Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

Belgische psychiaters bepleiten dubieuze hersenoperatie voor dwangneurose

Datum: 6 april 2009, 06:39 ~ Bron: De Telegraaf / VROUW

Hersenoperatie bij dwangneurose AMSTERDAM – Ze wast zeker tweehonderd keer per dag haar handen en controleert elk slot precies zeven keer. Linda (36) lijdt aan dwangneurose. Ze wordt er zo gek van dat ze binnenkort een tweede hersenoperatie ondergaat in België.

Zonder ook maar enig bewijs te hebben voor een ziekte in de hersenen als oorzaak voor de dwangneurose, bepleiten Belgische psychiaters een gevaarlijke hersenoperatie ter behandeling van de aandoening. Dit terwijl geavanceerde psychotherapie volgens de wetenschap in de meeste gevallen veel effectiever is. Het is zeer dubieus wat de psychiaters doen want de wetenschap achter dit soort behandelingen komt in principe neer op het volgende: ze geven je een harde klap en gaan dan kijken of je gedrag en symptomen veranderen.

Ze branden twee hersengebiedjes dicht waar dwang zit, brengen als het ware letsels aan in het hoofd.

Linda: “Ik was een ideaal kind. Lief, beleefd, netjes. Ik was nooit boos of opstandig, wilde iedereen te vriend houden. Mijn moeder grapte weleens: ‘Daar kun je er wel tien van grootbrengen!’ Maar zo’n overdreven gehoorzaam kind, dat heeft wel een reden. Maar liefst 48 keer de oortjes doorprikken en twee keer een ziekenhuisopname voor mijn vierde verjaardag heeft van mij een volgzaam kind gemáákt! Je kunt die grote mensen maar beter te vriend houden. Ze doen je altijd pijn… Op de havo verzoop ik. Het was zo’n enorme scholengemeenschap waar ik me helemaal niet thuis voelde. Van ellende deed ik een stap terug naar de meao, op die school was het leerlingenaantal beduidend kleiner. Mijn droom om juf te worden liet ik varen – al die vieze luizen op scholen, bah – en richtte me op een toekomst als secretaresse, net als mijn moeder. Als ik huiswerk maakte, leerde ik werkelijk alles uit mijn hoofd. Niet alleen de hoofdzaken, zoals een normaal kind doet, nee, ik kon de schoolboeken van voren naar achteren opdreunen. Ik zat uren op mijn kamer te blokken, met de deur dicht. Dat viel mijn moeder natuurlijk op. Ze probeerde me van de boeken te trekken door me een nutteloze boodschap te laten doen. Natuurlijk deed ik dat braaf. Maar ik was altijd weer blij als ik thuis was, want buiten was alles smerig. Toen waste ik mijn handen al honderd keer per dag.

Ik weet dat het onzin is

Wat niemand nog wist, was mijn obsessie voor gele zelfklevende notitieblaadjes. In gedachten schreef ik er iets raars op. Heel beledigende dingen over mensen en zette dan mijn eigen naam en adres erbij. Die zaten dan op mijn rug geplakt, zodat ik ze zelf niet kon zien. Maar ze konden er natuurlijk wel afvallen. En dat was mijn grootste angst. Want dan kwamen ze me halen om mij iets ergs aan te doen. Ik weet dat het absolute onzin is, maar in mijn hoofd bestaan die gele briefjes echt. Ze beheersen mijn leven al sinds mijn tiende. Pas toen ik 23 was, werd mijn afwijking benoemd. Ik werkte als secretaresse op een letselschadekantoor en werkte me een slag in de rondte. Alle teksten keek ik drie keer na op scheldwoorden. Daarnaast maakte ik alles schoon en controleerde het hele pand. En tussendoor maar constant mijn handen wassen. Alles droop van het water, ik werd door mijn collega’s een spartelende eend genoemd. Toen het echt niet meer ging, ben ik met deze baan gestopt. Mijn moeder bracht me naar het RIAGG, waar voor het eerst de diagnose dwangneurose werd gesteld. Ik werd doorverwezen voor een opname in een psychiatrische kliniek. Ben drie keer maandenlang opgenomen geweest, maar niets heeft echt geholpen. Ik moest mijn angsten toelaten maar de dwanghandelingen loslaten. Maar wát moest ik loslaten? Dit was mijn leven. Ik was een psychiatrische patiënt met hoofdletters, concludeerde de specialist. Hard, maar ook een hele opluchting. Heb ook wel eens gedacht: oké, neem me dan maar op, zet me maar tussen alle andere mensen met dwang, dan kan ik tenminste mezelf zijn. Want elke dag is een strijd.

Hij accepteert me

Het verbaast me dat mijn man Hans ondanks alles met me is getrouwd. Ik ontmoette hem in 1997 op een feest van wederzijdse vrienden. Het klikte meteen. Na twee weken vertelde ik hem met horten en stoten dat ik aan dwangneurose lijd. Het zei hem niets. ‘O,’ klonk het geschrokken, ‘ik dacht dat je het wilde uitmaken.’ Na twee jaar zijn we getrouwd. Ik kon het nauwelijks geloven, ik was zo bang dat ik hem niet gelukkig kon maken. Maar Hans accepteert me zoals ik ben. Dus kijkt hij niet raar op als ik de zitting van de stoel afveeg voordat ik ga zitten, hem ’s nachts vraag nog een keer de sloten te checken of in de supermarkt mijn rug te controleren op gele memoblaadjes. Hij is een onvoorstelbare lieve man, met grenzeloos veel geduld en ontzettend veel liefde voor mij! In 2001 besloot ik me te laten opereren. Ik kwam niet meer buiten, raakte depressief. Omdat ze in Nederland niets meer voor me konden doen, werd ik doorverwezen naar België, waar – in enkele gevallen – hersenoperaties werden uitgevoerd bij zware dwangneurose. Ze branden twee hersengebiedjes dicht waar dwang zit, brengen als het ware letsels aan in het hoofd. Een risicovolle operatie, maar bang was ik niet. Mijn vader verongelukte vijf weken voor de ingreep en dat stelde me op een rare manier gerust: als ik het niet overleef, ben ik bij hem, zie ik hem weer en anders heb ik mijn leven weer terug. Na de operatie heb ik vijf maanden in bed gelegen. Langzaam knapte ik wat op. Zowaar, ik kon met mezelf afspraken maken dat ik niet meer tachtig keer maar zeven keer de sloten controleerde en ik durfde weer de straat op te gaan.

Topsport in mijn hoofd

Helaas merk ik dat ik na acht jaar een terugval heb. Alles staat weer in het teken van mijn rituelen. De hele dag beoefen ik topsport in mijn hoofd! Met douchen en aankleden ben ik anderhalf uur kwijt: eerst het ‘bloed’ uit mijn haren wassen, dan mijn lichaam schrobben en dan nóg een keer mijn haar en lijf. Elk kledingstuk controleer ik op naalden en gele briefjes. Ontbijten, ook zoiets. Voordat ik een boterham uit de vriezer heb gepakt, moet de vriezer, inclusief de koelkast, eerst nagekeken worden op brandende waxinelichtjes. Want die zet ik in de koelkast, zegt mijn hoofd. Of boodschappen doen, wat een gedoe. Als ik met mijn krat naar de auto loop op een pad waar struiken langs groeien, ben ik bang dat mijn krat door de struiken veegt en er een teek in valt. Dus als ik thuiskom, zet ik het krat bij de voordeur, breng alles stuk voor stuk naar de keuken en veeg alles af. Daarna maak ik de plek schoon waar het krat in de hal stond en trek mijn kleren uit. Alles is dan zo vies. En tussendoor steeds mijn handen wassen. In de supermarkt ontwijk ik het pad waar de ontharingscrème staat. Ik denk dat ik het op mijn vingers smeer en vervolgens door mijn haar strijk, met als gevolg dat ik plukken haar verlies. Dan vinden mensen je eng en kijken ze niet meer naar je om. Die gedachte kan ik maar niet loslaten. De specialisten in België willen me weer opereren, maar deze dure ingreep garandeert geen genezing. De operatie is ‘slechts’ lastenverlichtend. Maar ik zou dolbij zijn met een beter leven, ook al is het maar weer voor een paar jaar. Want een leven met deze zo verschrikkelijk ‘eenzame’ ziekte is een drama!”

OBSESSIE

• Mensen met smetvrees hebben een obsessieve angst om vuil of besmet te raken. Schoonmaken is een uitlaatklep om die angst de baas te blijven. Ze weten meestal wel dat de angst onterecht is, maar kunnen de drang toch niet onderdrukken.

• Er zijn tal van andere dwangstoornissen, zoals het herhaaldelijk controleren van sloten of het gas, alleen op de witte banen van een zebrapad mogen staan, aankleden volgens een vaste volgorde, dwangmatig tellen van lantaarnpalen, stoeptegels of andere dingen.

• Dwangstoornissen worden meestal behandeld met therapie en/of medicijnen.

• Bij zware dwangneurose is in België een hersenoperatie mogelijk. Voor meer informatie over de operatie die Linda heeft ondergaan: www.ocdoperatie.nl

Bron: De Telegraaf / VROUW

Disclaimer deze publicatie bevat informatie, beeldmateriaal of professioneel geschreven artikelen uit externe bronnen die kunnen zijn vertaald, aangepast, uitgebreid, voorzien van links, foto's en videos, met als doel het onderwerp - soms vanuit een ander (beoogd duidelijker) perspectief - bespreekbaar te stellen.
 
  • Guest

    Ik begrijp zo wat je doormaakt. Monique

  • Guest

    Ik snap wat je bedoeld!

Mogelijk interessante boeken

Psychiaters te koop? Nieuwe wegen voor de geneeskunde De depressie-epidemie Medicijnen 2004-2005
 

Bijwerkingen antidepressiva verzwegen

Meer dan 1 miljoen Nederlanders slikken antidepressiva. Er is sprake van een depressie epidemie. De middelen blijken verslavend en hebben nare bijwerkingen.
Een fopspeen (actieve placebo) werkt 100% zo effectief. En er is helemaal geen bewijs voor een ziekte in de hersenen.
Daarbij veroorzaken antidepressiva juist meer zelfdodingen en extreem gewelddadig gedrag.
Argos op Radio 1 over antidepressiva

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Bron: VPRO/Vara

Labels

Links

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!