Anoniem ingezonden door de vrouw van een huisarts

Een psychiater is naast alle gespecialiseerde kennis over de ziel gespecialiseerd in het stellen van diagnoses en prognoses.
Deze worden gesteld om aan de collega’s onderling inzicht in “het ziekte proces van de patiënt” te geven. Zo hebben wij ervaren.
Mijn man had een goede kijk op de zaak, maar hij haalde bakzeil toen hij zijn collega’s, de gevestigde psychiaters, kritisch bevroeg. Hij kreeg geen begrip van zijn gespecialiseerde collega’s: Ik werd gelabeld tot Manisch Depressief en na de volgende opname met mishandelingen kreeg ik als extra diagnose Borderline. Terwijl ik duidelijk zeer angstig, of wel Psychotisch was, ten gevolge van mijn vele bijna doodervaringen (BDE’s) in mijn jeugd. Ik had zeker drie BDE’s als jeugdige onder de 20 jaar overleefd.
Met mijn doodsangsten is niets gedaan door de psychiatrische ziekenhuizen die ik bezocht.
Er werd niet naar de waarheid geluisterd die mijn ziel draagt, maar ik werd direct eenzaam opgesloten in de isoleercel van het ziekenhuis en daarbij ziek gemaakt met medicatie, met alle gevolgen van dien.

Het lijkt gemakkelijk wat collega’s van psychiatrische ziekenhuizen doen, maar de tijd heeft ons geleerd dat het een eeuwige kringloop van problemen, en zeer veel zelfmoorden, geeft.

Allereerst is het belangrijk dat het verhaal van de mens en diens BDE’s, erkend worden. Een BDE is een unieke eigen sensatie. Schokkende ervaringen, BDE’s op jeugdige leeftijd, geven soms een negatief beangstigend gevoel. Op oudere leeftijd is het te benoemen met woorden.
Verdrinkingsnood, bijna doodbloeden, uithuisplaatsingen, in ziekenhuisquarantaine, eenzame opsluiting, dus beangstigende en beklemmende ervaringen waarin de mens geen eigen keus had, maar overgeleverd was aan de willekeur van het lot…Op die manier lopen mensen een BDE op.
Je kunt het ook een verlieservaring noemen. Omdat de mens anders werd door deze ervaring, dus een stuk van zichzelf verloor.
Een geringe laesie in het Limbisch Systeem, in de orbitofrontale cortex, is het gevolg.
De herinnering aan deze ervaring heeft gevolgen voor het gedrag van dat mens. Verlaatverdriet is het gevolg als er onvoldoende begrip was uit de omgeving.
EMDR biedt geregeld een oplossing. Maar ook de veiligheid, het vertrouwen en het begrip in gesprek met de ander kan genezend werken.

Alle psychiatrische ziekenhuizen zitten vol mensen van wie de verliesverwerking, met het verdriet, niet erkend is. Het is heel vaak het gevolg van een BDE op jonge leeftijd.
Bij deze psychiatrische ontsporingen worden de bijzondere ervaringen opgeslagen als beangstigend. Van daaruit krijgen mensen angst- en paniekaanvallen, ook wel psychosen genoemd. Bijna altijd beginnen de aanvallen met hyperventilatie.
Mijn ervaring leert me dat in psychiatrische ziekenhuizen deze ervaringen worden versterkt door de beangstigende onveiligheid die het verplegend personeel en de psychiaters aan hun patiënten bieden.

Zonder enig begrip voor de dood van mijn man kreeg ik ziekmakende medicatie en werd ik in de isoleercel gestopt en zodoende begriploos mishandelt. Het was een halfjaar na de dood van mijn man in 2007. Ik moest er eigenlijk zeer angstig en dus extra ziek van worden!
Mijn drie normaal begaafde pubers werden voorgelicht over de vermeende diagnoses en prognoses door de GGz instelling en de RIAGG.
Jeugdzorg heeft dezelfde voorlichting gekregen en mijn pubers uithuis geplaatst.
Het gebeurde, achteraf, tegen beter weten in, want mijn verstandelijk beperkte dochter, van 18 jaar, met haar lage IQ kwam na anderhalf jaar “na mijn bewijzen van goed gedrag” weer thuis volledig thuis wonen.
Ziek gemaakt met diagnoses en prognoses, veel artsen en psychiaters weten dat eigenlijk wel, maar stoppen het weg onder hun beroepsgeheim.

Mensen die de bijzondere ervaring van het BDE als liefdevol mogen onthouden en geen angst kregen door de herinnering worden vaak spiritueel, of wel extra gevoelig voor indrukken en gedragen van andere mensen.

Zodra mensen problemen hebben, die leiden tot contact met een psychiater, dan is deze ervaring terug te voeren tot ons geboorte trauma, welk elk mens ten deel is gevallen.
Omdat we allemaal een stil verlangen kunnen krijgen, na die BDE ervaringen, naar de eeuwige geborgenheid en bevrijding van die het universum ons beloofde op dat moment.
Ik weet zeker dat Evert Revers daarom op 24 november 2009, vertrokken is naar het universum, hij vond dat zijn ziel niet bij de goede ouders was geboren. Evert was koste wat kost in leven gehouden als baby en maakte nu zelf de keuze om te vertrekken, op 32 jarige leeftijd, vooral omdat er niet geluisterd werd in de psychiatrie, en omdat hij ziek gemaakt werd met medicatie, Haldol, die hij kreeg van de psychiater. Daarbij had hij veel last van de achterlijke regels die golden in de psychiatrie.
Haldol wordt gegeven door psychiaters zodra ze uitgekeken zijn op de patiënt en waarbij ze vinden dat hun patiënt beland is in zijn eindstadium, namelijk Schizofrenie, (=verzonnen) waarna de patiënt, met al die ziekmakende onveilige gevoelens door de medicatie in zijn lijf vanzelf een keer zelfmoord pleegt.
In psychiatrische ziekenhuizen verblijven veel mensen die diagnoses krijgen naar aanleiding van de medicatie die zij slikken.
Zo koos mijn man toen Lithium, en kreeg ik de diagnose Manisch Depressief. Ik moest met ziekmakende medicatie naar huis, anders mocht ik niet naar huis werd ons verteld.
Daarmee kan ik aantonen dat diagnoses worden gesteld naar aanleiding van de ziekmakende en verslavende medicatie die mensen voorgeschreven krijgen, na mishandelingen in de isoleercel van het psychiatrisch ziekenhuis.

Een psychiater zal geneigd om mij Schizofreen, of Manisch Depressief, of Borderline, of Psychotisch te verklaren! Want daarmee zouden ze hun macht kunnen houden.

Maar nergens in mijn hele gedrag en emoties is het aantoonbaar, dus zijn het flut diagnoses die mij en geen enkel ander mens verder helpen bij de genezing van de beangstigde ziel.
En dan komen we op de universele, respectvolle zorg met aandacht en liefde die maken dat mensen kunnen genezen. Waarbij goede zorg voor de medemens de angst doet verdwijnen.

Psychiaters hebben ook angst voor verlies van aanzien, verlies van status, verlies van geloofwaardigheid. Hier hebben veel medische specialisten last van.
Uiteindelijk is angst voor het niet gezien en gehoord worden door anderen, angst voor onbegrip.

Laat ik een ding duidelijk zeggen, onze samenleving is er aan toe dat specialisten toe gaan geven dat ze het eigenlijk niet weten (dit gebeurd nu al).
We leven allemaal met het verlies van ons bestaansrecht!
Psychiaters zullen zichzelf niet veel langer staande kunnen blijven houden, omdat het voor steeds meer mensen duidelijk is dat het niet deugd wat er in de GGz en in psychiatrische ziekenhuizen gebeurd. Ik ben zeer ernstig mishandeld door psychiaters, en hun verziekte, achterhaalde werkmethodes.

Eens zal het allemaal zal veranderen, ten goede van de mensen die nu nog hospitaliseren, ziek gemaakt worden met medicatie en traumatische behandelingen, volslagen onbegrip krijgen, waarbij ze vernederd en gekleineerd worden, waardoor ze verworden tot psychiatrisch patiënt.
De psychiatrische patiënt, die uiteindelijk nog maar een keus heeft, namelijk de keuze van de eeuwige bevrijding die het universum hen had laten zien tijdens een van diens BDE’s.
Ik kan het weten, want ik ben vaak genoeg bijna dood geweest en ik praat nog steeds met psychiatrische patiënten.

De meest traumatische BDE’s, heb ik net als velen, beleefd in de isoleercel van de psychiatrische ziekenhuizen waar ik na mijn 25e jaar mee te maken heb gekregen.
Ik wil er nooit meer in terecht komen.
Dit is allemaal het gevolg van het volslagen onbegrip dat de psychiater en de huisarts mij hebben getoond tijdens het verliesproces dat mijn man en ik aangingen toen hij afscheid moest nemen van mij en onze vier kinderen in verband met zijn zware ziekbed en zijn naderende dood.

Mijn allerliefste man stierf op 63 jarige leeftijd na een heel zwaar ziekbed aan alvleesklierkanker, mij en onze vier pubers met grote bezorgdheid achterlatend, juist omdat het psychiatrisch ziekenhuis met volslagen onbegrip al die jaren met mij en mijn man was omgegaan.
Omdat psychiaters in psychiatrische ziekenhuizen geen begrip tonen voor rouwverwerking, verlaatverdriet, of bijna dood ervaringen.

Psychiaters gaan uit van hun ziekmakende diagnoses en prognoses en maken mij als patiënt bij voorbaat kansloos en toonden totaal geen begrip en inlevend gevoel voor de verliesverwerking die mij en mijn kinderen ten deel is gevallen. De verlies- en rouwverwerking werd hierbij volslagen genegeerd door het psychiatrisch ziekenhuis en aangetekend als diagnose.
Mijn kinderen zijn doordat ik gedwongen opname werd opgenomen in het psychiatrisch ziekenhuis getraumatiseerd met zeer ernstig belastende uitspraken van deskundige afgestudeerde psychiaters over vermeende diagnoses en prognoses. Ze laten nu niets meer van zichzelf zien of horen.

Psychiaters lieten mij isoleren, van deze wereld wegspuiten en geen eten geven en onvoldoende drinken, waardoor ik mijn eigen urine moest gaan drinken om te overleven.

Ik wens dat het op een andere, humane manier opgelost wordt in psychiatrische ziekenhuizen.
En zo moeilijk is dat helemaal niet!