Door Stephen King

Eens in de zoveel tijd neemt Stephen King, de beroemde schrijver van horror verhalen, de tijd om een interview te geven voor zijn eigen website. Hij deed dit begin september opnieuw. Hier is het interview:

Steve: De meest logische vraag om een interview zoals deze te starten is natuurlijk: Is het vreemd om jezelf te interviewen?

SK: Absoluut niet! De meeste fictie-schrijvers zijn van nature schizofreen. Wat ons gek maakt, denk ik, maar het is een zeer winstgevende gekte.

Steve: Tweede natuurlijke vraag: wat vind je van de vernieuwde website?

SK: Ik vind het grandioos. Als ik dat niet vond, dan zou het vreemd zijn, want het was een redelijk kostbare upgrade.

Steve: Belasting-aftrekbaar?

SK: [lacht]: Vraag me dingen die ik kan beantwoorden, Steve. Fiscale wetten staat niet op die lijst. Maar, ja, waarschijnlijk wel.

Steve: Bezoek je de website vaak?

SK: Continu. Ik spook door het forum. Het is als een vlieg op de muur zijn. Eens in de zoveel tijd wordt ik afgekraakt, maar soms verdien ik het.

Steve: Zoals toen je die domme opmerking maakte dat wanneer kinderen niet leerden om te lezen en te schrijven, ze in het leger terecht zouden komen?

SK: Ai! Ik moet toegeven dat het slecht geformuleerd was. De meeste troepen die ik ontmoet heb, en ik heb er veel ontmoet, omdat Banger een National Guard stad is, lezen en schrijven zeer goed. Maar kinderen die niet leren om goed te lezen en schrijven scoren lager in testen en worden moeilijke toegelaten op hogescholen met een studiebeurs, en dat maakt het leger een goede keuze. Er is niets mis met de optie om het leger in te gaan, zo lang je maar goed beseft dat er op je geschoten kan worden, maar kinderen verdienen meer kansen. Lezen en schrijven voorziet ze daarin. Dat is wat ik wilde vertellen.

Steve: Dus wanneer je een ‘doe het opnieuw’ zou kunnen krijgen voor die opmerking?

SK: Die neem ik aan. Maar schrijvers die zich slecht uiten in spreek situaties dat is niet nieuw; dat is waarom we schrijvers zijn! En waar het op neer kwam was goed bedoeld. Evenmin denk ik dat onze troepen onze constante, onvoorwaardelijke aanbidding nodig hebben. Het zijn harde jongens en meisjes. Ze kunnen voor zichzelf zorgen, en de meesten hebben meer belangrijke dingen om zich druk over te maken dan het feit of Steve King ze heeft gedissed op een PEN evenement in Washington D.C.

Steve: En een dis was niet de bedoeling?

SK: Nee.

Steve: Nieuw boek in november?

SK: Yeah, korte verhalen. Just After Sunset gaat het heten. Ik wilde het Unnatural Acts of Human Intercourse noemen maar de publisher kon daar niet goed mee overweg.

Steve: Ik vind die titel goed.

SK: [lacht mechanisch]: Natuurlijk vind je dat, je bent mij!

Steve: Heb je een favoriet in de collectie?

SK: Er is er een getiteld “A Very Tight Place” die ik erg waardoor omdat het ronduit bruut is. Ook omdat het is gepubliceerd in McSweeney’s, zal het nieuw zijn voor de meeste lezers. Er zijn nog andere verhalen die gepubliceerd zijn in kleinere magazines. Een van die verhalen is getiteld “Ayana” en ik ben erg blij met hoe die uiteindelijk geworden is.

Steve: En “N?” Dat lijkt het verhaal te zijn waar iedereen het over heeft.

SK: Yeah, omdat mijn publisher met Marvel Comics ging samenwerken om een grafische versie van het verhaal te maken. Je kunt het nog steeds vinden op het internet. Gratis op sommige websites, geloof ik, maar ik prefereer de iTunes pay-for-play downloads omdat ze zo scherm en hoge kwaliteit zijn. Het is ook nieuw voor veel mensen, omdat het verhaal het enige verhaal is in Just After Sunset dat nog nergens is gepubliceerd.

Steve: Is het lang?

SK: Redelijk. Ongeveer 21.100 woorden.

Steve: Dat was je poging om een Lovecraft-achtig verhaal te schrijven, toch?

SK:Niet Lovecraft; het is een riff van Arthur Machen’s “The Great God Plan,” wat een van de beste horror verhalen ooit geschreven is. Misschien de beste in de Engelse taal. Die van mij is nog niet half zo goed, maar ik genoot van de kans om neutorisch gedrag - obssessieve/compulsieve stoornis - samen te plaatsen met het idee van een monster-gevuld macroverse. Dat was een goede combinatie. Wat betreft Machen vs. Lovecraft: natuurlijk, Lovecraft was uiteindelijk beter, omdat hij meer deed met die concepten, maar “The Great God Plan” is meer lezers-vriendelijk. En Machen was de eerste. Hij schreef “Pan” in 1895, toen HPL vijf jaar oud was.

Steve: Werk je aan een novel?

SK: Yeah. Het eerste ontwerp is bijna klaar.

Steve: Hoe heet het?

SK: Under the Dome. Ik probeerde het eerst te schrijven toen ik vijfentwintig was ongeveer, maar het concept was gewoon te groot en ik heb het toenmalig weggelegd.

Steve: Die is ook lang, of niet?

SK: Oh God. [Lacht] Het is twee keer zo lang als Duma Key. Meer dan 1500 pagina’s in het manuscript. Het eerste ontwerp weegt 19 pond. Ik heb nachtmerries over het afbranden van mijn werkruimte met de hard copieën en de digitale backupdrive beide in die ruimte.

Steve: Wanneer wordt het gepubliceerd?

SK: Geen idee. Ik wil het ontwerp afmaken, vervolgens weer verder gaan met Ghost Brothers of Darkland County, welke een musical is waarin ik samenwerk met John Mellencamp.

Steve: Hoe ver ben je met de musical?

SK: Veel ervan is klaat. Het eerste optreden (er zijn er twee) behoeft meer werk, maar de muziek van John is absoluut prachtig.

Steve: Hoe veel liedjes?

SK: Hij heeft er iets van veertien gemaakt. Ik weet niet of ze allemaal ook in de show zullen komen of niet, maar ik hoop het. Ik ben gaan geloven dat John een pop muziek genie is, maar het belangrijkste is dat hij heel erg hard werkt. En hij verwacht van anderen om hem heen dat zij hetzelfde doen. Hij heeft een leuke familie en een groot gevoel voor humor.

Steve: Wil je over politiek praten?

SK: Nah, mensen willen dat niet van mij horen. Ik zal zeggen dat, als de enge man, de gedachte van de twee jarige goveneur van Alaska die President wordt indien McCain de funktie krijgt en vervolgens sterft me niet opwind. Deels is dat de rechtstreekse bunker mentaliteit maar voornamelijk, want laten we eerlijk zijn, McCain is erg oud. Aan het einde van de limiet op de verzekeringstabellen.

Steve: Dus, wil je over politiek praten?

SK: Ech, dat wil ik niet. Ik heb een Obama sticker op mijn auto, en ik denk dat dat voldoende aangeeft. Noem me een onvermoeibare liberaar als je wil, maar ik denk dat het gewoon goed zou zijn indien een slimme jongen de touwtjes voor een tijdje in handen heeft. We hebben dom nu geprobeerd en het heeft niet zo goed gewerkt.

Steve: Meer films in de toekomst?

SK: Dolan’s Cadillac, met Christian Slater. Het is in de productie fase, en wat ik tot dusver heb gezien ziet er geweldig uit. Mijn oude Kingdom Hospital compadre Rick dooling heeft het geschreven, en - in de woorden van Bryan Adams - het dialoog snijd als een mes maar voelt zo goed.

Steve: TV?

SK: Trouw, het Red Sox boek dat ik heb gedaan met Stewart O’Nan is verondersteld een HBO mini-serie. Het script is grofweg hilarisch, dus ik hoop dat ze het maken. En voor mensen die het boek Faithful mooi hebben gevonden, probeer de novel van Stewart eens. Last Night at the Lobster. Het is kort en prachtig. Onvergetelijk, echt waar. Het is een boek om te lezen wanneer je luisterd naar Workingman’s Dead.

Steve: Gaat Red Sox het einde van het seizoen halen dit jaar?

SK: Natuurlijk.

Steve: Wereld serie?

SK: Ik denk van wel, ja.

Steve: Tampa Bay?

SK: Einde seizoen door de huid van hun tanden. The Rays gaan een moeilijke september tegemoed… en ik zeg dat als een fan, omdat Tabby en ik in de Tampa omgeving wonen in de winter en het begin van de lente. [Lacht] We wilde niet naar Florida, maar wanneer je oud wordt, is het de wet. Overigens, heb je gezien dat The Rays van een slechte waardering naar de top gingen toen ze de duivel uit hun naam hadden verwijderd? Toeval? IK DACHT HET NIET!!

Steve: Ga je nog een novel schrijven na Dome? Die pensioen rumoeren gaan weer rond.

SK: Nove schrijvers pensioneren na ieder boek. Maar ze krijgen het volgende idee.

Steve: Heb je reeds een volgend idee?

SK: Nee, maar ik maak me er niet druk om.

Steve: Waar maak je je druk om?

SK: Wel… je weet wel, die vraag herinnerd mij altijd weer aan de novel van Nat Hentoff. Beste titel van de 20e eeur, echt: I’m Really Dragged, But Nothing Gets Me Down. Het is een sleep wanneer je 61 wordt, maar je weet wat ze zeggen: 61 is de nieuwe 59. En niet zo veel krijgt me klein. Wanneer het toch gebeurt, zet ik rock en roll op.

Steve: Wat lees je?

SK: Een Brits mysterie/spanning novel schrijver genaamt Robert Goddard. Het gehele oeuvre, welke - gelukkig - vrij groot is. 17 of 18 boeken denk ik. Die gast is waanzinnig goed, en de boeken zijn van het type waar je ’s avonds voor op blijft om af te lezen. Ik weet dat “ik bleef laat op” idee veel rond gaat, maar met Goddard is het echt waar. Schoon schrift, sympatische karakters, grote verassingen - wat anders kun je willen voor je 15 dollar? Ik lees ook George Pelecanos - The Turnaround. Waarschijnlijk zijn beste, meest gefocust boek. Het is die schok van herkenning: je voelt echt dat je er bent.

Steve: Films?

SK: Ik zag een goede getiteld Tell No One. Het is Frans, met ondertiteling, maar gebaseerd op een Amerikaanse spanning novel door Harlan Coben. Het had de beste mond-achtervolging die ik in twintig jaar gezien heb. Het einde spande mijn goedgelovigheid een beetje, maar na een leven lang geloof makend schrijven, is mijn goedgelovigheid erg elastisch.

Steve: Dubbel-gebonden goedgelovigheid?

SK: [Lacht]: Ik heb driedubbel gebonden!

Steve: Muziek?

SK: Ik vond James McMurtry’s nieuwe album, Just Us Kids, erg goed en er is een nieuwe Al Green soul album dat is waanzinnig goed: Lay It Down. Ik vond de single “I Kissed a Girl” by Katy Perry - appart, maar het beeld The taste of her cherry Chapstik is precies goed, het perfecte detail. Ik vond de nieuwe single van Madonna ook erg goed, en - is het Metro Station? Een boyband, dacht ik, maar erg ritmisch. “Shake It” specifiek. Beste nummer van de zomer was Viva la Vida door Coldplay.

Steve: Is er nog iets dat je wil zeggen?

SK: Yeah. Laten we een hamburger pakken.

Steve: Ik ben daar al lang over heen.

Bron: Suvudu.com (mirror)