Zielenknijper.nl

Een kritische kijk op de praktijk van de psychiatrie!
Schade door psychiatrische medicijnen?
Gratis juridische hulp: 0800-6643825

Quotes

Quote toevoegen [+] / toon alles
 

Zomaar vijf minuten…

Datum: 29 december 2009, 09:27

~ Column ~

mw. Sarah Morton
Print E-mail Kopie
Lees voor met webReader

Gepubliceerd door mw. Sarah Morton

Op het treinstation. Een vader en moeder met twee kinderen. Een zoon van een jaar of twaalf en een zoontje van hooguit twee jaar. De oudste liep wat heen en weer, was zelfstandig genoeg om het een paar minuten zonder aandacht te doen. Wel probeerde hij de aandacht van zijn broertje te trekken. Ik kon niet zien of dat aardig was bedoeld of niet.

Naar beide kinderen keken de ouders niet om. De jongste zat in een buggy. Hij had een blikje chocolademelk. (Van suiker kun je hyper worden) Hij morste kennelijk, want moeder pakte het af en begon de boel schoon te maken met een doek. Aan de buggy zat een plastic blad, waar je iets op kunt zetten. Moeder was bezig met haar doek alsof het kind niet bestond. Er was geen contact. Het jongetje begon te gillen en spartelen omdat zijn drinken was afgepakt. Zijn moeder greep zijn arm en snauwde hem af. (Al had ik oordoppen in tegen vuurwerk, alles sneed door me heen.)

huilen-in-buggy

Uiteindelijk kreeg het kind zijn blikje chocolademelk weer, maar die was even later leeg. Weer werd het blikje afgepakt, dus het jongetje had niets te doen. De ouders stonden achter te buggy, contact maken was moeilijk. De ouders zelf keken niet naar hem om, al hadden ze verder niets te doen. Ze hadden hun zoon op kunnen tillen, kunnen knuffelen, met hem kunnen praten, zingen. Al die dingen waar kinderen van opbloeien. Liever behandelden ze hun eigen kind, een opgroeiend mensje, als een voorwerp. ‘Gelukkig’ zijn zij niet de enigen.

Het jongetje was te wakker. Beter was als hij in slaap was gevallen. Zoiets wil je niet bewust meemaken als klein kind. Als je ouders niets tegen je zeggen, behalve om je af te snauwen. De vader deed al helemaal niets. Het jongetje werd steeds vervelender, probeerde iets te drinken te pakken uit de tas. Dorst kon hij niet meer hebben. Het werd afgepakt. De ouders zagen alleen maar een lastig kind dat het hen moeilijk maakt. Ik zag een ongelukkig jochie, dat worstelde met de situatie en zich erg verveelde. Een kind dat niet onder woorden kon brengen hoe het zich voelde, wat het nodig had. Gefrustreerd wiegde hij zichzelf, gooide zich naar achter.

Ik voelde me hondsberoerd, grieperig en overstuur. Ik zou waarschijnlijk niet in staat zijn geweest de ouders erop te wijzen dat ze een kínd hebben in plaats van een hebbedingetje, zonder te gaan huilen, schelden of schreeuwen. Ik weet nog wel wat scheldwoorden, maar die laat ik achterwege.

Ik ben dat soort ouders te vaak tegengekomen. Als het kind stil is, vinden ze het wel makkelijk en als het kind lastig, zullen ze het berispen of negeren maar zich niet afvragen waarom het lastig is.

Misschien veranderen ze thuis als bij toverslag in liefhebbende, betrokken ouders. Het was natuurlijk maar een momentopname. Of zijn het echt ouders die niets om hun kind geven, het alleen maar lichamelijk verzorgen, zodat het er gezond uitziet? Ouders die hun kind zoetigheid geven zodat het even stil is? Waren het in-het-leven-teleurgestelde mensen die hun kinderen net zo ongelukkig maken?

Als er weer eens groepjes hangjongeren overlast veroorzaken, roepen we: Er moet meer blauw op straat komen! Maar dan denk ik: waarom hebben die jongeren niets beters te doen dan slopen en voorbijgangers op stang jagen? Zijn het gewoon rotjongens en rotmeiden of zijn ze het resultaat van (emotionele) verwaarlozing? Deden ze er thuis niet toe?

Deze publicatie is onderdeel van het column van mw. Sarah Morton, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

Reacties (84)
Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /customers/8/3/3/zielenknijper.nl/httpd.www/wp-content/themes/classic/index.article.inc.php on line 355

(laatste 10 van 84 berichten)Reacties

  1. Reactie van jacob jacob
    07:59 op 15 January 2010
    Ik proef zoveel frustratie's in jou schrijven he sarah, dat ik sterk het idee krijg dat ondanks dat je beweert goed met je ouders te zijn, dat je hun nog een hoop vertwijt.
    Ik krijg heel sterk het gevoel dat jij als klein kind zijnde meer dan normaal alleen gelaten bent door je ouders terwijl het niet nodig is geweest.

    In de normale opvoeding gaat het zoals hierboven word beschreven door de tegenstanders van jou verhaal.
    Dat wat jij beweert is niet normaal zoals het gaat in het dagelijks leven.
    Als iedereen het gaat doen zoals jij dat wil gaan doen, dan krijg je allemaal van die verwende zijk kinderen die bij het minste geringste gaan staan huilen en stampvoeten op de grond als ze hun zin niet krijgen.
    Die kinderen gaan later in de pubertijd dan recht voor je staan en gaan je dan bedreigen als ze hun zin niet gaan krijgen.
    En dan ga je echt wel anders piepen en staan ze hulpeloos bij die mensen op de stoep die jullie nu verafschuwen.

    Maar goed wat wij ook schrijven jij wil er gewoon niets van aan nemen ondanks dat wij degene zijn met de ervaring en jij het nog moet bewijzen dat je een kind krijgen kan(god ik mag hopen voor het kind van niet).
    Jij denkt het allemaal te weten maar in werkelijkheid moet je eerst nog maar eens droog worden achter je oren voordat je met beweringen wilt komen waar je nog geneens kaas van hebt gegeten.

    De groeten
  2. Reactie van piet piet
    08:36 op 15 January 2010
    Citaat jacob:

    (..god ik mag hopen voor het kind van niet..)

    Dat je het niet eens bent met Sarah, ok. dat kan.
    Maar is deze opmerking nodig?


  3. Reactie van jacob jacob
    14:49 op 15 January 2010
    Citaat van: lala op
    Citaat jacob:

    (..god ik mag hopen voor het kind van niet..)

    Dat je het niet eens bent met Sarah, ok. dat kan.
    Maar is deze opmerking nodig?




    En al die uitlatingen naar ons gericht dat wij kinder mishandelaars zijn dat mag dan wel?????.
    Denk dat jij dan ook met 2 maten aan het meten bent.
    Het spreekwoord zegt: WIE DE BAL KAATST KAN HEm TERUG VERWACHTEN.


  4. Reactie van Yvje Yvje
    04:48 op 16 January 2010
    Citaat van: sarah op


    In de psychiatrie worden mensen vastgebonden en geïsoleerd uit tijdsgebrek, maar in huishoudens dus ook.
    Waarom denk je dat die kinderen de box verschrikkelijk vonden? Omdat dat betekende dat ze alleen werden gelaten en gevangen zaten en daar niks tegen konden doen.


    Vergelijk jij nou echt het feit dat mijn kinderen soms in de box zaten met dwangbehandeling in de psychiatrie....?

    Je kunt heel ver bij me gaan.... maar deze grens is er echt 10 te ver Sarah!!!!
    Ga alsjeblieft eens echt uitzoeken waar je het over hebt in plaats van dit soort achterlijke vergelijkingen rond te strooien 
  5. Reactie van sarah sarah
    07:39 op 16 January 2010
    Citaat van: Yvje op
    Citaat van: sarah op


    In de psychiatrie worden mensen vastgebonden en geïsoleerd uit tijdsgebrek, maar in huishoudens dus ook.
    Waarom denk je dat die kinderen de box verschrikkelijk vonden? Omdat dat betekende dat ze alleen werden gelaten en gevangen zaten en daar niks tegen konden doen.


    Vergelijk jij nou echt het feit dat mijn kinderen soms in de box zaten met dwangbehandeling in de psychiatrie....?

    Je kunt heel ver bij me gaan.... maar deze grens is er echt 10 te ver Sarah!!!!
    Ga alsjeblieft eens echt uitzoeken waar je het over hebt in plaats van dit soort achterlijke vergelijkingen rond te strooien 

    Hoe het in de psychiatrie gebeurt is inderdaad wel vele malen erger, dat weet ik wel. Dus excuses bij deze...

    Ik proef zoveel frustratie's in jou schrijven he sarah
    De pot verwijt de ketel dat hij...

    Ik krijg heel sterk het gevoel dat jij als klein kind zijnde meer dan normaal alleen gelaten bent door je ouders terwijl het niet nodig is geweest.

    Niet meer dan normaal is in onze cultuur. Ik ben overigens juist beschermd opgevoed, maar wel vaak in situaties gedwongen die ik niet aankan.

    Als iedereen het gaat doen zoals jij dat wil gaan doen, dan krijg je allemaal van die verwende zijk kinderen die bij het minste geringste gaan staan huilen en stampvoeten op de grond als ze hun zin niet krijgen.
    Die kinderen gaan later in de pubertijd dan recht voor je staan en gaan je dan bedreigen als ze hun zin niet gaan krijgen.

    De huidige vriendin van mijn vader heeft twee kinderen. De oudste was een huilbaby, maar haar moeder liet haar nooit alleen ermee. Ze droeg haar dochtertje de hele tijd, al waarschuwden mensen dat ze haar zo zouden verwennen.
    Maar nu is het een van de liefste, meest relaxte kinderen die ik ken. Maar in haar pubertijd gaat ze dus recht voor je staan en je bedreigen als ze haar zin niet krijgt, volgens jou...

    Goed blijven lezen. Ik heb namelijk niet gezegd dat je kinderen altijd hun zin moet geven, alleen dat je ze niet in situaties moet dwingen die ze niet aankunnen.
    Ik heb er zelf ook een hekel aan als kinderen alles voor elkaar krijgen. Bijv als kinderen hun warme maaltijd niet lusten, maar wel achteraf gaan huilen van de honger en een boterham met chocoladepasta krijgen! Dwang werkt averechts, maar als kinderen iets anders krijgen, zijn ze nooit hongerig genoeg om te eten wat de pot schaft.   
    En ik vind het ook echt niet zielig als kinderen huilen omdat ze een snoepje waar ze hun zinnen op hebben gezet niet krijgen.

    Ik heb ook niet gezegd dat als een kind niet naar de peuterschool wil, je het dan maar thuis moet houden, alleen dat een kind geleidelijk moet kunnen wennen aan een vreemde omgeving en mensen die het niet kent.

    Als jullie vinden dat een kind in een buggy of een box thuishoren is dat jullie keus, ik kan en wil jullie niet dwingen om het op mijn manier te doen. Alleen bij mij zul je geen gehoor vinden.


     
  6. Reactie van Yvje Yvje
    06:56 op 17 January 2010
    Citaat van: sarah op
    aankan.

    Ik heb er zelf ook een hekel aan als kinderen alles voor elkaar krijgen. Bijv als kinderen hun warme maaltijd niet lusten, maar wel achteraf gaan huilen van de honger en een boterham met chocoladepasta krijgen! Dwang werkt averechts, maar als kinderen iets anders krijgen, zijn ze nooit hongerig genoeg om te eten wat de pot schaft. 
    Dus dan zou de conclusie zijn dat je ze óf dwingt om te eten (waar ik geen voorstander van ben) óf honger laat hebben tot de volgene maaltijd.......



      
    Citaat
    En ik vind het ook echt niet zielig als kinderen huilen omdat ze een snoepje waar ze hun zinnen op hebben gezet niet krijgen.

    Maar als je het huilen om een snoepje niet hebt meegemaakt... en dt zelfde kind vervolgens ziet bleren in een buggy trek je dus andere conclusies.....

    Citaat
    Als jullie vinden dat een kind in een buggy of een box thuishoren is dat jullie keus, ik kan en wil jullie niet dwingen om het op mijn manier te doen. Alleen bij mij zul je geen gehoor vinden.

    Ik denk zomaar dat wij niet bedoelen dat onze kinderen continu in een box of buggy horen.... maar jouw manier van reageren geeft mij in ieder geval steeds het gevoel dat jij er van uit gaat dat het wel het geval is.....

    En proberen om het over de boeg van werkende ouders te gooien (wat ik hier ook al mensen heb horen zeggen) die geen tijd hebben voor hun kroost..... juist vroeger in de tijd van de grote gezinnen en de thuisblijfmoeders was er voor de kinderen weinig tot geen individuele aandacht... 

    En dat is weinig cultuurgebonden....

     
  7. Reactie van sarah sarah
    07:54 op 17 January 2010

    Ik heb er zelf ook een hekel aan als kinderen alles voor elkaar krijgen. Bijv als kinderen hun warme maaltijd niet lusten, maar wel achteraf gaan huilen van de honger en een boterham met chocoladepasta krijgen! Dwang werkt averechts, maar als kinderen iets anders krijgen, zijn ze nooit hongerig genoeg om te eten wat de pot schaft.
    Dus dan zou de conclusie zijn dat je ze óf dwingt om te eten (waar ik geen voorstander van ben) óf honger laat hebben tot de volgene maaltijd.......

    Dwingen kan voedselfobieën veroorzaken, slecht idee dus, maar dat weet je zelf ook dus.
    Als kinderen een paar dingen niet lusten, kun je daar nog wel rekening mee houden, maar sommige kinderen willen bijna niets, en door ze die boterham te geven, hou je dat in stand.
    Dus zelf zou ik inderdaad zeggen: honger laten hebben tot de volgende maaltijd. Bied het voedsel wel altijd aan en geef het kind de tijd. Haal het eten niet meteen weg, maar wacht gewoon tot je als gezin klaar bent met eten.
    Dan leren ze het snel genoeg. IK was een makkelijke eter, maar als ik iets niet luste, kreeg ik echt niets anders! En daar heb ik niets aan overgehouden.
    Vroeger waren de mensen doorgaans armer en moesten kinderen wel eten wat de pot schaft. Er was geen geld om met ieders smaak rekening te houden. Ik vind het ook geen goede tendens dat in veel gezinnen de kinderen bepalen wat er op tafel komt. Dan heb ik het niet over meedenken, maar dat er alleen nog patat, pizza's en andere dingen gegeten worden omdat de kinderen dat lekker vinden.

    Ik heb ook niet gezegd dat jullie de kinderen de hele dag in de box zetten!

    Hoe het vroeger ging, weet ik niet precies. Maar in een gezin met negen kinderen is er inderdaad weinig individuele aandacht! Ik kan ieder ook dringend aanraden om niet meer kinderen te krijgen dan ie aankan.  :P
  8. Reactie van Yvje Yvje
    08:08 op 17 January 2010
    Nou heb ik niet zomaar een slechte eter..... hij lust niet veel maar eet redelijk....
    Daar staat tegenover dat hij graatmager is (en dan heb ik het over een medisch ondergewicht, en niet door de medicatie maar al sinds zijn geboorte)....
    Dit kind laten wachten tot een volgende maaltijd of tot hij honger heeft (wat hij in 12 jaar nog noooooit heeft gehad) zou pas kindermishandeling zijn.
    Dan zou ik hem datgene ontzeggen wat hij minimaal nodig heeft om te kunnen leven....

  9. Reactie van sarah sarah
    10:03 op 17 January 2010
    Citaat van: Yvje op
    Nou heb ik niet zomaar een slechte eter..... hij lust niet veel maar eet redelijk....
    Daar staat tegenover dat hij graatmager is (en dan heb ik het over een medisch ondergewicht, en niet door de medicatie maar al sinds zijn geboorte)....
    Dit kind laten wachten tot een volgende maaltijd of tot hij honger heeft (wat hij in 12 jaar nog noooooit heeft gehad) zou pas kindermishandeling zijn.
    Dan zou ik hem datgene ontzeggen wat hij minimaal nodig heeft om te kunnen leven....


    Ik heb ook duidelijk gezegd: bied het wel altijd aan en geef het kind de tijd. Maar het kan i.d.d dat om medische redenen deze aanpak voor sommige kinderen niet goed is. 
    De meeste kinderen krijgen wel een paar tussendoortjes op een dag, maar liever niet als compensatie voor maaltijden die ze geweigerd hebben.
    Wat wel kindermishandeling is, is bijv een kind voor straf zonder eten naar bed sturen, ondergewicht of niet. Want onthou je je kind de meest basale dingen
     
  10. Reactie van YVje YVje
    10:20 op 17 January 2010
    Dát zou voor mijn kind geen straf zijn...... eten doet ie omdat het van mij moet en niet omdat hij het zelf zo graag wil......
Er zijn nog meer reacties geplaatst!
Klik hier voor de volledige discussie!

Reageren

(registratie is niet nodig)


Boeken van de auteur

Ziek van Angst Afwijkend En Toch Zo Gewoon Collision Collision