met behulp van de DSM, een diagnostisch handboek dat niet, zoals men zou verwachten, samengesteld werd door onafhankelijke wetenschappers maar eerder een allegaartje van meningen is. De samensteller is de Amerikaanse Psychiatrische Associatie, een belangenvereniging die ooit zelfs met een stemming besloot of homoseksualiteit al dan niet een categorie moest worden. Zo worden ook te pas en te onpas aandoeningen toegevoegd, tot grote vreugde van de farmaceutische industrie. Zo kan er bijvoorbeeld weer een nieuwe pil in de markt worden gezet tegen een abnormaal lange rouwperiode. De DSM methode valt dus moeilijk wetenschappelijk te noemen, en blijkt in de praktijk al helemaal niet bij te dragen aan een structurele oplossing.

Labels

Links

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!