Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Dit is toch niet echt??

Datum: 14 juni 2010, 09:42

Gepubliceerd door mw. Sarah Morton

geweld-op-scholen1

“Alle personen uit dit verhaal zijn fictief. Iedere gelijkenis met een bestaand iemand of situatie, berust op toeval”.

Ik zou willen dat het waar is. Alles heb ik echt gezien. Alleen de namen heb ik veranderd.

Ik was twaalf jaar. Het was mijn eerste jaar op het speciale onderwijs.

Je had veel geluk als de leraar je duldde. Als je tegen een leerkracht in ging, kon je een klap of een schop krijgen. Of je werd wild door elkaar geschud of naar de gang gesleept.

Ivo was een jongen die graag stoer deed en opschepte. Hij zocht nog wel eens ruzie. Toch zag ik ook zijn mooie kanten. Zo kwam hij me bevrijden toen een klasgenote die een hekel aan me had, me op de grond wilde leggen. Hij had gevoel voor rechtvaardigheid. Op het Jeugdjournaal was te zien hoe twee mannen om niets iemand in elkaar sloegen en hij noemde de daders ‘klootzakken’. Ook moest ik vaak lachen om opmerkingen van hem, hij had zeker humor.

De leraar vond niet dat Ivo goede kanten had. Ivo zat uren per week op de gang.

Misschien denk je dat ik overdrijf, maar als ik zeg uren, bedoel ik uren.

Zo bracht hij een hele woensdagochtend door op de gang. De dag daarvoor had hij ook al straf en had ook nog het lef om weg te lopen. Als hij één keer per week op de gang zat, was het weinig. Viel het onder de pauze, mocht Ivo zijn eten niet hebben.

De leraar zei nooit iets aardigs tegen Ivo. Toen Ivo een mooi rapport had, begon de leraar over het gedrag van de jongen.

De aanleiding? Soms was Ivo aan het dollen. Soms had hij ruzie met klasgenoten en kreeg dan als enige straf, al had hij niet meer misdaan dan de anderen. Of hij ging tegen een leraar in. Hij zuchtte na een Kerstmaal of Paasmaal toen hij moest helpen afwassen. De leraar stuurde hem van tafel. Nadat Ivo met een rood hoofd ergens apart zat, sleepte de leraar hem weg. Ivo huilde en weeklaagde.

Soms wist ik niet eens wat de aanleiding was. Een dieptepunt was dat de leraar tegen iemand anders zei: “Ga jij maar naar de gang”. Hij noemde geen naam. Ivo vroeg verbaasd: “Ik?”

“Ja, ga jij ook maar”, besloot de leraar toen. Het was geen grapje. “Hij zei alleen maar ik”, riep een meisje verontwaardigd. “Wil jij je niet met mijn zaken bemoeien?” zei de leraar met een nare autoritaire stem. Zijn zaken? Het gebeurde voor onze ogen.

Nooit was de leraar in een toegefelijke bui, nooit deed hij aardig tegen Ivo.

Ivo werd alleen maar opstandiger en bozer. Hij reageerde vaak zenuwachtig en achterdochtig. Als het weer raak was, protesteerde hij, soms boos, soms huilend en jammerend. Proberen in discussie te gaan, moedigde de leraar vooral aan. Hoe moet Ivo zich van binnen hebben gevoeld?

Tegen het einde van het schooljaar escaleerde het. Tenminste, ik denk dat het komt door de opeenstapeling van onrecht, frustratie en machteloosheid.

Tijdens de pauze, op de speelplaats, had Ivo mot met een jongen, tegen wie hij niet opkon. Een klasgenoot begon te grinniken. Ivo waarschuwde zijn klasgenoot op zijn gebruikelijke macho manier. Er was niets opvallends aan, tot hij zich op de jongen stortte. Ze rolden over de grond en gingen elkaar te lijf. Net twee vechtende straatkatten. Een juffrouw greep in. Ze gebood Ivo dringend maar beheerst: “Laat hem los”. Dat deed hij. Nu wordt het wel opgelost, dacht ik. Zelfs ik vond dat Ivo straf verdiende. De andere jongen huilde van schrik en er was wat bloed te zien.

Een leraar kwam aanlopen. Niet mijn eigen leraar, maar van de hoogste groep. Wat er toen gebeurde… Zelfs na alle scènes op school, was ik verlamd van ontzetting.

Die leraar greep Ivo bij de keel en tilde hem tegen de muur. Ivo’s voeten hingen boven de grond. Het was des te traumatischer om te zien, omdat een oud-klasgenoot uit mijn basisschooltijd zich heeft opgehangen.

Ivo huilde, zijn gezicht was dieprood. Daarna sleepte de leraar hem naar binnen.

Toen ik zelf naar binnen moest, zat Ivo in het handarbeidlokaal. Een leraar zei hem niet te bewegen.

Aan mijn tafel was ik helemaal overstuur. Op geen enkele manier kon ik het uiten. Ik had geen recht van spreken. Ik durfde het ook niet aan mijn ouders te vertellen. Wie zou dit geloven? Het was zoveel te erg dat ik het verdrongen heb, maar soms komt het weer naar boven.

Mijn leraar had door het gevecht weer een aanleiding om een hekel aan Ivo te hebben. Wat hij zei over wat zijn collega deed: “Als je bij je moeder en vader gaat klagen: De meester deed dit bij mij, dan ben je wel héél kinderachtig”. (De leraar beeldde redelijk uit wat zijn collega deed bij Ivo.)

Ik begreep toen dat medegevoel en rechtvaardigheid voor die school niet bestond.


Deze publicatie is onderdeel van het column van mw. Sarah Morton, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

 

Boeken van de auteur

Afwijkend En Toch Zo Gewoon Wat je niet verteld is... Collision Collision
 

Tros Radar undercover bij farmaceutische bedrijven

Bezig met laden video...
Tros Radar: Deel 1 / Deel 2
Jaarlijks overlijden in Nederland meer mensen door medicijnen dan in het verkeer. Toch wil de farmaceutische industrie documenten over bijwerkingen niet openbaar maken.

Steeds vaker wordt het duidelijk dat dodelijke bijwerkingen worden verzwegen, en dat de bedrijven weinig tot niets om het welzijn van mensen geven.

De bedrijven worden beloond voor het zo lang mogelijk 'beter maken' van mensen, en niet voor het beter gemaakt hebben van mensen. En dat is te merken, vooral in de psychiatrie, waar medicijnen ongegeneerd mensen chronisch ziek maken en houden.

Zie ook: Farmaceutische bedrijven houden bewust fatale bijwerkingen geheim

Nu in de winkel:

De Pillen Maffia

Maandblad KIJK: De Pillenmaffia

Labels

Links

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!