Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-4445005
 
 
Stand.nl NCRV

“Psychiatrie is een malversatie en moet beëindigd worden“

Update: De psychiatrie houdt zich al 7 jaar stil

ADHoD: een nieuwe vorm van verstandsverbijstering

Datum: 27 augustus 2009, 09:53
Tekst gepubliceerd 27 augustus 2009. Copyright © prof. dr. Wim J. van der Steen. Plaatsing van de tekst door derden in enig ander medium is niet toegestaan zonder toestemming van de auteur. Weergave van kleine gedeelten of van de kern van de inhoud is toegestaan, mits de bron (auteur, titel, gegevens website, datum) expliciet worden vermeld.

Blijkbaar blijft de Tweede Wereldoorlog alsmaar op mijn weg komen. Vergeten geschiedenis werpt op de oorlog nieuwe lichten. In eerdere columns liet ik dat zien. Hedennacht zette iemand die ik ken me opnieuw aan werk dat hierover gaat. Ik moest van hem de krant lezen (NRC Handelsblad zaterdag 23 augustus) omdat daarin staat dat kinderen veel pillen moeten slikken van onze dokters. Bijna niemand weet dat daardoor alles mis gaat in onze samenleving. Kinderen worden namelijk alleen beroemd als ze de pillen niet slikken. Dit kun je pas begrijpen als je weet dat we de Tweede Wereldoorlog wonnen doordat Churchill dikke sigaren rookte. Roosevelt en Stalin rookten ook, maar Chruchill was hen de baas met zijn dikke rookconsumpties. Hitler en Mussolini rookten daarentegen niet. Dat was dom van ze, want roken is goed voor mensen die een beetje gek zijn.

kinderen medicatie

Steeds meer kinderen gebruiken psychiatrische medicatie

Dit moet ik even wat nuanceren. Hitler en Mussolini waren natuurlijk niet gek. Ze waren gewoon puur slecht. Tegenwoordig vinden nogal wat mensen dat ze in werkelijkheid gek waren en niet slecht. Als je gek bent en daardoor slechte dingen doet, dan kun je het niet helpen en ben je dus niet slecht; nee, je doet alleen maar slecht. Die visie zal ik nooit accepteren. Ik ben er van overtuigd dat deze alleen maar onheil sticht. Slechte mensen bestaan echt, je moet alleen in veel gevallen wel voorzichtig zijn met je oordeel.
Churchill was niet slecht en ook niet gek. Maar, gek genoeg, in ons tijdgewricht zou hij als gek gedetermineerd zijn. De diagose zou ondubbelzinnig zijn geweest: typisch en geval van ADHD. Churchill had namelijk al in zijn jonge jaren behoefte aan veel beweging. Ik vermoed dat de oorzaak was dat hij heel goed snik was en dus begreep dat je om iets te bereiken in het leven veel moet hollen. Daar kreeg hij toestemming voor; hij mocht tussen de lessen die hij op school moest volgen steeds een rondje rond de school hollen. Ik vermoed trouwens dat een deel van zijn probleem was dat hij zijn aandacht niet kon houden bij de lessen doordat hij daar te slim voor was.
Als je slim bent dan vinden anderen je al gauw een beetje gek. Je kunt dat het best flink gaan roken, want nicotine is een broertje van vitamine B3 en als je dat genoeg slikt wordt je niet schizofreen. Roken heeft dit effect ook. Dat heb ik in een eerdere column uitgelegd.

Al deze informatie is in het vergeetboek geraakt. Tegenwoordig denken psychiaters en in hun voetspoor politici en andere hooggeplaatsten dat je ADHD niet te lijf moet gaan met hollen en ook niet met goede voeding, maar met stimulerende middelen zoals ritalin, die chemisch nauw verwant zijn aan cocaïne en dergelijke stoffen. In het genoemde nummer van de NRC staan de gevolgen van deze misstand uitgebreid beschreven. Inmiddels worden jaarlijks ongeveer een half miljoen recepten uitgeschreven voor ritalin aan personen jonger dan twintig jaar.
Dit is een interessante situatie. Onze overheden, en helaas ook veel docenten die verkeerd werden voorgelicht, bevorderen met kracht dat onze jeugd wordt blootgesteld aan chemische vergiftiging. Ritalin heeft behoorlijk kwalijke bijwerkingen en het is helaas niet wettelijk verplicht om die in kaart te brengen voor een middel op de markt komt. De ergste bijwerking is wellicht dat het spul kanker zou kunnen veroorzaken op latere leeftijd. Deze mogelijkheid is al jaren bekend; de huidige stand van zaken is dat de onderzoekers het nog niet zeker weten.

Wie is er nou eigenlijk gek, de drukke kinderen die de chemicaliën krijgen opgevoerd, of de hooggeplaatsten in Den Haag die het rondstrooien met ritalin vanzelfsprekend vinden? De hooggeplaatsten zijn uiteindelijk verantwoordelijk.
Ik ben zoals ik in vorige columns aangaf opgehouden met pogingen om de verantwoordelijken in Den Haag te beïnvloeden. In gesprekken die ik met een aantal van hen had was de reactie steeds: ik kan het niet op de agenda zetten, want dat kost me de kop.
In Den Haag hebben ze volgens mij het contact met de realiteit verloren. Ze worden er ook gauw een beetje slecht doordat ze denken dat vuile handen maken en water bij de wijn doen de belangrijkste levenslessen zijn voor hen die in hogere regionen de lotgevallen van gewone mensen bepalen. Ik denk nog steeds dat dit een gekke gedachte is. Maar ik moet voorzichtig zijn met de conclusie dat het om gekken gaat. Je zou kunnen veronderstellen dat iemand gekke gedachten kan hebben zonder gek te zijn. Dit is een begrijpelijke veronderstelling, maar we moeten wel proberen gekke gedachten tot een minimum te beperken. Dat lukt alleen als je regelmatig de natuur in gaat om wat te hollen in een mooie, groene omgeving.
Laat ik eindigen met het voorstel om de psychische ziektes die officieel erkend zijn uit te breiden met een nieuwe: ADHoD. De H in ADHD staat voor hyperactief, veel hollen en zo. De Ho in ADHoD staat voor hypoactief, niet te verwarren met de bekende onderzoeker Ho, waar ik mee samenwerk (zie de publicatielijst onderaan de column).
Mensen met ADHoD hollen te weinig. Ze zitten met ernstige gezichten lang stil achter vergadertafels. Uit een indrukwekkende hoeveelheid onderzoek is gebleken dat daardoor verstandsverbijstering optreedt. Dat heeft weer tot gevolg dat de misvatting ontstaat dat je ADHD met een soort chemische oorlogvoering moet bestrijden.
Hebben we voldoende in de gaten dat we in ons land dingen doen die lijken op door ons veroordeelde gedragingen van hen die ver van ons bed leven?

Bronnen

  1. Toen ik de column bijna klaar had kreeg ik reacties van anderen op de ritalinkwestie per mail; kennelijk zijn meer personen op het antiritalinoorlogspad. Wel, krachtenbundeling is alleen maar goed.
  2. Diverse eerdere columns zijn voor het begrijpen van de hoofdtekst van belang, vooral “Te veel zand”, “Roken: niet gek voor gekken”, “Algemene ontwikkeling: taboe in de psychiatrie”, “Oorlog als bakermat van de psychiatrie” en “De waarheid als koe”.
  3. Hitler en Mussolini waren toegewijde niet-rokers. Roosevelt, Stalin en Churchill rookten er daarentegen lustig op los. Zie http://www.adderworld.com/blog1/2007/10/03/positive-adder-quote-of-the-week-2/ (bezocht op 27 augustus 2009). En verder: http://www.adderworld.com/blog1/2007/10/03/positive-adder-quote-of-the-week-2/ (bezocht op 27 augustus).
  4. Gedragsproblemen bij kinderen zijn vaak het gevolg van armoede (van ouders) en een daarmee samenhangend gebrek aan lichaamsbeweging op jonge leeftijd. Slechte voeding speelt ook een belangrijke rol, in de vorm van tekorten aan diverse vitaminen en mineralen: de B-vitaminen B1, B3, en B12 en zink en ijzer. Zie Fanjiang & Kleinman (2007).
  5. Ritalin is misschien nog gevaarlijker dan algemeen bekend is (zou moeen zijn). Onderzoek met ratten wees erop dat het wellicht kankerverwekkend is, maar het laatste wetenschappelijke nieuw is dat het misschien wel meevalt (Dobrovolsky et al, 2009). Ik geloof dit niet; er is nog veel te weinig onderzoek gedaan om die conclusie te rechtvaardigen. Meer onderzoek is trouwens uit den boze, want wat men ADHD noemt vraagt om een heel andere aanpak. Dat maakt de hoofdtekst duidelijk.
  6. Treurig is, dat kinderen met ADHD ook vaak autistisch gedrag vertonen, en dat sommige onderzoekers het bestaan, ook voor deze kinderen stimulerende middelen aan te bevelen (bijvoorbeeld Santosh et al, 2006). Ik vraag me af in hoeverre druk gedrag van kinderen en autisme worden veroorzaakt door de pillen die ze krijgen. Dat er van alles niet deugt in de huidige gang van zaken moge blijken uit de boeken van Offit (2008) en Rosemond & Ravenel (2008); de titels van de boeken spreken voor zich.
  7. Peter Breggin (zie bijvoorbeeld Breggin, 1999, 2001 en 2008, en mijn column “Vier bengels in de psychiatrie”) knokt al jaren als onderzoeker en activist tegen misstanden veroorzaakt door belangenverstrengeling—de invloed van de farmaceutische industrie op onderzoek in de psychiatrie. Ik ken zijn onderzoek goed doordat ik lang contact had met zijn vrouw, Ginger, die ook meedoet. Ritalin is een van zijn aandachtspunten.
  8. Een van de belangrijkste en meest integere onderzoekers die knokt tegen allerlei vormen van belangenverstrengeling is Sheldon Krimsky (zie bijvoorbeeld Krimsky, 2007 en Cosgrove at al, 2009). Hij heeft bijvoorbeeld ook de rol van ghostwriters in detail geanalyseerd. Meer dan de helft van de medisch-wetenschappelijke artikelen worden geproduceerd door deze lieden, die betaald worden door de industrie. Hun artikelen worden gestuurd naar vooraanstaande wetenschappers, die vervolgens formeel als auteur optreden. Krimsky heeft ook belangenverstrengeling aan het licht gebracht van richtlijnontwikkelaars die geld van de industrie accepteren.
  9. Fava (2006) kwam met de optimistische visie dat de rol van de farmaceutische industrie in de psychiatrie minder groot aan het worden is, en dat psychologische benaderingen terecht een grotere rol krijgen. Duidelijk is, dat zoiets wenselijk is, maar het optimisme van Fava spoort helaas niet met de hedendaagse werkelijkheid.
  10. Azrin, Ehle, & Beaumont (2006) vonden opnieuw een wiel uit: lichaamsbeweging is een goede therapie bij ADHD. Verbazingwekkend is dit natuurlijk niet, zo constateer ik in een cynische bui.
  11. Rowe et al (2009) bespreken in een voortreffelijk overzicht maatregelen die nodig zijn om belangenverstrengeling in de levenswetenschappen terug te dringen. Dat financiering van onderzoek door de farmaceutische industrie tot ongewenste belangenverstrengeling leidt, weet iedereen langzamerhand wel, al leidt deze wetenschap niet tot wenselijke veranderingen. Minder bekend is dat de voedingsindustrie ook een sponsor is geworden met veel macht. Daar vragen Rowe et al ook aandacht voor.
  12. De industrie heeft een tijdje geleden ook weten te bereiken dat ADHD zogenaamd bij veel volwassenen voorkomt. Geleerde wetenschappers beginnen hier in te tuinen. Een voorbeeld is het artikel van Spencer (2007). Daarin staat in wat hoogdravende taal dat de ethiek in zijn werk hoogtij viert. Maar er valt ook in te lezen dat een farmaceutische industrie het onderzoek ondersteunde. Spencer bepleit het gebruik van antidepressiva en stimulerende middelen (waar ritain bij hoort) om hyperactieve volwassenen tot meer kalmte te brengen. Het spreekt vanzelf dat hij langdurig gebruik van de middelen aanraadt. Dat brengt meer geld in het laatje van de industrie. Ik heb overigens de indruk dat dit een motief is van de sponsor, niet van Spencer zelf. Hij gaat vermoedelijk uit van de naïeve veronderstelling dat je best objectief kunt blijven als geldschieters belag hebben bij je ontdekkingen. Dat het zo niet werkt, is al jaren bekend.

Literatuur

  1. Azrin, N.H., Ehle, C.T. & Beaumont, A.L. (2006). Physical exercise as a reinforcer to promote calmness of an ADHD child. Behavior Modification, 30, 564-570.
  2. Breggin, P.R. (1999). Treatment of attention-deficit/hyperactivity disorder. Journal of the American Medical Association, 281, 1490-1491.
  3. Breggin, P.R. (2001). Questioning the treatment for ADHD. Science, 291, 595.
  4. Breggin, P.R. (2008). Medication madness. A psychiatrist exposes the dangers of mood-altering medications. New York: St Martin’s Press.
  5. Cosgrove, L., Bursztajn, H.J., Krimsky, S., Anaya, M. & Walker, J. (2009). Psychotherapy and Psychosomatics, 78, 228-232.
  6. Dobrovolsky, V.N., Boctor, S.Y., Twaddle, N.C., Doerge, D.R., Bishop, M.E., Manjanatha, M.G., Kimoto, T., Miura, D., Heflich, R.H. & Ferguson, S.A. (2009). Flow cytometric detection of Pig-A mutant red blood cells using an erythroid-specific antibody: Application of the method for evaluating the in vivo genotoxicity of methylphenidate in adolescent rats. Environmental and Molecular Mutagenesis, 5 augustus [Epub ahead of print].
  7. Fava, G.A. (2006). The decline of pharmaceutical psychiatry and the increasing role of psychological medicine. Psychotherapy and Psychosomatics, 78, 220-227.
  8. Fanjiang, G. & Kleinman, R.E. (2007). Nutrition and performance in children. Current Opinion in Clinical Nutrition and Metabolic Care, 10, 342-347.
  9. Krimsky, S. (2007). When conflict-of-interest is a factor in scientific misconduct. Medicine and the Law, 26, 447-463.
  10. Offit, P.A. (2008). Autism’s false prophets: Bad science, risky medicine and the search for a cure. New York: Columbia University Press.
  11. Rosemond, J. & Ravenel, B. (2008). The diseasing of America’s children: Exposing the ADHD fiasco and empowering parents to take back control. Nashville, Dallas, Mexico City, Rio de Janeiro & Beijing: Thomas Nelson.
  12. Rowe, S., Alexander, N., Clydesdale, F., Applebaum, R., Atkinson, S., Black, R., Dwyer, J., Hentges, E., Higley, N., Lefevre, M., Lupton, J., Miller, S., Tancredi, D., Weaver, C., Woteki, C., Wedral, E. (2009). Funding food science and nutrition research: financial conflicts and scientific integrity. Journal of Nutrition, 139, 1051-1053.
  13. Santosh, P.J., Baird, G., Pityaratstian, N., Tavare, E. & Gringras, P. (2006). Impact of comorbid autism spectrum disorders on stimulant response in children with attention deficit hyperactivity disorder: a retrospective and prospective effectiveness study. Child Care and Health Delivery, 32, 575-583.
  14. Spencer, T.J. (2007). Pharmacology of adult ADHD with stimulants. CNS Spectrums, 4, supplemnt 6, 8-11.

Deze publicatie is onderdeel van het column van prof. dr. Wim J. Van der Steen, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

 

Boeken van de auteur

Nieuwe wegen voor de geneeskunde Beyond Boundaries of Biomedicine Denken over geneeskunde Evolution as Natural History
 

Dr. Laura Batstra

Dr. Laura Batstra (blog) heeft ontslag genomen bij een GGZ-instelling uit afkeer tegen ADHD-screenen op scholen. Dr. Laura Batstra is auteur van het boek “Hoe voorkom je ADHD? Door de diagnose niet te stellen!” en stelt dat ADHD geen hersenziekte is en dat het daarom onverantwoord is om de hersenen van kinderen te behandelen.


Stop ADHD screening
Petitie tegen medicalisering jeugd

Terwijl de Tweede Kamer er alles aan doet om de ADHD epidemie in Nederland aan banden te krijgen start de psychiatrie onderwijl initiatieven om kinderen in een vroeger stadium te diagnosticeren met ADHD. In Ede is bijvoorbeeld een psychiatrisch screening programma gestart op peuterspeelzalen.

is een petitie gestart gericht aan politici. Teken de petitie en nodig anderen uit om te tekenen!



"Hoogleraren roepen in kranten dat ADHD wetenschappelijke fraude is"
Knack.be (700.000 lezers)

Meta

Statistieken

Bezoekers (details)


Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
0900 444 8888 (10 cent/pm)
helpdesk@pvp.nl
MindFreedom International (MFI) Nederlands Comite voor de Rechten van de Mens (NCRM) International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA)
Emil Ratelband - Geef je kind geen pillen maar een Seminar!