Stichting VS de wet.
Gepubliceerd door mw. Sarah Morton
Op een andere locatie van stichting Borderline dan waar ik woon, moesten alle cliënten de eerste zes weken dat ze er woonden, zich voor alles melden. Als ze naar buiten gingen, moesten ze vertellen wat ze gingen doen. Maar één van de cliënten had een strafblad, maar het scheen dat veel van de cliënten ‘foute’ vrienden hadden. Die bijvoorbeeld stelen of drugs gebruiken. Er is al eens een televisie gestolen van het Steunpunt. Alsof dat moet bewijzen dat je een ander aan een Big Brother regime mag onderwerpen. Wat een angstaanjagerij. Het idee van op jezelf wonen is nu juist privacy, je gang kunnen gaan, binnen wat wettelijk is toegestaan natuurlijk. Maar de stichting controleert cliënten uit eigen belangen. Overlast willen voorkomen, maar ondertussen de cliënten lastig vallen. Overlast heb je overal. Dat moet hard aangepakt worden, maar waarom moeten degenen dat ontgelden die onder die stichting wonen? Hoe zou jij je voelen als je voor alles toestemming moet vragen, zelfs boodschappen doen? Maar wel zelf je huishouden draaiende moet houden, tenzij het je echt niet lukt. Het lijkt alsof ze gewoon alles van je willen weten. Beklemmend. Waarom wordt het Steunpunt niet gewoon strenger beveiligd? Waarom hebben de cliënten niet dezelfde rechten (en plichten) als iedere burger.
Sommige cliënten kunnen er dus echt niet tegen als iemand de baas over ze speelt. Ze komen in opstand of raken gefrustreerd. Maar ze kunnen er niets tegen doen. Op die locatie geldt die regel. Punt uit.
Laatst hoorde ik een keigoed verhaal van mijn begeleidster. Er was een cliënt die in haar appartement dingen deed die ‘niet door de beugel kunnen’. Ik weet er het fijne niet van, maar er kwam politie aan te pas. Terwijl de politie bij de cliënte binnen was, kwam er een begeleidster aanlopen. De politie vroeg: “Wat komt u hier doen?” (Dat vond ik al leuk, sorry. En het wordt alleen nog maar beter). De begeleidster legde uit: “Ik ben van de begeleiding. Dat is een cliënt van onze stichting”.
De politie: “Daar heb ik niets mee te maken. Dit is een politieaangelegenheid, daarna is het een zaak van de woningbouwvereniging en daarna pas van de stichting”. De begeleidster kon vertrekken!! Wahaha!
Misschien had de politie gewoon geen zin in bemoeienis, wilde haar gezag laten zien. Toch heeft ze bewust of onbewust laten weten dat een cliënt gelijk is aan een ander, met dezelfde rechten en plichten. Zo’n agent zal iemand niet anders behandelen als iemand onder een stichting woont. Hij of zij wilde er immers niets van weten dat het om een cliënt ging.
Misschien zullen sommigen nu denken: De cliënt voelt zich misschien veiliger als er begeleiding bij is, of dat de agent er misschien ‘rekening mee kan houden’, dat het om een cliënt gaat en wellicht wat ‘soepeler’ kan zijn. Maar dat is juist zo fout.
Deze agent nam de wet als uitgangspunt en niet een label. Stichting Borderline stigmatiseert cliënten, door ze aan andere regels te onderwerpen of juist andere vrijheden te geven. Alsof cliënten buiten de wet vallen en buiten de burgerrechten. We kunnen moeilijk met twee verschillende rechtssystemen gaan werken; die voor de ‘gewone’ mensen en die voor ‘cliënten/patiënten’. Hoe vaak gebeurt het juist niet dat je met een label minder rechten hebt?
Ik weet wel dat je de situatie goed moet bekijken. Het maakt zoal uit of de persoon zich van een bepaalde regel bewust was en wat de aanleiding was voor de overtreding en wat iemand aankan. Maar iedereen heeft een andere gebruiksaanwijzing en de politie krijgt ook met talloze situaties en mensen te maken. Bij de een werkt een vriendelijke waarschuwing, maar bij de ander moet je gezag tonen, omdat die persoon anders geen respect voor je heeft. Dat is wat anders dan ‘zij is een cliënt van ons!’ alsof iemand iets aan die informatie heeft. Alsof een cliënt ván stichting Borderline is.
Als ik iets zou doen wat niet mag, zou ik veel meer respect hebben voor politie als die optreedt zoals in iedere vergelijkbare situatie, dan als ze met begeleiding komt.
Een vriendin van mij kreeg nog wel eens politie aan de deur wegens geluidsoverlast. In haar geval was er wel begeleiding bij. Op die manier ondermijnt de politie haar eigen gezag. Als het bij mijn zo zou gaan, zou ik beledigd zijn.
Maar doordat een begeleidster haar plaats werd gewezen, heb ik weer hoop dat mensen wakker worden.
Deze publicatie is onderdeel van het column van mw. Sarah Morton, klik hier voor meer publicaties van de auteur.
(9 berichten)Reacties
Reageren
Boeken van de auteur
12:02 op 8 March 2010
Vind ik dan ook niets meer dan normaal als er clienten zijn met foute vriendjes dat ze moeten melden waar ze heen gaan.
Jij ziet het mischien niet als een probleem, maar zo werkt het bijna overal.
Uiteraard is privacy belangrijk en ook nodig voor ieder mens.
Maar als er personen zijn die missbruik maken van die situatie dan is het logisch dat er regels opgesteld moeten worden om de rest te beschermen.
Op basis waarvan beoordeel jij dat?.
Vanuit je eigen belang gezien?
Dan vind iedereen dat ze uit eigen belang oordelen.
Heuuuu......mischien omdat er regels zijn waar iedereen zich aan moet houden?.
Of betekent dat omdat ze onder een stichting vallen de clienten zich niet aan de regels hoeven te houden?.
Regels zijn er nu eenmaal in dit land en daar dient een ieder zich aan te houden.
Ook als je onder een stichting valt.
Als ik dat zou moeten doen zal ik het er ook wel naar hebben gemaakt.
En dan zal ik denk ik ook in een fase zitten dat ik alles oneerlijk zou vinden, en dan vind je uiteraard niets goed.
Clienten hebben wel degelijk dezelfde rechten en plichten als elk ander burger in dit land.
Maar doordat ze onder een opvanghuis/begeleid wonen/stichting vallen, dienen zij zich wel aan de regels te houden die er zijn opgesteld.
Die regels zullen uiteraard niet voor iedereen even leuk zijn, maar ik denk dat voor sommige personen het helemaal niet verkeerd is met deze regels.
Moeten we voor die persoon dan maar andere regels laten gelden?.
Gaat mooi soepsootje worden als ik even eerlijk mag zijn.
Dat zou betekenen dat elke client een apart papiertje om zijn nek moet hebben met zijn of haar regels?.
Denk dat je plank hier even totaal mis slaat schat.
De politie: “Daar heb ik niets mee te maken. Dit is een politieaangelegenheid, daarna is het een zaak van de woningbouwvereniging en daarna pas van de stichting”. De begeleidster kon vertrekken!! Wahaha!
Is dus een groot onzin verhaal geweest en verteld naar de beleving van die persoon die het jou heeft verteld.
De politie vraagt juist naar de begeleiding bij dit soort incidenten.
De begeleiding is als eerste verantwoordelijke voor de locatie waar de politie komt, die moet op dat moment juist toezicht houden dat alles volgens regels verloopt.
De woningbouw zal je haast neit zien of horen tenzij de huur niet word betaald of er teveel klachten van de omgeving zijn gekomen, en dan zijn ze intussen al een aantal maanden verder voor je een brief in de bus krijgt.
De politie zal elk persoon als een ieder behandelen naar de wet zoals het hem is aangeleerd.
Daar maken zij geen verschil in, of je nu zonder of met begeleiding woont.
De begeleiding is alleen wel vaak het eerste aanspreekpunt bij calamiteiten.
Zie bovenstaande reactie.
Ik denk dat jij het zo voelt dat iemand met een label minder rechten heeft dan iemand zonder label.
Het recht systeem is voor iedereen gelijk en zal er geen onderscheid in maken.
Er zal hoogstens rekening mee worden gehouden, maar er zal geen voorkeurs positie ingenomen worden.
De stichting is mischien niet de eigenaar van de client, maar......ze zijn er wel verantwoordelijk voor.
Omdat ze onder de verantwoording valt van de stichting.
Dus alles wat deze persoon doet, zal de stichting aansprakelijk voor zijn.
Het prijst jou dat je respect hebt voor de politie, maar ......hoeveel zijn er wel niet die dat niet hebben?
En daarom zijn er regels bij instellingen die voor iedereen even gelijk is.
Waar zou je beledigd over zijn dan?.
Dat de politie aan je deur komt?....of omdat er begeleiding bij is.
In bijde gevallen heb je toch zelf de problemen op je hals gehaald door je niet aan de regels te houden.
Vind het dan nog vreemd dat je je beledigd voelt.
Ik hoop dat jij eens waker word en inziet dat jij degene bent die overal een probleem van maakt en niet de maatschappij.
Mvg
Jacob
04:37 op 9 March 2010
Jij ziet het mischien niet als een probleem, maar zo werkt het bijna overal
Bron?
Uiteraard is privacy belangrijk en ook nodig voor ieder mens.
Maar als er personen zijn die missbruik maken van die situatie dan is het logisch dat er regels opgesteld moeten worden om de rest te beschermen.
Voor diegene die er misbruik van maken, zijn er vast gepaste maatregelen, maar die Big Brother regel geldt voor iedereen. Niet om wat je hebt gedaan, maar omdat je op die locatie woont.
Op basis waarvan beoordeel jij dat?.
Vanuit je eigen belang gezien?
Dan vind iedereen dat ze uit eigen belang oordelen.
Uit eigen ervaring misschien? Of de informatie die ik erover heb. Nee niet uit eigen belang, want ik woon niet op die locatie, dus heb ik ook niet te maken gehad met die belachelijke regel.
Heuuuu......mischien omdat er regels zijn waar iedereen zich aan moet houden?.
Of betekent dat omdat ze onder een stichting vallen de clienten zich niet aan de regels hoeven te houden?.
Regels zijn er nu eenmaal in dit land en daar dient een ieder zich aan te houden.
Ook als je onder een stichting valt.
Huuh? ik heb in mijn verhaal toch juist duidelijk gemaakt dat ik ben voor gelijke rechten, plichten en regels. Maar dan wel op basis van de wet en niet omdat iemand onder een stichting woont. Ik vind het juist zo fout als iemand onder een stichting andere regels of vrijheden krijgt.
Moeten we voor die persoon dan maar andere regels laten gelden?.
Gaat mooi soepsootje worden als ik even eerlijk mag zijn.
Dat zou betekenen dat elke client een apart papiertje om zijn nek moet hebben met zijn of haar regels?.
Denk dat je plank hier even totaal mis slaat schat.
Ik vind het juist verkeerd dat een stichting regels opstelt die voor andere burgers niet gelden, alleen omdat het zo uitkomt. Ik vind id.d dat iedereen zich aan dezelfde regels hoort te houden, maar dan wel op basis van de wet. Of is een stichting soms boven de wet verheven?
Is dus een groot onzin verhaal geweest en verteld naar de beleving van die persoon die het jou heeft verteld.
De politie vraagt juist naar de begeleiding bij dit soort incidenten.
De begeleiding is als eerste verantwoordelijke voor de locatie waar de politie komt, die moet op dat moment juist toezicht houden dat alles volgens regels verloopt.
De woningbouw zal je haast neit zien of horen tenzij de huur niet word betaald of er teveel klachten van de omgeving zijn gekomen, en dan zijn ze intussen al een aantal maanden verder voor je een brief in de bus krijgt.
Dus als iemand die niet onder een stichting valt, is het volgens jou niet erg als er maanden overheen gaan?
Het is de stichting z'n verantwoordelijk dat een cliënt begeleiding krijgt om het wonen aan te kunnen. Overtredingen zijn gewoon een zaak voor de politie. Die handhaven de wet toch? Alleen als de communicatie tussen politie en overtreder niet lukt, kun je er begeleiding bijhalen omdat die de cliënt kent.
Ik denk dat jij het zo voelt dat iemand met een label minder rechten heeft dan iemand zonder label.
Het recht systeem is voor iedereen gelijk en zal er geen onderscheid in maken.
Er zal hoogstens rekening mee worden gehouden, maar er zal geen voorkeurs positie ingenomen worden.
En waarom zou ik dat zo ervaren? Ook de ouders hier die achter de psychiatrie staan zien me voor minder vol aan.
En omdat de stichting het eerste aanspreekpunt is, worden cliënten anders behandeld dan andere burgers.
Bij de psychiatrie werkt het vaak zo dat de politie iemand uit huis komt halen, meehelpt een onschuldig iemand op de sluiten, op basis van wat een psychiater zegt. Die psychiater hoeft alleen maar een beschikking aan te vragen bij de burgermeester. Misdadigers mag je alleen opsluiten op basis van feiten, maar in het geval van de psychiatrie worden mensen opgesloten op basis van een mening. Ik vind het zeer verkeerd dat de politie eraan mee werkt. Ze hoort aan de kant van de wet te staan en niet iemand uit huis te halen op basis van een diagnose.
Jij snapt werkelijk niet hoe de wereld in elkaar zit. ;D
Waar zou je beledigd over zijn dan?.
Dat de politie aan je deur komt?....of omdat er begeleiding bij is.
In bijde gevallen heb je toch zelf de problemen op je hals gehaald door je niet aan de regels te houden.
Vind het dan nog vreemd dat je je beledigd voelt.
Ik zou beledigd zijn omdat ze met begeleiding komen, niet omdat ze überhaupt komen. Zoals blijkt uit het verhaal, had ik juist veel respect voor die agent die er niets van wilde weten dat het om een cliënt ging. Daarmee gaf die agent aan dat hij cliënten hetzelfde behandelt als andere overtreders.
met vriendelijke groet
Sarah
17:15 op 10 March 2010
En die regels zijn behalve misschien vrijheidsbeperkend, ook beschermend... ook als dat voor jou niet altijd zo voelt.....
03:28 op 11 March 2010
En die regels zijn behalve misschien vrijheidsbeperkend, ook beschermend... ook als dat voor jou niet altijd zo voelt.....
Kortom dan heb je minder rechten.
In gesloten inrichtingen is het al helemaal erg. Daar kunnen ze, met toestemming van de rechter, met je doen wat ze willen.
Misdadigers worden gestraft op basis van feiten en de wet, maar patiënten worden al te vaak opgesloten en behandeld op basis van een mening van 'deskundigen'. In die behandeling loopt niet zelden dodelijk af. Misschien off topic maar ik probeer alleen maar aan te geven hoe ongelijk mensen behandeld kunnen worden.
Nu kan ik nog een eigen leven leiden, maar toch... Je zou eerst zelf onder zo'n stichting moeten wonen. Kijken of je die extra regels dan nog steeds zo beschermend en redelijk vindt :-X
Groet
07:25 op 11 March 2010
Maar bij mij thuis gelden ook andere regels dan bij mijn buren thuis. En als je onder mijn dak verblijft heb je je aan mijn regels te houden, of je het er nou mee eens bent of niet.
En dan heb ik het dus even niet over gesloten/gedwongen plekken.. daar ging deze discussie niet over en is m.i. een heel ander onderwerp omdat de status van het verblijf daar heel anders is geregeld.
Bij "vrijwillige" opname heb je je dus te houden aan de regels van de instelling waar je woont.... net zo goed als je je aan mijn huisregels hebt te houden als je bij mij woont/logeert....
09:53 op 11 March 2010
Rare vergelijking trouwens, een privéwoning vergelijken met een stichting. Het ging jou eerst toch om bescherming van een cliënt?
Als je met iemand samenwoont, heb je direct te maken met iemands gedrag.
Als iemand alleen woont (maar onder een stichting) vind ik dat hij dezelfde rechten en plichten hebt als iemand die zelf een woning huurt.
Voor mij was het achteraf ook een vergissing om onder een stichting te gaan wonen, en voor een huurwoning zijn lange wachtlijsten. :(
10:11 op 11 March 2010
Een stichting heeft ook zijn eigen huisregels, dat is wat ik bedoelde..... en dan niet omdat je er mee samenleeft maar omdat je "onder hun dak" al dan niet in een zelfstandige woning leeft.
Net zo goed als je je aan de regels van een woningbouwvereniging moet houden als je huurt.....
06:39 op 12 March 2010
Een stichting heeft ook zijn eigen huisregels, dat is wat ik bedoelde..... en dan niet omdat je er mee samenleeft maar omdat je "onder hun dak" al dan niet in een zelfstandige woning leeft.
Net zo goed als je je aan de regels van een woningbouwvereniging moet houden als je huurt.....
Die opmerking over samenwonen was ook grappig bedoeld :)
Vind het geen prettig idee om onder 'hun dak' te wonen. Bovendien heb ik ook te maken met de regels van de woningbouwvereniging, dus is het dubbel op. Die regels tellen voor iedereen in die flat, maar de regels van die stichting zijn vooral bedoeld voor mensen met een verstandelijke beperking, die minder goed gevaar in kunnen schatten. Ik ben daar ongeveer de zelfstandigste cliënt.
09:39 op 13 March 2010
Die opmerking over samenwonen was ook grappig bedoeld :)
Hij was ook leuk :D ...