Overgewicht en depressie
Leidse onderzoekers doken in de wetenschappelijke literatuur om te kijken of er een samenhang is tussen depressie en overgewicht. Het staat in het medische vakblad Archives of General Psychiatry (nieuwsbericht 1 maart 2010). En jawel. Er is zeker een relatie tussen overgewicht en depressie en die heeft iets van een vicieuze cirkel. Het is of het elkaar versterkt.
Uit de gegevens van 59.000 mensen die in 15 onderzoeken gevonden werden blijkt dat mensen met overgewicht een 55 procent grotere kans hadden om in de loop van de tijd een depressie te krijgen. Tegelijkertijd heeft 58 procent van de depressieve mensen kans om overgewicht te krijgen. Die relatie was sterker te zien bij Amerikanen dan bij Europeanen. Het was ook sterker in het geval er een echte diagnose depressie was gesteld dan bij mensen met depressieve verschijnselen.
Omdat het om een samenhang gaat en niet om een oorzakelijk bewijs doen de onderzoekers een voorstel voor mogelijke verklaringen voor die samenhang. Dat zou dan nader onderzocht kunnen worden. De eerste is dat ernstig overgewicht samengaat met het vrijkomen van ontstekingsfactoren. Die zouden ook een rol kunnen spelen bij het ontstaan van een depressie. Een andere verklaring is dat het slankheidideaal de mens parten speelt. Wie dat niet bereikt is ontevreden met zichzelf, heeft een negatief zelfbeeld en dat kan op den duur leiden tot depressieve gevoelens. Een derde verklaring is dat depressies zorgen voor een verandering van het hormonale systeem in het lichaam en dat dat dan weer tot overgewicht leidt.
De onderzoekers vinden dat artsen extra op moeten letten bij mensen met een depressie, want dan kunnen ze misschien voorkomen dat ze te dik worden. Alleen is het dan wel jammer dat mensen al bij de minste of geringste tekenen van een stemmingsstoornis antidepressiva krijgen voorgeschreven en die bevorderen nu juist het ontstaan van overgewicht. Dat is dan mijn suggestie voor een mogelijke relatie tussen depressie en overgewicht. Misschien komt het voor een belangrijk deel door de behandeling.
Deze publicatie is onderdeel van het column van prof. dr. Ivan N. Wolffers, klik hier voor meer publicaties van de auteur.
(laatste 10 van 18 berichten)Reacties
Klik hier voor de volledige discussie!
Reageren
Boeken van de auteur
04:53 op 8 March 2010
ben jij dezelfde als blondie?
09:26 op 8 March 2010
en ja mensne in hun waarde laten is schijnbaar heel moeilijk wat iemand ook mankeerd dat blijkt hier ook vaak. mensen worden veroordeeld over hoe ze hun kinderen opvoeden omdat ze de stempel er te veel op zouden leggen. maar deze mensen die juist hun best voor hun kind zodat ze zich kunnen redden in de maatschappij. dus graag daar ook niet zo snel over oordelen.
Alleen wat opvoeden betreft, dat is echt weer zo'n reactie zonder argumenten. Ik ben bang dat je i.d.d op de verkeerde website bent. Ook ik ga je niet knuffelen ;D
Heb je dat filmpje überhaupt gezien:
http://www.youtube.com/watch?v=f6Zqpf0FELM
Ik herken er zelf heel veel in. Ook ik vond die onderzoeken best leuk om te doen, omdat ik toen nog niet doorhad wat er achter zat. Kinderen met autisme (of ADHD) zijn in de kern hetzelfde als andere kinderen. Dat geloof ik. Het is ook onzin dat iemand met autisme niet van mensen zou kunnen houden of zich niet in kan leven in een ander zijn situatie. Autisten kunnen ook moeilijk toneel spelen de hele tijd. Zij hebben geen masker om zich achter te verschuilen. Zij passen niet in de poppenkast van de maatschappij en daardoor zijn ze er zo makkelijk uit te pikken. Daarom zijn ze makkelijk te vinden voor de psychiatrie. Zelf geloof ik dat de kinderen met autisme of ADHD de ‘Nieuwetijdskinderen’ zijn. Zij kunnen de signalen om zich heen niet negeren. Dat uit zich in in zichzelf gekeerd gedrag of juist hyper zijn.
De psychiatrie bewerkstelt ook dat scholen en ouders scherper letten op ‘afwijkend’ gedrag. (Hoe vroeger je erbij bent, hoe beter, denken goedgelovige opvoeders) Met vier jaar had ik al een juf die mij ‘zwaar autistisch’ noemde. Waar haalt zij het vandaan om alles op mij af te schuiven, terwijl tegen me liep te gillen als ik iets verkeerd deed, zonder me daarvan bewust te zijn.
Toen ik eenmaal een diagnose had, durfde geen school me meer aan te nemen. Ze waren bang dat het mis ging. Niet omwille van mij, daar ben ik van overtuigd, maar omwille van hun reputatie.
De enige school die over bleef, daar zijn vreselijke dingen gebeurd. Leerkrachten waren gewelddadig. Ik ben op die manier bang gemaakt. Daardoor ging ik slechter functioneren. En mijn functioneren was voor hen weer een reden om met prognoses te komen, dat 24-uurszorg de enige mogelijkheid is voor mij. Ik heb maar mooi bewezen dat ik wel in staat ben om een zelfstandig leven te leiden. Ik heb ruim een week geleden ook laten weten aan mijn ex-leraar dat ik nu op mezelf woon. Niks op terug gehad. Geweldig toch hoe mensen gewoon niet reageren als ze zo ontzettend fout zijn geweest?
Jullie voelen je miskend, maar ik voel juist veel herkenning op deze website. Ik weet hoe het voelt als je opvoeders vinden dat je maar 'normaal' moet doen, zonder rekening te houden met hoe je in elkaar zit, maar stellen dat iemand met autisme of ADHD ziek is of een stoornis heeft, is weer het andere uiterste. En dat doen jullie. Je hebt het immers over: wat iemand ook mankeert.
Alles wordt op het kind en een hersenstoornis afgeschoven, zonder er rekening mee te houden dat omgevingsinvloeden ook veel onrust kunnen geven. Als iemand die dingen aanhaalt, wordt dat van tafel geschoven.
De boodschap van Zielenknijper.nl is juist dat ieder kind uniek is en kinderen die niet in het systeem passen juist bijzondere talenten hebben.
Natuurlijk wil ik jullie best in de waarde laten, maar moet dat wel wederzijds zijn en niet iedereen die 'anders' is voor geesteziek uitmaken. Want dat betekent psychiatrie letterlijk: leer van de geesteziekten.
Bovendien probeer ik te waarschuwen voor de psychiatrie. lees dit verhaal van Positieve Nood eens. http://www.dus-sarah-morton.nl/pageID_9432261.html
met vriendelijke groet,
Sarah
10:28 op 8 March 2010
Maar ik heb het filmpje gezien hoor sarah maar wat wil je nou eigenlijk hiermee zeggen ?Denk dat ik wel een vermoeden heb maar hoor het graag van jou. Natuurlijk zijn onze kinderen ook gewoon kinderen ik zalnooit anders beweren maar wel met een gebruiks aanwijzing die niet iedereen doorziet wanneer het nodig is en daar zijn wij als ouders voor vind ik.Ik heb verder nix met de psychiatrie dus daar moet je bij mij niet mee komen. mijnzoon loopt onder controle bij een adhd arts die hem om de 3 maanden controleerd op groei en dat soort dingen en hoe wij hem opvoeden dat is niemand anders zijn zaak dus wij voeden niet op naar de ideen van een psych maar hoe wij vinden dat het goed is net als bij onze dochter van 16 alleen dan had zij geen adhd. bij haar gelden ook de zelfde regels van regelmaat ect alleen heeft mijn zoon helaas een leerprobleem zodat hij op speciaal onderwijs zit wwat hij het zelf ervaart als heel fijn omdat hij de hulp krijgt die nodig is bij het leren . het is niet allemaal zo zwart wit ik denk dat het tijd is dat je dat ook eens onder ogen gaat zien
04:08 op 9 March 2010
Ik dacht dat dat er al dik bovenop lag, maar ik zal het nog eens uitleggen; iedereen moet in de pas lopen en afwijkend gedrag wordt de kop in gedrukt, desnoods met psychiatrische medicatie.
Het kind uit Ex-ET werd pas echt vervelend en roekeloos, toen hij/zij door zijn ouders werd afgewezen. Toen gingen de remmen los. Daarvoor was het kind alleen maar speels. Als het temperament in goede banen was geleid, in plaats van de kop in gedrukt, was het heel anders gedaan. Natuurlijk is het satire, maar er zit een grote kern van waarheid in wat betreft hoe er in onze maatschappij aan toe gaat.
Natuurlijk zijn onze kinderen ook gewoon kinderen ik zal nooit anders beweren maar wel met een gebruiksaanwijzing die niet iedereen doorziet wanneer het nodig is en daar zijn wij als ouders voor vind ik.
Daar kan het alleen maar mee eens zijn. Je moet i.d.d rekening houden met hoe je (unieke) kind in elkaar zit.
Ik heb verder nix met de psychiatrie dus daar moet je bij mij niet mee komen. mijnzoon loopt onder controle bij een adhd arts die hem om de 3 maanden controleerd op groei en dat soort dingen en hoe wij hem opvoeden dat is niemand anders zijn zaak dus wij
Ik had uit andere reacties begrepen dat je zoon medicatie krijgt. Die aanpak komt toch bij de psychiatrie vandaan?
Dat iemand niet de titel psychiater draagt, wil toch niet zeggen dat hij niets met de psychiatrie te maken heeft? Dat er speciale artsen zijn voor ADHD suggereert al dat het een ziekte zou zijn. Anders zou je er geen artsen voor hoeven hebben. Positieve Nood heeft ook met hun kind bij een ADHD arts gezeten, hoewel ze door eigen ervaringen niets moesten hebben van de psychiatrie:
http://www.positievenood.nl/adhd.html
Ik veroordeel je niet omdat je bij zo'n arts loopt, ik waarschuw je alleen voor de gevaren van de reguliere 'gezondheidszorg'. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.
Als het speciale onderwijs goed voor hem is, is dat helemaal in orde. Het blijft alleen jammer dat ADHD als een ziekte beschreven wordt en niet als een eigenschap waar je rekening mee moet houden. ADHD staat ook omschreven in de DSM de bijbel van de psychiaters.
02:26 op 10 March 2010
En ja dat fimpje was voor mij duidelijk hoor maar vond het niet echt wat met adhd te maken hebben. wat je zelf al zegt het ging om een kind wat geen aandacht kreeg en daardoor zich ging misdragen. dat is bij ons nooit aan de orde geweest ,sorry . hij is een mannetje wat vanaf de dag dat hij op de wereld was 1 en al aanwezigheid en die aandacht heeft hij altijd gehad.Behalve als hij in de buggy zat en in de box moest maar daar zal de oorzaak dan wel liggen bij onze zoon als ik jou theorie moet geloven. mijn zoon heeft via de bavo een test gehad in het ziekenhuis ja op een kinder psychiatrische afdeling maar verder zijn we daar nooit meer geweest omdat ik mij niet de les wilde laten lezen hoe ik hem zou moeten opvoeden ect en dat ik dacht dat ik zelf wel sterk genoeg in mijn schoenen stond om hem op te voeden. Hij loopt bij de adhd arts enkel en alleen voor gezondheids controles meer niet en daar is nooit wat mis mee. geen opvoed theorien ect nix daarvan. dit is trouwens een reguliere kinderarts die zich heeft verdiept in adhd . maar er word hier altijd alleen maar gesproken over adhd en drukke vervelende kinderen maar wat dacht je van het gevaar wat ze opzoeken zonder daar einige weet van te hebben . ze doen maar en de gevolgen zien ze niet in , we kunne ze 10x waarschuwen om iets niet te doen maar na een dag doen ze het gewoon weer . daar is het ons ( ouders van adhders) 9 van de 10 x ook om te doen. maar dat is niet belangrijk jullie veroordelen ons liever omdat wij onze kinderen een pil geven maar verder word er niet nagedacht.
02:29 op 10 March 2010
03:56 op 10 March 2010
Voor mij was het juist andersom..... in een periode dat ik heel slecht in mijn vel zat viel ik in een half jaar tijd bijna 10 kilo af...... (die zitten er overigens weer ruimschoots aan :)
Maar ik kan me voorstellen dat depressie vreetbuien of ongezond eten veroorzaken... want geen zin om te koken en een vette hap is zo gehaald.....
Dan zou dus ook eerst de depressie aangepakt moeten worden... want als je je depressief voelt is het laatste waar je vrolijk van wordt wel als je moet gaan lijnen
05:05 op 10 March 2010
05:52 op 10 March 2010
maar wat je zegt klopt werk eerst aan je " zorgen" dan pas aan lijnen want het werk gewoon niet. en op den duur raak je in een kringetje waar je niet meer uit komt. Ik herken het heel goed. ik heb geen overgewicht ( misschien 5 kilo) maar als ik stres heb dan ga ik ook eten heel simpel , das de weg van de minste weerstand voor mij
16:39 op 24 May 2010
mvg Anoniem