Wat is er mis in de hersenen van jongens met adhd?

~ Column ~

(website)

Voor het herpubliceren van het artikel op uw website of blog kunt u de HTML code downloaden.

Indien u het artikel op een forum wenst te publiceren dient u te kiezen voor de forumcode die op uw forum wordt gebruikt. Het type code dat gebruikt wordt staat meestal vermeld onder de berichteditor van het betreffende forum.

We bieden de volgende forum codes:

BBCode (algemeen), vBulletin, SMF en IPB

Tweet

Dit artikel is op verzoek geselecteerd uit het archief van hoogleraar Ivan Wolffers, en kan gedateerd zijn. Copyright © Ivan Wolffers

© 2009 Nucleus Medical Art, Inc.

Eén van de grote discussiepunten bij aandachtsstoornis en hyperactiviteit syndroom (ADHD) is of het nu een ‘ziekte’ is of gedrag. Ook na een onderzoek dat laat zien wat er in de hersenen gebeurt als jongens met ADHD een spelletje spelen is dat probleem niet opgelost. Wat het onderzoek wel oplevert is meer inzicht in wat er precies in de hersenen gebeurt.

Onderzoekers van de University of Washington vergeleken de hersenactiviteit bij 19 jongens met ADHD of een gedragsstoornis en bij 11 jongens met een ‘normale’ ontwikkeling. De jongens waren tussen 12 en 16 jaar oud. Terwijl ze een spel waarbij ze geldbeloningen kregen speelden, werd gekeken welke delen van de hersenen actief waren. Normaal gesproken stopt bepaald gedrag als de beloning ervoor stopt. Zo zit de mens in elkaar en het zorgt ervoor dat hij economisch met zijn energie en tijd omgaat. Maar bij jongens met ADHD of met een gedragsstoornis bleek dat helemaal niet het geval te zijn.

Speciaal werd naar twee hersengedeelten gekeken. Naar het striatum dat een rol speelt bij het motiveren van aangenaam of winstgevend gedrag. En naar een deel van de hersenen dat actief wordt als de beloning uitblijft en die ervoor zorgt dat men met het gedrag stopt.

Het betekent dat kinderen met ADHD altijd plezier willen hebben en niet kunnen stoppen, ook als het ze niets meer oplevert. Bij het spel hielden de jongens hun duimen op twee knoppen. Als er op een scherm rechts een lampje oplichtte dan moest de rechterknop worden ingedrukt en bij een lampje links, de linkerknop. Het scherm lichtte 100 keer per minuut op. Voor elke keer dat de goede knop werd ingedrukt kregen ze vijftig cent. De stand van het verdiende geld kon op het scherm gevolgd worden. Het spel werd vier keer vijf minuten gespeeld. De eerste en derde keer ging het om geld. De tweede en vierde keer niet. Er bleek geen verschil in kundigheid in het spel tussen de jongens met ADHD of een gedragsstoornis en de jongens met een ‘normale’ ontwikkeling. Maar wel was er verschil in de activiteit in het hersendeel dat normaal gesproken zorgt voor het stoppen van het gedrag. Dat werd niet actief bij jongens met ADHD of een gedragsstoornis.

“Er zit geen rem op’ zeggen we in Nederland soms en dat is dus ook werkelijk het geval hier. Maar of dat nu de oorzaak is van ADHD omdat het een gevolg is van een gedrag waarbij kinderen niet hebben geleerd zich te concentreren of die door gebrek aan aandacht voortdurend bezig zijn aandacht op te eisen, wordt natuurlijk niet duidelijk uit het onderzoek.

Deze publicatie is onderdeel van het column van prof. dr. Ivan N. Wolffers, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

Reacties (2)

ADHD, gedrag, hersenen, ziekte

(2 berichten)Reacties

1. admin
   11:45 op 5 May 2009
   Er is dus geen bewijs voor een ziekte, en dus is het eigenlijk absurd dat psychiaters op grote schaal hersenmedicatie voorschrijven, vooral ook gezien de ernstige bijwerkingen die de medicijnen kunnen hebben.
   
   Maar wat heeft dit meten eigenlijk voor zin (voor wat betreft het doel "een oorzaak voor ADHD gedrag vinden in hersenactiviteit")? Men weet nog helemaal niet wat die 'chaos' aan chemische acitiviteit die we kunnen waarnemen veroorzaakt.
   
   En als je er logisch over nadenkt, dan zullen we dat ook nooit kunnen 'meten'.
   
   Hoe kan het fysieke nu aan de basis staan van zichzelf? Er zijn mensen met maar 5% hersenen, een IQ van 126, een universitaire opleiding en een sociaal volkomen gezond leven.
   
   
   
   http://www.grenswetenschap.nl/permalink.asp?grens=1950
   
   http://www.newscientist.com/article/dn12301-man-with-tiny-brain-shocks-doctors.html
   
   Hoe is dat mogelijk? Is het wel zo simpel dat wij een product zijn van onze hersenen? Of is er iets anders dat ons doet leven en 'gebruik doet maken' van de mogelijkheden die de hersenen ons geven?
   
   En een recente studie toont ook dat de hersenen een ongekend aanpassingsvermogen hebben. Als zicht verloren gaat kan het gedeelte dat normaal zicht verwerkt, ineens totaal ergens anders voor gebruikt worden. En dan zou een chemisch onbalans ongeneeslijk zijn en voor bepaald gedrag zorgen, dat kan natuurlijk onmogelijk.
   
   De psyche is niet iets vasts of een product van een 'orgaan'. Het is veel meer dan dat. De psyche is een direct exponent van de bron van het leven, en daarom is het meer dan een product van de bouwstenen.
2. admin
   12:29 op 5 May 2009
   Toch blijf ik het maar vreemd vinden, talloze studies tonen aan dat opvoeding (structuur/dagritme), voeding (aangepast diëet), natuur (omgeving), effectief kan zijn voor kinderen.
   
   Hoogleraar Gary Null geeft in zijn recente video over ADHD medicijnen aan dat er veel wetenschappelijke documentatie is dat een loodvergiftiging van de botten de oorzaak kan zijn van concentratieproblemen en ADHD gedrag.
   
   Zie: Hoogleraar: Het medicaliseren van onze kinderen
   
   Al deze factoren kunnen de 'symptomen' dus veroorzaken, maar als je bij een psychiater komt dan diagnosticeert hij aan de hand van een paar gesprekjes een hersenstoornis....
   
   Gedrag kan veranderen, je hersenen zelf kunnen zelfs veranderen. Je bent niet zoals je bent door je hersenen, als een soort chemische robot. Je leeft, de kracht van het leven doet je je hersenen benutten met maar 1 doel: overleven.
   
   In de complexiteit van het menselijk leven zijn er veel dingen om te willen in het kader van succesvol voortbestaan. Een kind wil aandacht, dit omdat het met die aandacht beter tot prestaties kan komen. Wanneer het kind dit niet krijgt, zal het zich zodanig ontwikkelen dat hij kan bereiken wat goed voor hem is, zodat hij kan overleven.
   
   Natuurlijk kunnen er ziektes van invloed zijn op iemands handelen en denken, en psychische gemoedstoestand, maar dan moeten die ziektes worden aangepakt en niet het funktioneren van de hersenen.
   
   Wanneer je er goed over nadenkt dan kun je begrijpen waarom: je kunt niet meester worden over het leven, je kunt het alleen dienen.
   
   De kracht die ons doet leven is waarschijnlijk een kracht tegenovergesteld aan de zwaartekracht.
   
   We kunnen de zwaarte kracht niet meten, maar het bedenksel van een katholieke priester dat we afstammen van een oerknal is wetenschappelijk gezien ondeugdelijk. Indien de zwaartekracht zou kunnen winnen, dan zouden we er niet zijn. Er is dus blijkbaar een kracht die ervoor zorgt dat we kunnen bestaan.
   
   En het leven is mogelijk een effect van een wisselwerking tussen deze twee 'onmeetbare' krachten.
   
   Hoe het ook zij, het is belachelijk om te denken dat we een soort chemische machine zijn. Het leven is een vorm van intelligentie dat streeft naar iets dat er nog niet is. Om die reden kan het onmogelijk een product van een complex chemisch proces van de bouwstenen zijn.
   
   "Je kunt niet kijken naar het kijken terwijl je kijkt". Met deze beredenering kun je begrijpen dat het leven meer is dan wat we kunnen meten.

Boeken van de auteur