Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Duitse postbode ontmaskert psychiatrie als een malversatie

Datum: 15 februari 2010, 05:31 ~ Bron: Skepsis.nl

Wat betekent het als een postbode tientallen gerechtspsychiatrische rapporten kan fabriceren, die op experts een authentieke indruk maken? Postbode Gert Postel zelf zegt er dit over:

Men kan in de psychiatrie alles, maar dan ook alles op een plausibele manier verklaren: als psychiater kun je het tegendeel, maar ook het tegendeel van het tegendeel beweren. Wie het psychiatrische vocabulaire beheerst, kan eindeloos doorgaan met het debiteren van onzin en daarmee gestudeerde lieden inpakken.

Feit is dat Postel niet op grond van zijn incompetentie, maar vanwege een toevallige samenloop van omstandigheden werd ontmaskerd. Feit is ook dat Postel bij zijn sollicitatiegesprekken, maar ook tijdens refereeravonden in de kliniek rondstrooide met zelfbedachte syndromen, zonder dat dit argwaan wekte. Zo had Postel het over ‘de bipolaire stoornis van de derde graad’ en over ‘cognitief geïnduceerde distorties in de stereotypische formatie van de oordeelsvorming.’ Zijn collega’s vonden het machtig interessant.

Postel: ‘Het is een kwestie van psychiatrische spraakacrobatiek en een beetje enscenering.’ Postel : ‘Ik dacht bij mezelf: wie is hier nou eigenlijk de oplichter: zij of ik?’

Zodra Postel als oplichter was ontmaskerd, beweerden de beleidsmedewerkers van het Saksische ministerie dat hij in de kliniek alleen maar administratief werk had verricht. Zijn directe collega’s in de kliniek haastten zich op te merken dat het hen meteen al was opgevallen dat de pseudo-dokter slechts een rudimentaire kennis van de psychiatrie bezat. De waarheid was pijnlijker. Postel had in de kliniek zo’n goede indruk op zijn superieuren gemaakt dat zij hem voor een bevordering hadden aanbevolen. Een van de dingen die de pseudo-dokter heel goed scheen te beheersen was het ten behoeve van justitie vervaardigen van rapporten over criminele patiënten. De beleidsmedewerkers van het ministerie vatten zelfs op enig moment het plan op om Postel baas van een forensische kliniek te maken en, daaraan gekoppeld, bijzonder hoogleraar in de forensische psychiatrie aan de universiteit van Leipzig.

Lees verder op Skepsis.nl

Een interview met Gert Postel

door Harald Merckelbach

Meneer Postel, niet om te psychologiseren, maar moet men uw optreden in Zschadrass als een soort wraakoefening zien?

Postel: Er is inderdaad een oorzakelijk verband tussen de zelfmoord van mijn moeder en mijn latere carrière als psychiater. Mijn moeder leed aan endogene depressies. Een zenuwarts gaf haar weliswaar opmonterende, maar niet anti-depressieve medicijnen. Dat leidde tot haar zelfmoord. Ik had toen de behoefte om de psychiatrie belachelijk te maken. Ik wilde laten zien dat werkelijk elke postbode het met wat woordenacrobatiek in deze wetenschap ver kan schoppen. Aan de andere kant had ik de behoefte om mensen te helpen die in de handen van psychiaters vielen.

Hebben de Duitse gerechtspsychiaters zich naar aanleiding van uw geval achter de oren gekrabd?

Postel: Met een simpele imitatie van hun methoden kun je bij de Duitse rechtbanken wegkomen, maar bij de gerechtspsychiaters heeft dat niet tot bezinning geleid. Ze hadden wel de behoefte om zich van mij te distantiëren en te doen alsof ik niet werkelijk bij hen hoorde. Een hele beroepsgroep leek in haar narcisme gekrenkt. Ik denk ook dat deze groep het als een bedreiging zag van hun veronderstelde expertise, hun beroepseer, hun mooie ‘Wetenschap’ en hun almachtsfantasieën.

In uw boek benadrukt u dat voor de gerechtspsychiatrie enkel een duister vocabulaire vereist is. Gelooft u dat zoiets ook voor de psychologie geldt? Heeft u bijvoorbeeld patiënten aan tests onderworpen en daarover rapporten geschreven?

Postel: Mij interesseerde de psychologie met haar testmethoden niet zo omdat de speculatieve speling daar aanmerkelijk kleiner is dan in de psychiatrie. In de psychiatrie is een wind van woorden genoeg om indruk te maken. Ik heb tijdens nascholingscursussen over niet bestaande syndromen (‘bipolaire depressie van de derde graad zoals door Bucher beschreven’) gepraat. Uit angst een incompetente indruk te maken op anderen durfde niemand een vraag te stellen.

U bent een Schopenhauer- en Nietzschespecialist. Sommige van uw hoofdstuktitels lijken ook naar Nietzsche te verwijzen (‘Hoe ik de deelstaat Saksen voor een grote misstap behoedde’). Wat vindt u zo indrukwekkend aan deze, toch ook tamelijk duistere, filosofen?

Postel: Tegenwoordig discussiëren allerlei Duitse professoren over wilsvrijheid en ze doen alsof het werk van Schopenhauer ontoegankelijk is. Maar leest u het essay van hem over wilsvrijheid maar eens en ook het tweede deel van Welt als Wille und Vorstellung en dan begrijpt u waarom ik zo verknocht ben aan Schopenhauer. Op dit moment lees ik Das Kritikon van Gracian. De lectuur daarvan raad ik dringend aan. Het is voor mij zoiets als een staaroperatie voor een blinde.

Toen ik uw boek las, had ik soms last van een Kretenzerparadox-gevoel. De oplichter vertelt een verhaal… Kunt u me zeggen hoe ik dat gevoel kwijt kan raken?

Postel: Het spijt me verschrikkelijk als dat gevoel u bekroop. Mij ging het niet zo zeer om de waarheid maar om de schoonheid van het verhaal.

‘Zelfs een gedresseerde aap kan psychiater worden!’

YouTube voorvertoningsafbeelding

Zie ook: http://www.gert-postel.de/

Bron: Skepsis.nl

Disclaimer deze publicatie bevat informatie, beeldmateriaal of professioneel geschreven artikelen uit externe bronnen die kunnen zijn vertaald, aangepast, uitgebreid, voorzien van links, foto's en videos, met als doel het onderwerp - soms vanuit een ander (beoogd duidelijker) perspectief - bespreekbaar te stellen.
 
  • Pingback: TBS: "Voor criminelen door criminelen" - Kwakzalvers beslissen over levenslang()

  • Pingback: Natte vinger 1: Leopold Storme heeft schizofrenie, Natte vinger 2: jongen is gezond()

  • Pingback: Emile Ratelband bij Pauw en Witteman: “Homosexualiteit is een afwijking”()

  • Pingback: TBS: "Voor criminelen, door criminelen" - Kwakzalvers beslissen over levenslang()

  • Pingback: Kristina()

  • Falco

    1/

    “Voor mijn eigen veiligheid vermijd ik het Zuid” [een buurt in de Belgische stad Gent], bekende professor criminologie Brice De Ruyver in een interview in De Streekkrant van 15 mei laatstleden.

    Welnu, toen ik meer dan tien (10) jaar geleden in enkele gepeperde lezersbrieven aan de krant verkondigde dat massa-immigratie tot meer onveiligheid en minder welvaart zou leiden, werd me te verstaan gegeven dat ik gek was en een racist. Sindsdien wordt ik gepest door een psychiater, professor Kurt Audenaert, tevens kliniekhoofd van het UZ Gent en daar sta ik volkomen machteloos tegenover, precies ‘alsof’ hij daartoe door de overheid carte blanche werd verleend (ik heb in het verleden reeds twee P.V.’s laten opstellen, maar er werd nooit enig gevolg aan gegeven). Ik werd door die professor – omwille politiek/ideologische redenen – gebrandmerkt met termen uit de DSM, maar tot op heden heeft hij zijn insinuaties niet hard kunnen maken, maar tracht dit, gedurende al die jaren, toch voor elkaar te krijgen door mij continu te laten observeren door een soortement Stasi:

    The Stasi perfected the technique of psychological harassment, known as Zersetzung. By the 1970s, the Stasi had decided that methods of overt persecution which had been employed up to that time, such as arrest and torture,

    were too crude and obvious. It was realised that psychological harassment was far less likely to be recognised for what it was.Tactics employed under
    Zersetzung generally involved the disruption of the victim’s private or family life. Usually victims had no idea the Stasi were responsible. Many thought they were losing their minds, and mental breakdowns and suicide could result. One great advantage of the harassment perpetrated under zersetzung was that its subtle nature meant that it was able to be denied ! Zersetzung techniques have since been adopted by other security agencies.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Stasi

    Van zodra ik buiten kom schakelt deze dienst (wier ‘personeel’ ik nooit te zien krijg) ‘gewone mensen’ in op straat, zelfs handelaars in winkels, met de opdracht tot
    het verrichten van allerlei stereotiepe gedragingen en ‘nerveuze’ handelingen. Soms worden er enkele opzichtig, onalledaags en kleurrijk uitgedost, enz. Allemaal manieren om te trachten mij op mijn bek te doen gaan. en allemaal op kosten van de belastingbetaler. Hoeveel zou dit reeds aan gemeenschapsgeld gekost hebben? “Kan een journalist dit niet eens uitvissen?” vroeg ik via facebook aan Terzake (vrt); waarschijnlijk niet de meest geëigende weg en er volgde dan ook geen reactie.

    Siegfried BRACKE (een voormalig Vlaams journalist en televisiepresentator die tussen 1992 en 1999 columns
    schreef voor het socialistische partijblad Doén) heeft elf jaar geleden (2002) mijn privé-leven laten uitspitten na een tip van Mathias Danneels (was een Vlaams journalist en commentator bij Het Nieuwsblad) t.g.v. mijn politiek incorrecte lezersbrieven die ik in die periode stuurde naar de krant Het Nieuwsblad, waar Danneels, in zijn editoriaal steeds geërgerd op reageerde. Aanleiding tot het schrijven van deze lezersbrieven waren de politiek-correcte hatelijkheden en verdraaiingen waarbij b.v. “onveiligheidsgevoelens” werden afgedaan als “ondemocratische gevoelens.” Wat me verder tegen de borst stuitte waren de verdonkermaningen van criminele feiten zoals: ” ’t Is een jongen en hij steelt,” of ronduit cynisch leedvermaak zoals in de zinsnede “criminaliteit kent geen grenzen.”

    Inhoudelijk hadden deze brieven dezelfde strekking als de boodschap van de Antwerpse procureur-generaal Yves
    Liégeois en advocaat-generaal Piet Van den Bon in de toespraak bij de opening van het gerechtelijk jaar 2011. Maar toen ik destijds daar op zinspeelde was dit nog volstrekt taboe. Liégeois had het over een op drift geslagen democratie en een groeiend gevoel van straffeloosheid: “We stevenen af op een E.D.E., een
    nieuwe term die ik vandaag lanceer, namelijk een end of democracy event’, klonk het.” En Van den Bon waarschuwde: “Het ontbreken van een selectief systeem om de economische migratie binnen de perken te houden door het voeren van een efficiënt beleid en een drastische aanpak van de gezinshereniging heeft de laatste jaren geleid tot het isoleren van grote groepen migrantenpopulaties in het maatschappelijk randgebied van sommige steden waarin het genot van uitkeringen tot een cultuurverschijnsel is verheven.” http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx artikelid=DMF20110901_173

    Mathias Danneels pikte regelmatig – uiteraard kritisch – in op deze brieven. Er ontstond op deze wijze een soort kat en muisspel. In de loop van dit ‘spel’ is men aangevangen met het nagaan van mijn gangen (men liet dit blijken ook door zinspelingen die verband hielden met mijn dagelijkse activiteiten). Toen ik Danneels er op attenteerde dat het schenden van de privacy “onbehagen” met zich brengt en strijdig was met de autonomie van de menselijke persoon, verscheen er ’s anderendaags een editoriaal van zijn hand over zelfmoord, onder de kop “Onbehagen” en stelde hij in een rubriek boudweg dat “autonomie” een van de laatste, te sneuvelen, taboes was. In een of andere context zag hij de kans schoon om te kennen te geven dat “de tegenstander wordt geprikkeld, soms zelfs getreiterd.” Een andere keer liet hij zich stekelig ontvallen dat “strikt juridisch, ‘schijn’ en ‘ware intentie’ moeilijk te scheiden zijn.”

    Bracke heeft mij bij mijn vrouw en familie in een slecht daglicht geplaatst om hun medewerking te bekomen in het
    bashen van mijn persoon. Men heeft mijn kennissenkring uitgepluisd, ex-collega’s werden uitgehoord, men is in het geheim mijn gangen blijven nagaan. Men heeft talloze valstrikken opgezet (waarvan ik me niet meteen bewust was) die de negatieve beeldvorming, roddels, en kwaadsprekerij dienden hard te maken. Maar deze kwalijke praktijken hebben telkens gefaald en hebben tot niets gediend; het was de ene flop na de andere waarbij allerhande valse beschuldigingen ontkracht werden. Na jarenlang lid te zijn geweest bij de Humanistisch-vrijzinnige vereniging Gent (het vroegere Humanistisch Verbond),werd in die periode het lidmaatschap eenzijdig door het HVV verbroken en ontving ik zelfs de tijdschriften van het lopende abonnementsjaar niet meer, alhoewel ik daar voor had betaald. Wat later (ergens rond de jaarwisseling 2002-2003) is dan ook de liberaal (sic) Guy Verhofstadt in de arena getreden. Toen de dioxinecrisis in mei 1999 hem onverwachts de gelegenheid bood om premier te worden, ontpopte hij zich

    – wat ik trouwens al een hele tijd had zien aankomen – alras als “een van de weinige politici die in zijn carrière van rechts naar links is opgeschoven”.

    http://www.liberales.be/interviews/guyamartya

    In enkele e-mails (gericht aan zijn kabinet) – meer bepaald, via de ‘tell-a-friend-button’ van online boekenwinkels waarmee een boek onder iemands aandacht wordt gebracht uitte ik mijn ongenoegen over dit feit (één van deze boeken was Hayek’s “The Fatal Conceit”). Premier Verhofstadt was danig verbolgen over deze rebellie en toen mijn geschil met de krant Het Nieuwsblad t.g.v. mijn
    lezersbrieven hem eveneens ten gehore was gekomen, heeft hij psychiater professor Audenaert opdracht gegeven mij ‘door te lichten’ (alsof de Sovjet Unie niet al jaren is ontmanteld). Misschien zweefde hem daarbij het “Fixated Threat Assessment Centre” (*) voor ogen dat in de UK in
    het jaar 2006 als pilot werd gestart.
    (*) “a totally undemocratic organisation which ignores the basic Human Rights” – http://epetitions.direct.gov.uk/petitions/36199

    Het is van dan pas dat de stalking echt in gang werd gezet, men mij voortdurend poogde mij op stang te jagen en
    mijn ganse leven overhoop werd gehaald. Dat men mij op de hielen zat, liet me mij aanvoelen middels kopieergedrag, stereotype handelingen en uiterlijkheden waarbij steeds eenzelfde terugkerend patroon te herkennen valt, zoals met een sleutelbos rinkelen, of een fototoestel in mijn richting houden. Soms gemeen (b.v. wildplassers op mijn weg), soms onnozel, zoals die keer toen ik langsheen het jaagpad van de Ringvaart aan het fietsen was en er plotseling vanuit de struiken een man omgord met fake-explosieven, en dus een zelfmoordterrorist moest voorstellen, kwam aangerend (toen ik 13 jaar geleden er op wees dat t.g.v. de massale aanwezigheid van moslims in het Westen, het islamitische terrorisme de grootste dreiging zou vormen die de onze samenleving ooit gekend heeft, bestempelde men mij als paranoïde. Deze scène was daar natuurlijk een spottende zinspeling op – ten onrechte natuurlijk want onlangs nog deelde Minister
    Reynders “Kerry’s bezorgdheid en verwees naar de ‘globalisering’ van het terrorisme.”).

    Tactisch is ook om zintuiglijke prikkels met ‘sterk’ effect af te wisselen met een hele reeks ‘mildere’ prikkels die op den duur met de sterkere op zodanige wijze worden geassocieerd, dat ze zich minder vaak van deze sterkere moeten bedienen (en men zich dus kan beperken tot de mildere variant – waar men in normale omstandigheden niks zou van merken! – die op een eenvoudigere manier in scène zijn te brengen), maar hun doelstelling – het ‘gevoel’ oproepen gesurveilleerd te worden -, desalniettemin door conditionering wordt bereikt. En deze ‘mildere’ prikkels kunnen gemakkelijk van de hand worden gedaan als zijnde te wijten aan het toeval.

    Hier zijn enkele voorbeelden van zintuigelijke taferelen:

    * Men is de bovenkant van een haag aan het scheren (cfr. het gezegde: “wie zijn kop boven het maaiveld uitsteekt zal de zijn verliezen”).

    * Een toevallig op het voetpad belande grindkorrel wordt met de voet verpulverd op het moment dat ik voorbij fiets.

    * Ik bestel een pannenkoek en een koffie. Men brengt me evenwel een koffie thermoskan (inhoud 1 liter).

    * Men is met een hogedrukspuit voor onkruid in de weer.

    * Na een brief van mijn tandarts voor de jaarlijkse controle, is men met een hogedrukreiniger het voetpad voor haar deur aan het schoonmaken. Toen ik thuis kwam, bleek dat ze na de plombage van een tand de tampon niet had verwijderd. En vóór het eigenlijk plomberen duwde ze overdreven hard met haar vinger tegen de binnenkant van mijn wang.

    * Tijdens het wandelen heb ik last van een lopende neus en moet regelmatig mijn neus snuiten. Wat verder op is een zakdoek vastgeknoopt aan een verkeerspaal.

    * Nadrukkelijk een hek sluiten, of zich opstellen achter het metalen traliewerk van een afsluiting, of me met een

    beugelslot (voor de fiets) in de hand voorbij wandelen (ter illustratie van de vrijheidsbeknotting).

    * Tijdens het wandelen of fietsen, wordt er soms op de meest onregelmatige momenten een brievenbus geopend, of passeert er iemand met een brief in de hand (een zinspeling natuurlijk op de lezersbrieven die ik – inmiddels meer dan 10 jaar geleden – naar de krant stuurde).

    * Kort na het aanvatten van een fietstocht ‘ontmoet’ ik een bekende, en dan later, kort voor ik thuis kom, ontmoet ik terug dezelfde persoon.

    * Professor Audenaert weet dat ik halverwege de jaren 80 in psychoanalyse geweest ben bij Dr. Philippe Leten

    (plots overleden op 16 september 2010). Hij woonde toen in de Marolle (een gehucht in de Belgische gemeente Kruishoutem). Dit was op aanraden van de filosoof Leo Apostel (die naar eigen zeggen zelf een succesvolle Freudiaanse psychoanalyse had ondergaan) omwille de verbetenheid waarmee ik het universaliaprobleem bestudeerde. Op deze analyse wordt soms gezinspeeld door een depannagewagen van het Takelbedrijf PHILIPPE (Deurle) op de meest verscheiden locaties te laten opduiken (het laatst stond er een geparkeerd ongeveer ter hoogte van de bakkerij Mertens Joris te Kwatrecht waar

    ik steeds een gebak koop indien ik in deze omgeving fiets). Wat Audenaert niet schijnt te beseffen, is dat Dr. Leten (een Lacaniaan die gekant was tegen psychiatrische medicatie) deze heksenjacht zou hebben afgekeurd!

    Men schrok er niet voor terug de stalking op lugubere wijze sterk in de verf te zetten door mij, tijdens mijn wandelingen, een duif of eend met overgesneden hals op het pad te laten aantreffen. Eind vorig jaar (2012), tijdens mijn wandeling op Kerstdagmorgen in het duister (rond acht uur), heb ik 3 auto’s gezien waarvan slechts één koplamp brandde. De eerste ter hoogte van het Maaltepark langs de Ringvaart (Gent), de tweede even later langs de Kortrijksesteenweg en kort daarna de derde, terug langs de Ringvaart, maar aan de overkant. In deze korte

    tijdspanne heb ik 2 autobussen gezien en, naar ik schat, amper 8 auto’s. Dit kan geen toeval zijn. Auto’s waarvan slechts één koplamp brandt, behoort tot de reeks ‘gewone’ zintuiglijke prikkels waarvan men zich frequent bedient sinds ik tien jaar geleden eens mijn politiek incorrecte brieven rechtvaardigde met de opmerking: “In het land der blinden is éénoog koning. Ik heb toen (met medeweten van mijn vrouw) een e-mail gestuurd naar de Gentse advocaat Hans Rieder waarin ik kort mijn lotgevallen uit de doeken heb gedaan met de vraag of het zin heeft om een proces in te stellen, maar er volgde geen antwoord. Enkele dagen later zag ik tijdens mijn morgenwandeling op het fietspad (langs de R4) een dood waterkieken liggen.

    Omdat de Gentse advocaat Hans Rieder niet heeft gereageerd op mijn e-mail, heb ik onlangs (halverwege juni) advocaat Filip Van Hende geraadpleegd met het verzoek gerechtelijke stappen te ondernemen (in zijn
    wachtkamer lag er op het tafeltje een opengeslagen magazine; de titel van het artikel was KLOPJACHT, maar verder schonk ik er geen aandacht aan. Maar ik ben van een kale reis teruggekomen, want hij weigerde mijn zaak te behandelen omdat hij professor Kurt Audenaert kent ! Ik ben nu ten einde raad en weet niet wat me te doen staat of hoe ik mijn rechten kan vrijwaren.

    Of er al dan niet opzet in het spel is, is niet altijd duidelijk – en misschien wordt daar wel op gespeculeerd, om mij gemakkelijker van paranoia te kunnen betichten. In het begin werd bijvoorbeeld een aantal keren een fototoestel onmiskenbaar op mij gericht; (de allereerste keer geschiedde dit in de leeszaal van de Gentse Universiteitsbibliotheek; mijn echtgenote kan dit getuigen, want ze zat naast mij), maar wat later bleef dit ‘richten’ uit, maar zag ik wel nu en dan langs de straat een persoon met een fototoestel in de weer.

    Er werd zelfs toevlucht genomen tot het inschakelen van lookalikes en het opdringen van de kleur ‘rood’ speelde een grote rol: “Red is a hot, loud and active factor” [Eldon Taylor, “Mind Programming”]. Van bij het begin speelde de kleur rood een grote rol.Tijdens mijn fietstochten bv., hetzij richting Overmere, hetzij richting Zwalm of Merendree, om de haverklap verscheen er langs de weg iemand met een rode T-shirt aan. Evenmin ontbrak het aan suggesties over
    zelfmoord, door b.v. ostentatief binnen mijn gezichtsveld een houwtouw om de nek aan te brengen of door een dubbel om de hals heengeslagen sjaal, of hetzij door
    met een ‘spin’ mijn aandacht te vestigen op de reling van een brug (b.v. een fiets halverwege een brug aan de reling geketend, of halverwege de brug staat er een auto geparkeerd met brandende stoplichten, of aan een scheepvaartbord met ingebouwde verlichting (die de de aanbevolen doorvaartopening aangeeft), is een
    ‘bekrabbeld’ half A4 blad gekleefd) en In 2005, enkele dagen nadat het dode lichaam van de Vlaamse politicus Ward Beysen uit een parkvijver werd opgevist, lagen er naast de vijver van een park waar ik dagelijks wandelde enkele kledingstukken.

    De voorvallen die ik als indicator van de schending van mijn privacy de revue liet passeren, vormen een staalkaart
    van de aangewende methodieken, die in feite variaties zijn op een beperkt aantal ‘technische knepen’, zoals bv. ‘synchronisatie’; want een onderdeel van het bashen, bestaat er o.a. in dat wanneer ik aan het wandelen ben in een straat met rijhuizen (palend aan het troittoir), er vaak eensklaps een deur, waar ik net langs ga, open gaat en er iemand buiten stapt, zodat ik soms moet uitwijken. Zo een perfecte coördinatie! Het samenvallen van deze twee feiten berust natuurlijk niet op toeval, maar zijn een zoveelste aanwijzing dat ik gesurveilleerd word en gemonitord.

    En om dit alles in scene te zetten word ik (op kosten van de belastingbetaler) voortdurend gesurveilleerd en gevolgd door een stel snitches die gewone burgers lastig vallen met opdrachten van: “doe dit, doe dat, trek deze rode t shirt aan,” enz…Ik ben dus onvrijer dan een crimineel met enkelband, want die kan zich anoniem op straat begeven zonder belaagd te worden, zonder dat er mensen op hen afgestuurd worden en dus rustig zijn boodschappen doen, wat ik nu reeds gedurende 10 jaar lang niet meer kan doen! Kenmerkend voor het Het Sovjetregime was “centraal geplande economie.” In mijn geval is het niet de economie, maar mijn ‘Umwelt’ die centraal gepland wordt!

  • Falco

    2/

    Toen ik klacht ging neerleggen bij het Commissariaat
    Nieuw-Gent, verwees men mij voor de aangifte naar de Recherche (!) in de Ridderstraat Gent. Na aldaar terug

    mijn verhaal te hebben gedaan, werd ik opnieuw doorverwezen naar een ander commissariaat. Daar werd eindelijk een P.V. opgesteld. Nooit heb ik daar iets van vernomen; evenmin van een tweede P.V., enkele maanden nadien!

    Er werden mensen (niet alleen onbekenden, maar ook buren, familieleden, mijn vrouw en kinderen) tegen mij opgezet. Er werd rondgebazuind dat ik een homo, een pedofiel, een dief en leugenaar ben. Ik kon op geen normale wijze zaken afwikkelen of boodschappen doen. Winkels, grootwarenhuizen, mijn bank, de apotheker, de notaris, mijn huisarts, het UZ Gent, mijn garagist, de bibliotheek…allen kregen de opdracht om obstructie te plegen en onderging ik treiterig gedrag. Reed ik met de auto (of met de fiets), dan moest ik dubbel waakzaam zijn want men trachtte door onverwachte manoeuvres een schrikreactie, of misschien wel een ongeluk (zij het met enkel blikschade) uit te lokken – of althans de ‘schijn’ daartoe te wekken. Al mijn zintuigen werden constant gebombardeerd. Het doel is natuurlijk een gevoel van constante dreiging te creëren: een gouden tactische regel is dat je de tegenstander niet moet bang maken voor wat je gaat doen, maar dat je hem bang moet maken voor wat hij denkt dat je zult doen: hij gaat dan aan zijn eigen vrees en angstbeelden ten onder en niet aan de werkelijke dreiging. Ik moest een gevoel van onmacht krijgen, omdat ik de
    situatie niet meer in de hand had. De acties moesten me niet enkel intimideren, maar me ook isoleren (ook personen in mijn sociale omgeving moesten er ook last
    van krijgen).

    Zo was er bv. eens, toen ik in een niet al te brede straat fietste, een moto die me zigzaggend tegemoet reed. Of dat ik al fietsend een auto naderde die op het fietspad van een provinciale baan geparkeerd stond (met de voorkant in mijn richting en met de koplampen aan), en dus moest uitwijken op de grote baan. Onderweg werd ik al enkele keren (door een voorbijrijdende bromfietser of wielrenner) een tik uitgedeeld. Ook indien ik met de auto op de baan was trachtte men mij op de heupen te werken door het uitvoeren van onverwachte manoeuvres (*). Met honderden dergelijke voorvallen werd ik dagelijks geconfronteerd, maar de verhoopte ‘psychotische’ reactie blijft evenwel uit. Toen me de diagnose van huidkanker aan de kuit werd medegedeeld, stootte ik onderweg op een geamputeerd been van een mannequin pop.

    (*) Een zoveelste poging zondag namiddag (9 juni l.l.): er komt een auto van achter mij aangereden en net als hij mij passeert, rijdt de chauffeur het fietspad op, stopt, en steekt al wuivend zijn hand op naar iemand op de inrit. Maar ik was op mijn qui-vive ! En een uur voor dit voorval wandelde iemand vlak voor mijn neus het fietspad over naar mijn kant.

    Gebruikmakend van een spoedprocedure werd ik de eerste maal gecolloceerd in Sleidinge. De politie haalde me op en ik werd meegenomen naar de psychiatrische afdeling van het UZ Gent voor een gesprek met de assistent van de psychiater professor Dr. Kurt Audenaert. Er werd mij o.a. gevraagd of ik me bedreigd voelde, of men mij geheime boodschappen zendt via de televisie, of ik stemmen in mijn hoofd hoorde. Nee, zei ik, maar voegde er aan toe dat wanneer op een frequente manier – meer dan gemiddeld door toeval kan worden verklaard – theatrale scènes, stereotiepe gedragspatronen en andere opzichtelijkheden mijn gezichtsveld binnendringen, men
    dit ongewild ‘ziet’ – vooral wanneer dergelijke voorvallen zich op de meest diverse locaties, zowel dicht bij huis als veraf, voordoen. En ik liet er geen twijfel over bestaan dat dit volgens mij aanduidingen waren die er op wezen dat ik geschaduwd werd en dat al deze zintuiglijke waarnemingen niet anders konden geïnterpreteerd worden . De psychiater-assistent vroeg me om even te wachten en kwam na een hele poos terug met de melding dat ik diende opgenomen te worden ‘ter observatie’.

    Toen ik mijn kamer betrad zag ik op de muur het met ‘rode’ viltstift aangebrachte opschrift: “everybody hates you.” Het bracht mij niet van mijn stuk. Ik nam telefonisch contact op met advocaat Guy Carre (wiens kantoor gehuisvest is in de omgeving van Nieuw Gent, waar ik woon), maar hij wees mijn verzoek om tussenkomst af omdat hij het te ….druk had (er werd mij toen een pro deo advocaat toegewezen). Pas vorige maand (22/06/2013) realiseerde ik mij dat dit naar alle waarschijnlijkheid een uitvlucht was en zijn weigering evenmin een autonome beslissing (met name, na een burleske mise-en-scène waarbij ook advovaat Guy Carre als figurant betrokken was: er werd geclaxonneerd toen hij zijn auto parkeerde ter hoogte van zijn kantoor dat ik op dit moment net voorbij wandelde). Ik werd niet verplicht om medicatie (neuroleptica) te slikken. Ik werd door een viertal psychiaters onderzocht en na 10 dagen ‘observatie’ mocht ik terug naar huis. Alhoewel ik bij het verschijnen voor de vrederechter werd bijgestaan door een pro deo advocaat, werd me verzocht zelf het woord te voeren.

    Terug thuis, dacht ik dat ik niet langer gesurveilleerd, noch gebasht zou worden – temeer omdat ik ondertussen had
    opgehouden met het sturen van lezersbrieven en e-mails -, maar niets was minder waar! De redenering was blijkbaar: “De mensen beseffen toch niet hoe ze via mechanismen die op de langere termijn werken in een val trappen.” Ik was me van dit gevaar bewust en dus ook van het feit dat men moet kunnen anticiperen op manipulatief gedrag van provocateurs. Toch ben ik in 2007 in de val getrapt en werd ik gecolloceerd. Weet u wat het drama in Dendermonde (de steekpartij in het kinderdagverblijf Fabeltjesland in 2009) des te schrijnender maakt? Dat de psychiater en de vrederechter het destijds niet opportuun achtten Kim De Gelder te laten colloceren. Omwille de rancune van Verhofstadt – dus omwille politieke redenen – is dit met mij wél gebeurd (let wel: na vier jaar stalking en op de valreep, slechts enkele maanden vóór het einde van de legislatuur). Net alsof ik niet was opgenomen geweest, werd de actie gewoon verder gezet. Toen ik na een tijdje daar lichtjes geïrriteerd begon op te reageren, kreeg ik op een avond (ongevraagd) bezoek van de Dr. De Pelsemaeker Marcel, de huisarts van mijn vrouw.

    Mijn vrouw speelt een dubieuze rol in deze onverkwikkelijke affaire, maar wil dit echter niet toegeven. De jarenlange tegenstellingen in ons beider karakter hadden vermoedelijk de verhoudingen zozeer verhard dat, toen de beschadigingsoperatie werd ingezet zij niet aan mijn kant stond. Indien ik benadruk dat ze toch niet kan blijven ontkennen, antwoordt ze: “het is mijn woord tegen het uwe.” Reeds van kort na het begin was het me duidelijk dat ze op de hoogte was, of althans ik vermoedde het, want ik heb meerdere signalen opgevangen die in deze richting wijzen (b.v., heel in het begin, was mijn bureaustoel steeds verplaatst toen ik thuis kwam van de bibliotheek). Wat precies haar motivatie is weet ik niet honderd ten honderd zeker, maar enkele jaren voor de affaire begon, is er een verzuring opgetreden tussen ons beiden omdat ik – tegen haar zin! – het voorstel van Belgacom om met verlof voor pensioen te gaan had aanvaard. In die periode was ze er ook ouder beginnen uitzien dan ik en dat griefde haar. Ik had toentertijd ook een jonge vriendin, en toen men (op initiatief van Bracke) mijn gangen was beginnen nagaan kwam dit natuurlijk aan het licht. Men heeft haar dit waarschijnlijk medegedeeld (ik heb daarvan signalen opgevangen) om haar medewerking te verkrijgen. Ze ontkent steevast haar rol of aandeel in heel die affaire, omdat ik toch niks kan bewijzen en zelfs in de hoop dat ik er mijn ‘kalmte’ zou door verliezen. Scheiden heeft weinig zin op onze leeftijd, temeer omdat het financieel een harde dobber zou betekenen (ze heeft geen eigen inkomen). Trouwens ik heb haar dit vorig jaar eens voorgesteld, en ze sloeg dit resoluut van de hand. Me laten colloceren (ik geniet een hospitalisatieverzekering van Belgacom) en me verplichten om pillen te slikken draagt haar voorkeur weg.

    In feite is het bashen tot in de huiskring verder gezet d.m.v. psychologische pesterijen in de vorm van zinspelingen m.b.t. elementen waarmee ik tijdens mijn wandelingen of
    fietstochten geconfronteerd werd (op een voormiddag maakte ik een fietstocht tot aan het restaurant De Zoete Zonde in Munte. Later op de dag komt onverwacht onze
    oudste zoon op bezoek, we babbelen wat en plots, langs zijn neus weg – en eigenlijk zonder enig verband met gesprek -, zegt hij: “’t is een zoete zonde.”), of frequent dezelfde bepaalde woorden, of vragen onnodig en
    frequent herhalen, of symbolisch iets te kennen geven, zoals een kleerhanger neerleggen op de kussensloop van mijn hoofdkussen – of dit: op zekere dag (het was mooi weer) kom ik thuis van een fietstocht, open de voordeur en in de gang staat een ‘rode’ geopende paraplu, een andere keer lagen er twee potloden (van ongelijke lengte) in de vorm van een kruis op een aan mij gerichte enveloppe,
    zaken die men haar beslist in het oor gefluisterd had. Ik heb reeds twee maal tijdens het eten van spaghetti moeten braken en een maal tijdens het eten van een eenpansgerecht, nog voor dat mijn bord voor de helft leeg was. Dus alhoewel Dr. De Pelsemaeker niet mijn huisarts is, kwam hij op een avond ongevraagd en onverwacht even zien hoe het met mij gesteld was omdat – naar hij zei – ik in de buurt over de tong ging. Ik was wantrouwig en schepte hem af met de verzekering dat er met mij niets schortte. Enkele maanden later kwam hij ’s avonds terug ongevraagd aanbellen, en verklaarde rechtuit dat het met mij niet goed ging, want hij wist dat er druk op mij werd uitgeoefend. Hij raadde me aan om contact op te nemen met Guy Verhofstadt (die hij beweerde te kennen van toen hij nog maar een tiener was) en drong er op aan dit onverwijld te doen omdat anders de stalking zou worden
    verder gezet en hij zich bezorgd maakte over de weerslag daarvan op mijn fysieke en psychische gezondheid, maar ik weigerde daar gehoor aan te geven en wees hem de deur. Ik maakte me verder geen zorgen want ik dacht toen nog dat ik op de politie kon rekenen voor het vrijwaren van mijn privacy. Omdat de stalking bleef aanhouden gebeurde het soms dat ik, wanneer me een ‘agent provocateur’ op straat tegemoet kwam, een deuntje begon te fluiten of enkele korte polemisch getoonzette zinnetjes begon te neuriën (bv. “haat en nijd, jaloezie…” de rest van de tekst ben ik vergeten). Ik vermoedde dat daar misschien wel een klacht bij de politie zou kunnen op volgen. En dit was wat ik net wilde! Want dan zou ik de stalking te berde brengen (waarvoor ik reeds 2x een P.V. had laten opstellen) en er hen aan herinneren dat deze schending van mijn rechten nog steeds gaande was.

    De hypocrisie van Dr. De Pelsemaeker moge blijken uit het feit dat hij later – toen ik voor een tweede keer werd
    gecolloceerd – aan mijn vrouw vertelde (alhoewel hij mij een jaar voordien nog er had voor gewaarschuwd dat ze een naïef schaap is) dat de bijzonderheden die ik waarnam in het straatbeeld (en er volgens mij op wezen dat ik gesurveilleerd en gestalkt werd), door normale mensen over het hoofd worden gezien! Op een morgen (9/03/2007) kreeg ik Dr. De Pelsemaeker op bezoek: mijn vrouw was al die drukte en herrie rondom mijn persoon beu, want we konden nergens meer meer rustig vertoeven of winkelen en dit werkte op haar heupen. Nadat mijn huisarts (Dr. Vanhauter André) haar verzoek om me te laten opnemen, had afgewezen heeft ze haar huisarts ingeschakeld. Ik zei hem dat ik niet wilde toegeven aan de druk die men op mij uitoefende. Dr. De Pelsemaeker stelde een attest op (waarvan ik de inhoud niet heb mogen inzien). Op grond daarvan is de politie me enkele uren later komen ophalen, en dus gebeurde het dat na 4 jaar, kort voor het einde van de eerste legislatuur van Verhofstadt, ik (voor 6 maanden) werd gecolloceerd. Ik deelde de politie mee dat ik nog steeds gestalkt werd (*), maar daar hadden ze geen oren naar. Ze namen me mij naar de spoedafdeling van het UZ Gent om me te laten onderzoeken door een psychiater. Toen ik mijn verhaal uit de doeken gedaan had, beweerde de psychiater (een assistent van professor Audenaert) dat ik psychotisch was en moest opgenomen worden voor observatie!

    (*) Cfr. Art. 442bis. http://www.elfri.be/belaging-de-wettekst

    Toen ik mijn verhaal uit de doeken gedaan had, beweerde de psychiater (een assistent van professor Audenaert) dat
    ik psychotisch was en moest opgenomen worden ter observatie en werd ik opgenomen in Caritas, Melle. Aan
    mijn zoon Filip (verpleger in het UZ van Gent) had professor Audenaert gezegd dat ik schizofreen was!

    In Caritas werd ik gedwongen om het neurolepticum Risperdal te slikken. En dit niettegenstaande “de gedwongen opname de dwangbehandeling niet legitimeert.” (Kristien Triest, Internering en gedwongen opname- Faculteit Rechtsgeleerdheid Universiteit Gent. Academiejaar 2008-09). Omdat ik aanvankelijk weigerde om Risperdal te slikken, bracht men mij naar de isoleercel en kreeg ik een injectie met een antipsychoticum toegediend. Daarna heb ik het dan toch aanvaard om risperdal in te nemen.

    Tien dagen na de plaatsing door de procureur werd door de vrederechter beslist om mij ter observatie langer in de
    instelling te houden. Een drietal weken later werd, tijdens de zitting in de hoorkamer voor de vrederechter, deze periode tot 6 maand verlengd. Tijdens deze zitting was mijn behandelende psychiater (Dr. Celine Matton) niet aanwezig. De ‘vervangende’ psychiater (Dr. Michel Ampe), die ik wel al enkele malen had gezien maar nooit had mee gesproken, beweerde dat verlenging noodzakelijk was omdat ik agressief was. Mijn pro-deo advocaat (Yves
    BRACKE) die ik had toegewezen gekregen, had mij reeds vóór de zitting medegedeeld dat mij dit ten laste zou worden gelegd. Ik drukte hem op het hart dat dit een manifeste leugen was en verwachtte dan ook dat hij mij zou verdedigen. Ik was dan ook met verstomming geslagen toen hij tijdens de zitting niet reageerde op deze valse
    beschuldiging. In Caritas was mijn begeleidende psychiater Dr. Matton. Na een tweetal maanden moest ik een hele resem tests afleggen. Op grond van deze tests en de observatie in de kliniek zei Dr. Matton dat ik niet schizofreen was (een attest met deze bevinding werd overgemaakt aan mijn huisarts André Vanhauter (Haardstedestraat 34, Gent). Na ongeveer vier maanden werd ik ontslagen uit Caritas. Ik dacht dat ik na die 6-maand durende kwelling met rust zou worden gelaten en niet langer meer geschaduwd zou worden omdat op 10 juni 2007 Verhofstadt de verkiezingen had verloren. Ik had dit ook gezegd aan Dr. Matton, maar ze liet een lichte scepsis blijken, maar ik ben daar niet verder op ingegaan, omdat ik dacht dat het om een lichte plagerij ging. Daarin heb ik me deerlijk vergist. Nu en dan had ik de indruk dat ik nog steeds werd in de gaten gehouden. De gedachte die toen bij mij opkwam, was dat Professor Audenaert zich misschien niet kon neerleggen bij het oordeel van Dr. Matton (dat ik niet schizofreen ben) en alles in werk zou stellen om dit oordeel te ontkrachten en mij daarom op eigen initiatief (zonder tussenkomst van Verhofstadt) in het geniep aan beproevingen/valstrikken onderwierp.

  • Falco

    3/

    In oktober 2007 wou ik professor Audenaert consulteren i.v.m. onaangename sensaties in het hoofd en gezichtsstoornissen waarvan ik last had begonnen krijgen tijdens mijn verblijf in het psychiatrisch ziekenhuis, doch professor Audenaert weigerde (!) mij te ontvangen en verwees me door naar een ander psychiater, Dr Mathieu Vanfleteren. Een MRI-scan in het UZ Gent (eind 2007) had niets aan het licht gebracht. Professor Audenaert werd door Dr. Vanfleteren op de hoogte gebracht van die uitslag en wist dus dat de klachten niets te maken hadden met een tumor.

    Nadat het knagend gevoel in mijn hoofd bij tijden snijdender was beginnen aanvoelen (halverwege 2010), wou ik opnieuw in het UZ Gent een MRI scan laten nemen. De neuroloog was van oordeel dat dit niet nodig was, maar kon andermaal geen verklaring geven voor de symptomen.

    Tijdens de consultatie was het mij opgevallen dat de dokter in opleiding (die naast de neuroloog had plaats genomen) onophoudelijk zat te glimlachen en dat er in een hoek van het dokterskabinet een ‘rood’ plakkaat van niet al te grote
    diameter stond. Een maand later moest ik voor controle op huidkanker bij de dermatoloog in het UZ Gent. Toen ik de onderzoekskamer verliet, zat in de gang een neger die, de witte tanden bloot, naar mij glimlachte.

    Toen er in het voorjaar, maart 2011, enkele Poolse werklieden (van de firma Van Braeckel, die in deze periode ook in het UZ Gent werkzaam was!) bij mij aan huis werken
    uitvoerden i.v.m. de installatie van een centrale verwarming (Bulex), was er op zekere dag een accessoir voor de badkamer verdwenen. Ik meldde dit aan hun ploegbaas, en die stelde voor om de politie te verwittigen! Ik ben daar niet op ingegaan, maar voor mij was het duidelijk dat er provocatie in het spel was. Later op de dag vond ik het accessoir terug in mijn slaapkamer, in een handdoek gewikkeld.

    Dit sterkte mij in mijn overtuiging dat ik nog steeds werd gesurveilleerd. Ik heb dan een e-mail gestuurd naar Audenaert i.v.m. de collocatie van enkele jaren terug, om hem te melden dat ik nog steeds bijwerkingen had (gezichtsstoornissen en hoofdpijn) t.g.v. de inname van Risperdal (een neurolepticum). Ik heb hem er tevens op gewezen dat hij mij destijds op grond van een opzettelijk verkeerd gestelde diagnose (schizofrenie), louter omwille van ideologische reden, heeft laten colloceren. Sindsdien (mei 2011) is de stalking/mobbing/bashing terugbegonnen. Dag aan dag, van zodra ik de deur buiten kom, kruipen zijn ‘agents provocateurs’ als ratten uit de riolen en is het alsof ik in een film van Fellini beland ben (alhoewel niet altijd op
    zo een extreme wijze, maar toch duidelijk genoeg om me te laten aan voelen dat ik nog steeds geobserveerd word).

    Maar nu ik weet dat het geen zin heeft om aangifte te doen bij de politie of het gerecht op de hoogte brengen, negeer ik straal al die harlekijnen tijdens mijn wandelingen en fietstochten. De hele operatie liep dan ook steeds af op een sisser. Dat het best is om niet te reageren is een les uit het verleden: toen ik eens mijn middelvinger uitstak omdat het op mijn heupen werkte dat ik mijn achtervolgers niet kon afschudden, kruiste mij een tijdje later iemand met een ‘gespalkte middelvinger’. Enkele maanden nadien werd me ‘te verstaan gegeven’ dat Audenaert zich vergist had met zijn diagnose, en dat ik de waarheid had gesproken (*).

    (*) “Man lives in an environment of symbols, and it is extremely important to understand something about the symbol-making process because symbols are the raw material of human thought and all communication. Superficially we think that words are the only form of communication, because we live in such a highly verbal atmosphere. Yet in actuality there is a far greater amount of nonverbal communication going on all the time through the use of other symbols than words.” – Eldon Taylor, Mind Programming

    Dit was ook de enige keer dat deze, gedurende al deze jaren veelvuldig toegepaste ‘tactiek’, in positieve zin werd
    aangewend. Want buiten die ene keer, betroffen de losse flarden gesprek die ik via geënsceneerde gesprek opving negatieve insinuaties, inlichtingen en roddels over mijn privéleven. Maar tevens werd me te verstaan gegeven dat ik mijn excuses moest aan bieden i.v.m. de anti psychiatrische posts en – in het kielzog daarvan – de kritiek op zijn persoon (die ik inmiddels op mijn FB had geplaatst). Ik heb dat geweigerd omdat ik van mening ben dat ik me niet hoef te excuseren voor het leed dat hij mij heeft aangedaan. Hij wil natuurlijk dat ik ‘sorry’ zeg omdat dan de stalking kan ophouden op grond van dit excuus, waar hij
    zich dan kan achter verschuilen om zijn eer te redden.

    Kritiek op zijn persoon heb ik van FB verwijderd, maar hij nam daar geen genoegen mee en het gevolg was dat de actie niet alleen werd verder gezet, maar de druk zodanig werd opgeschroefd dat er hoegenaamd geen sprake meer was van ‘psychologisch/psychiatrisch testen’, maar louter en alleen van ‘pesten’ met het doel mij mentaal te kraken en fysiek te ondermijnen – wat soms visueel tot uitdrukking gebracht door ‘geeuwende’ personen die ik tijdens het wandelen ontmoet. Stel u voor: een dokter wier betrachting het is je nachtrust te verstoren – ik werd bovendien al enkele malen ’s nachts door de deurbel uit mijn slaap gewekt) – en je gezondheid schade toe te brengen.

    Zoals hierboven reeds vermeld, werd Professor Audenaert door Dr. Vanfleteren op de hoogte gebracht van die uitslag
    van het MRI-onderzoek en wist dus dat de hoofd klachten en gezichtsstoornissen niets te maken hadden met een tumor. Naar het schijnt hebben onderzoekers bij
    schizofrenie-patiënten een vergroting van de ventrikels in de hersenen hebben gemeten. Dit is misschien de waarom Audenaert in 2012 het ganse jaar door er heeft op aangedrongen om mij te onderwerpen aan een MRI onderzoek. Om druk uit te oefenen liet hij te verstaan gegeven dat ik een hersentumor had, dat ik zou blind worden en verlamd geraken, indien ik me niet liet onderzoeken! Hij had zelfs te verstaan gegeven

    indien ik me zou laten onderzoeken, hij me daarna met rust zou laten!! Ik heb dan uiteindelijk aan die druk toegegeven en heb onlangs zo’n onderzoek laten uitvoeren. U kunt het resultaat wel raden. Er was niks te merken. Heeft hij mij
    sindsdien met gerust gelaten? U kent het antwoord!

    Audenaert heeft dus drie maal gelogen: eerst beweerde hij dat ik een schizofreen was. Dr. Matton heeft dit ontkend (tijdens mijn verblijf in Caritas heeft Dr. Matton ook een dergelijk onderzoek bevolen). Daarna heet hij gelogen door te suggereren dat ik een hersentumor heb. En ter derde heeft hij zich niet aan zijn woord gehouden.

    Maar er is nog meer: begin vorig jaar (2012) ben ik zelfs naar zijn bureel geweest om de kwestie te bespreken. Maar volgens de secretaresse was hij toen niet niet aanwezig.

    Ze vroeg mijn e-mailadres en telefoonnummer en zei dat ik zou verwittigd worden van zodra professor Audenaert mij kon ontvangen (er waren twee assistenten aanwezig die dit kunnen bevestigen). Nooit werd die afspraak nagekomen. Waarom niet? Waarschijnlijk wil hij me eenvoudig niet spreken, maar me enkel kraken.

  • Falco

    Ik slaag er zelfs niet eens in om een klacht neer te leggen bij het gerecht, want de advocaten die ik gevraagd heb om mijn zaak te behartigen gaan – allicht onder druk – niet in op mijn verzoek. Audenaert wil duidelijk het geschil buiten de rechtspraak houden.

  • Falco

    The fact that organized stalking (…) is not prosecuted by the justice system of any country, means that constitutional rule of law is dead. When citizens can be targeted for years and decades without law enforcement acting to stop the crimes, you have no rule of law, you have the rule of the jungle.

    http://www.groepstalking.nl/

  • Falco

    Nederland is noch een rechtsstaat noch een democratie, zoveel is zeker—en het zijn de specialisten die het ons vertellen. Maar ook België is geen van beide: rechtsstaat noch democratie.”

    “Wie een staat als België beschouwt zal het niet moeilijk hebben vast te stellen dat België geen rechtsstaat maar een politiestaat, machtsstaat, beleids- en bestuursstaat is.

    “Naar staatsvorm is België een politiestaat; de regeringsvorm kan het best als “particratie” worden geduid. Een rechtsstaat is België zeker niet.”

    “Het is evident dat de bewering dat België een rechtsstaat is alleen verkoopbaar is aan mensen die zich om de tuin laten leiden door ficties en drogredenen.”

    Frank van Dun, professor emeritus aan de rechtsfaculteiten van de Universiteit Gent en de Universiteit Maastricht

  • Falco

    Omdat het werd conflict beslecht, acht ik het aangewezen dat webmaster het commentaar verwijdert. Dank u.

  • Falco

    Omdat het conflict werd beslecht, mag ik u a.u.b. vragen om het commentaar te verwijderen.

  • Falco

    Het conflict werd beslecht. Wil de webmaster het commentaar verwijderen a.u.b.

  • Falco

    Het conflict werd beslecht. Deze post mag dus verwijderd worden.

  • Falco

    What more perfect way to torture someone than to get a gang to hound them in ways they can’t catch and that mimics the symptoms of paranoid schizophrenia?

    http://pennypincherpersonalfinance.blogspot.be/2011/08/gang-stalking-phenomenon-paranoia-or.html

    ***

    Some examples of paranoid delusions.

    –Overpowering, intense feeling that people are talking about you, looking at you.

    –Overpowering, intense feeling you are being watched, followed, and spied on.

    –Thinking people are working together to harass you.

    –Delusions of reference- thinking that random events convey a special meaning to you. An example is that a newspaper headline or a license plate has a hidden meaning for you to figure out. That they are signs trying to tell you something.

    http://schizophrenia.com/earlysigns.htm#

    ***

    http://www.schizophrenia.com/sztest/primetest.pdf

    – The PRIME screening test was developed by Drs. Tom McGlashan, Tandy Miller, Scott Woods and the PRIME group in the psychiatry department at the Yale University Medical School.

    – I did the this screening test honestly. Well, I don’t have any of the symptoms at a high level (a positive result on the PRIME Screen is defined as one or more scores of “6” (definitely agree) or three or more scores of “5” (somewhat agree).

  • Falco

    Most of the tactics used against targets of organized harassment seem designed to mimic the symptoms of mental illness.

    We could also say: many of the symptoms of mental illness, particularly those pertaining to alleged delusions of persecution, seem designed to explain away genuine persecution at the hands of a large organization.

    Leaving the psychologically debilitating aspects of organized harassment aside, there are obvious reasons for this overall strategy:

    – If a target can be made to create a paper trail supporting a diagnosis of mental illness, it’s simple to put him in a position where it’s his word versus that of the authorities. Because of his history, the official explanation will be given much greater weight.

    – Targets too wily to leave a paper trail behind will be unable to complain, for fear of discrediting themselves.

    http://www.jeffpolachek.com/areyoutargeted-com/61-ayt-articles/242-tricking-targets-into-exhibiting-the-symptoms-of-mental-illness

  • Falco

    Geachte redactie:
    De tekst en de foto mogen verwijderd worden. Oorspronkelijk werden tekst en foto door mij geplaatst (onder de naam Falco dus). Zowel tekst als foto heb ik enige tijd nadien verwijderd. Maar die werden nadien door ‘Guest’ opnieuw geplaatst. Ik geef hierbij toestemming aan de redactie om de tekst en de foto te verwijderen.

  • Falco

    Geachte redactie:

    Tekst en de foto mogen verwijderd worden. Oorspronkelijk werden tekst en foto door mij geplaatst (onder de naam Falco dus). Zowel tekst als foto heb ik enige tijd nadien verwijderd. Maar die werden nadien door ‘Guest’ opnieuw geplaatst. Ik geef hierbij toestemming aan de redactie om de tekst en de foto te verwijderen.

  • Falco

    Geachte redactie:

    Gelieve de tekst en de foto te verwijderen. Oorspronkelijk werden tekst en foto door mij geplaatst (onder de naam Falco dus). Zowel tekst als foto heb ik enige tijd nadien verwijderd. Maar die werden nadien door ‘Guest’ opnieuw geplaatst. Ik geef hierbij toestemming aan de redactie om de tekst en de foto te verwijderen.

  • Falco

    Geachte redactie:
    De tekst en de foto mogen verwijderd worden. Oorspronkelijk werden tekst en foto door mij geplaatst (onder de naam Falco dus). Zowel tekst als foto heb ik enige tijd nadien verwijderd. Maar die werden nadien door ‘Guest’ opnieuw geplaatst. Ik geef hierbij toestemming aan de redactie om de tekst en de foto te verwijderen.

  • Falco

    Geachte redactie:
    Zowel tekst als foto mogen verwijderd worden. Oorspronkelijk werden tekst en foto door mij geplaatst (onder de naam Falco dus). Zowel tekst als foto heb ik enige tijd nadien verwijderd. Maar die werden nadien door ‘Guest’ opnieuw geplaatst. Ik geef hierbij toestemming aan de redactie om de tekst en de foto te verwijderen.

  • Falco

    Waarde redactie:
    Gelieve tekst en foto (destijds door mij geplaatst onder de naam Falco) te verwijderen. Zowel tekst als foto heb ik enige tijd geleden verwijderd. Maar die werden nadien door ‘Guest’ opnieuw geplaatst.

  • Falco

    Geachte redactie:
    Gelieve tekst en foto (destijds door mij geplaatst onder de naam Falco) te verwijderen. Zowel tekst als foto heb ik enige tijd geleden verwijderd. Maar die werden nadien door ‘Guest’ opnieuw geplaatst.

Mogelijk interessante boeken

Wie is van hout ... Metanoia De duisternis voorbij Denken over geneeskunde
 

Netwerk: Weg met TBS?

Het merendeel van de gezaghebbende tbs-advocaten uit Nederland raden hun cliënten af om mee te werken aan een tbs-onderzoek. De advocaten hekelen de onrechtvaardige aard van TBS, de willekeur door psychiaters en de discriminatie op basis van wetenschappelijk ondeugdelijke diagnoses.

Labels

Links

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!