Kinderarts: Kinderen worden ziek gemaakt, ADHD is bedrog!

Datum: 6 september 2009, 11:54 ~ Bron: iStockAnalyst

Voor het herpubliceren van het artikel op uw website of blog kunt u de HTML code downloaden.

Indien u het artikel op een forum wenst te publiceren dient u te kiezen voor de forumcode die op uw forum wordt gebruikt. Het type code dat gebruikt wordt staat meestal vermeld onder de berichteditor van het betreffende forum.

We bieden de volgende forum codes:

BBCode (algemeen), vBulletin, SMF en IPB

Tweet

HIGH POINT - Indien er zoiets is als een “ADHD kamp” dan staat Dr. Bose Ravenel standvastig in het ‘anti-kamp’.

En die badge - hij refereert aan hemzelf als een “rebel voor het goede doel” - is er een waar de 70 jarige kinderarts uit High Point, Amerika trots op is.

“Ik profiteer er niet van” zegt hij, “maar het doet me niets want ik ben overtuigd van hetgeen we doen”.

Ravenel, die sinds 1988 een eigen praktijk heeft in High Point, is mede auteur van een nieuw boek - met gerenommeerd psycholoog John Rosemond - die hem waarschijnlijk tot bliksemafleider voor kritiek vanuit het ADHD kamp zal maken.

In het boek “Het ziekmaken van Amerikaanse Kinderen: Het ontmaskeren van het ADHD Fiasco en het helpen van ouders om de controle terug te pakken” (Thomas Nelson), houden de auteurs niet alleen de voeten van het ADHD kamp aan het vuur - ze gooien het ADHD kamp in het vuur met gekozen texten als “een travestie van de wetenschap” “ondeugdelijk bewijsmateriaal” “een schandaal dat op het punt staat uit te barsten” en “een poging dat heeft geleid tot het ontwikkelen van stoornissen die niet bestaan”.

Specifiek betogen de auteurs dat de “ziektes die niet bestaan” - namelijk ADD (attention-deficit-disorder), ADHD (attention-deficit hyperactivity disorder) en ODD (oppositional defiant disorder) - gebaseerd zijn op slechte wetenschap, zeer waarschijnlijk niet afkomstig van genetische hersenafwijkingen, en welke daarom geen noodzaak hebben voor de schadelijke medicijnen als behandeling.

Ze betogen verder dat de klassieke ADHD symptomen zoals inattention, vergeetachtigheid, moeite hebben met concentreren, hyperactiviteit en impulsief gedrag kan worden ondervangen met een gedrags behandelings model in plaats van medicijnen.

“We geloven dat professionele literatuur scheef staat in de richting van het overdrijven van het effect van medicaties op deze kinderen, en de potentiële schadelijke effecten bagatelliseren.” legt Ravenel uit.

Ironisch, geeft Ravenel toe, is hij een formalig lid van het ADHD kamp.

“Dat is de reden dat ik ze niets kwalijk neem, want ik was een van hen.” zegt hij. “Ik wist nooit anders. Als een drukke arts probeer je de journals te lezen die gepubliceerd worden door auteurs met nauwe banden met farmaceutische bedrijven, dus je bent je niet bewust van dit gehele alternatieve perspectief.”

Ongeveer zeven of acht jaar geleden echter, begon Ravenel de alarmerende toename van ADHD diagnoses bij kinderen in twijfel te trekken, in het specifiek in acht genomen dat de ziekte bij eerdere generaties niet aanwezig was.

“Dat liet mij serieus kijken naar de artikelen van individuen die suggereerden dat ADHD niet echt is. - Ik keek naar de reden waarom zij dat stelden.” herinnert Ravenel zich.

Zijn conclusie? ADHD is B-E-D-R-O-G.

Bron: iStockAnalyst (mirror)

Het boek is online te verkrijgen via Amazon.com, ISBN-10: 0785228861, ISBN-13: 978-0785228868

Disclaimer deze publicatie bevat informatie, beeldmateriaal of professioneel geschreven artikelen uit externe bronnen die kunnen zijn vertaald, aangepast, uitgebreid, voorzien van links, foto's en videos, met als doel het onderwerp - soms vanuit een ander (beoogd duidelijker) perspectief - bespreekbaar te stellen.

Reacties (48)

ADHD, bedrog, fraude, psychiatrie, wantoestanden

(laatste 10 van 48 berichten)Reacties

1. Yvje
   05:26 op 1 March 2010
   Ik heb al die tijd het ouderlijk gezag gehad en er werd dus geen enkele beslissing genomen zonder mijn instemming.......
   
   Enne..... ik heb 2 kinderen....... mijn jongste krijgt wel aanvullend medicatie.... bij de oudste heeft dit nooit iets toegevoegd aan haar welbevinden (wat mij betreft een voorwaarde voor medicatie) dus heeft ze geen medicatie gehad.....
2. Yvje
   05:38 op 1 March 2010
   Citaat van: sarah op

   
   Jij gaat wel erg ver. Ik wil niets afdoen van je pogingen om het op een andere manier op te lossen, maar nu is voor jou blijkbaar de maat vol en geef je het uit handen.

   Ik heb het niet zomaar uit handen gegeven Sarah..... jammer dat jij weer alleen leest wat je wilt lezen........
   
   
   

   Citaat

   Jij kan wel een prettig contact hebben met de instelling, dat hadden mijn ouders ook met mijn school...

   Het was  niet zomaar prettig contact...... lezen is blijkbaar moeilijk als je vantevoren al een beeld hebt van een situatie
   
   
   

   Citaat

   Denk je nu echt dat zo'n instelling je kind meer kan bieden dan het eigen vertrouwde gezin? De enige meerwaarde van uithuisplaatsing is dat die situatie doorbroken wordt. Maar op lange termijn is het traumatisch om uit je gezin te worden weggehaald en kan het op lange termijn juist veel meer schade aanrichten dan de thuissituatie. Medewerkers die elkaar afwisselen en vooral geld aan kinderen willen verdienen.

   
   Kweenie wat jij voor beeld hebt van mensen die in een jeugdinstelling werken... maar die werken daar voor een (schijt)loontje en doen het werk waar hun hart ligt
   
   
   

   Citaat

   Als het echt om je kind zou gaan, waarom geven ze die begeleiding dan niet thuis, als zij het zo goed weten  ???

   Die begeleiding thuis... daar zijn we mee begonnen.... na 5 jaar kom je een keer tot de ontdekking dat er blijkbaar iets anders moet gebeuren
   
   

   Citaat

   Instellingen mishandelen kinderen door ze uit hun vertrouwde omgeving weg te halen. Net als bij mijn moeder hebben ze jou wijsgemaakt dat zij een kind meer te bieden hebben dan de ouders.

   Blijkbaar heb jij nog steeds een erg negatief beeld over je eigen moeder.... je zou me dan ook een groto plezier doen door mij niet met haar te vergelijken....
   De instelling waar mijn dochter woonde heeft haar niet mishandeld..... noch hebben ze mij wijsgemaakt dat zij mijn kind meer te bieden hadden dan ikzelf.....
   
   
   

   Citaat

   De psychiatrie heeft ervoor gezorgd dat het mis ging tussen mij en mijn moeder. Nu ik dat weet, kan ik milder over haar denken.

   Nee hoor...... jouw karaktereigenschappen botsten blijkbaar zo met die van de rest van je gezin dat het beter voor iedereen was om je daar weg te halen......
   
   
   [/quote]Ook ik ben een tijd lang agressief geweest, van pure stress. Op school werd ik gepest en niet begrepen. Daar zit zo'n instelling echt niet mee, die schuift alles af op de zogenaamde stoornis.   
   Kijk altijd naar het verhaal.
   Er is vast iemand die je kind echt verder kan helpen, alleen is dat vaak een lange zoektocht. 
   
   [/quote]
   
   Sarah..... in het kader van..... blijkbaar mogen we elkaar hier door het slijk trekken.....
   
   Het feit dat jij een dusdanig karakter hebt dat je niet bij je ouders thuis kon blijven en dat dat vervolgens aan iedereen ligt behalve aan jou ....zegt wellicht meer over jou dan over je moeder of de instellingen waar je gewoond hebt.....
   
   Waar ik echt heel slecht tegen kan is mensen zoals jij... die denken de wijsheid in pacht te hebben en uitsluitend anderen kunnen veroordelen...... Kijk eerst eens naar die balk in je eigen ogen voor je een ander op de spinter in diens ogen wijst....
   
   
   
   
3. Yvje
   05:40 op 1 March 2010
   @ Lala....
   
   Dankjewel voor je reactie..... een open en eerlijk vizier... daar hou ik wel van
4. sarah
   09:05 op 1 March 2010
   Yvje@
   
   Jij vindt zeker dat ik zo'n rotkind was dat ik maar ergens anders moest gaan wonen. Daar zit ik echt niet mee hoor, ik ken je inmiddels langer dan vandaag ;D
   Wel jammer dat ik daar uit opmaak dat je ook zo over je eigen kind denkt (je hebt haar ten slotte niet voor niets uit huis laten plaatsen)
   
   Het is i.d.d niet terecht om jou met mijn moeder te vergelijken, mijn moeder heeft overwogen om me uit huis te plaatsen, maar heeft daar van af gezien.
   Verder weet ik weinig van hoe het bij jou thuis was. In die zin vergelijk ik je niet met mijn moeder; ik vergelijk niet de personen.
   Wat ik er wel uit opmaak is dat je denkt in stoornissen en problemen, niet in mogelijkheden. Wat je aandacht geeft, groeit. Probeer het maar eens. Als je al het accent legt op het negatieve, zul je de wereld veel negatiever ervaren.
   Als de problemen van een kind op een stoornis worden afgeschoven en het kind te horen krijgt dat het een gevaar is voor de omgeving, gaat het dat vanzelf geloven en zich er uiteindelijk ook naar gedragen. Een soort zelfvervullende voorspelling. Het klinkt namelijk als een voldongen feit, het kind denkt dat hij/zij niets aan zichzelf en de situatie kan veranderen. Uit ervaring weet ik dat autisme (in jullie geval ADHD) nooit overgaat, maar bepaalde problemen wel. 
   
   Vanwaar je woede? Het kind dat ik was op de persoon af aanvallen? (door te stellen dat mijn karakter het onmogelijk maakte dat ik thuis kon blijven wonen)
   Toen ik met veertien jaar bij mijn vader ging wonen, knapte ik een stuk op. Daar voelde ik me gewenst, daar mocht ik zijn wie ik ben. Waardoor mijn karakter ook een stuk minder lastig was voor de omgeving.
   
   Nogmaals, kijk eens achter het gedrag van een kind, bekijk de situatie eens goed.
   Wat ik nog steeds graag wil weten is, wat is de meerwaarde van zo'n instelling en waarom bieden ze die begeleiding niet thuis?
   En dan nog iets, de ene keer krijg ik het verwijt dat ik GEEN ervaring heb, de andere keer dat ik mijn ervaringen projecteer op andere gezinnen  ???
   
   Een vriendin van mij, met PDD-NOS (ga ik nu ook al in diagnoses denken?) heeft op een internaat gewoond. Zij is daar gepest en geestelijk mishandeld. Nu woont ze op zichzelf, doet dingen die ze leuk vindt, maar is waarschijnlijk voor het leven getekend.
   Hoe weet je dat jouw kind goed behandeld wordt? Heb je er zelf weleens een paar weken gebivakkeerd? Kan je kind er met je over praten, zonder te horen dat haar karakter een andere oplossing onmogelijk maakt?
   
   Groet.
5. Yvje
   16:46 op 1 March 2010
   Sarah,
   Het feit dat ik jouw karaktereigenschap als reden gaf voor een evt. uithuisplaatsing was juist omdat ik heb gemerkt dat jij het niet prettig lijkt te vinden als de stoornis waarmee jij gediagnosticeerd bent als reden te horen.....
   JIj bent degene die het geen stoornis maar een karaktereigenschap noemt....
   
   Ik heb open contact met mijn (inmiddels volwassen) dochter..... zij weet en accepteert waarom ik de keuze heb gemaakt destijds.....
   
   En hoewel het misschien wel de moeilijkste beslissing is geweest die ik in mijn "carriere" als moeder heb gemaakt, sta ik nog steeds achter die keuze.
   Stoornis, karakter, omstandigheden... noem het voor mijn part hoe jij het noemen wilt...... mijn dochter had in die periode meer baat bij een emotionele afstand tussen zichzelf en degene die haar dagelijks moest begeleiden en sturen.....
   
   Ik heb me behoorlijk bloot gegeven door dit met jullie te delen...... jammer dat dat voor sommigen (jou dus in dit geval) alleen maar aanleiding kan zijn om me door het slijk te trekken.... maar dat zegt in mijn ogen meer over jou dan over mij.........
   
   
6. barb
   17:13 op 1 March 2010
   altijd de schuld bij anderen leggen....Sarah, je hebt echt een vreemd wereldbeeld en kan je totaal niet inleven in andere situaties.....zoals ik al eerder zei, je blijft je eigen situatie maar op andere projecteren en staat niet open voor andere ervaringen....
7. sarah
   03:22 op 2 March 2010
   Citaat van: Yvje op

   Sarah,
   Het feit dat ik jouw karaktereigenschap als reden gaf voor een evt. uithuisplaatsing was juist omdat ik heb gemerkt dat jij het niet prettig lijkt te vinden als de stoornis waarmee jij gediagnosticeerd bent als reden te horen.....
   JIj bent degene die het geen stoornis maar een karaktereigenschap noemt....
   
   Ik heb open contact met mijn (inmiddels volwassen) dochter..... zij weet en accepteert waarom ik de keuze heb gemaakt destijds.....
   
   En hoewel het misschien wel de moeilijkste beslissing is geweest die ik in mijn "carriere" als moeder heb gemaakt, sta ik nog steeds achter die keuze.
   Stoornis, karakter, omstandigheden... noem het voor mijn part hoe jij het noemen wilt...... mijn dochter had in die periode meer baat bij een emotionele afstand tussen zichzelf en degene die haar dagelijks moest begeleiden en sturen.....
   
   Ik heb me behoorlijk bloot gegeven door dit met jullie te delen...... jammer dat dat voor sommigen (jou dus in dit geval) alleen maar aanleiding kan zijn om me door het slijk te trekken.... maar dat zegt in mijn ogen meer over jou dan over mij.........
   
   
   

   
   Yvje@
   
   Karakter, stoornis, hoe dan ook, je blijft de schuld leggen bij een voldongen feit, zonder te kijken naar het verhaal achter het gedrag.
   (Bovendien spiegelen kinderen zich vaak aan ouders. Je noemt je dochter agressief, maar ik vind jou vaak ook agressief. Kinderen nemen eigenschappen over van hun ouders, zowel aangeleerd als in aanleg.)
   In de middenbouw had ik een leuke toegewijde juf die mijn autisme niet als een bedreiging zag, maar als een uitdaging. Ze begeleidde me waar het nodig is, zonder dat ik het gevoel had gestigmatiseerd te worden. Daar kon ik kind zijn. Zij keurde soms bepaald gedrag af, maar viel me niet op de persoon af aan en had ook zeker geen psychiatrische inslag. Zij stond er ook op dat kinderen elkaar accepteerden zoals ze zijn!
   In de bovenbouw ging het mis. Ik kreeg een leraar die mijn autisme als iets zag dat afgeleerd kan worden. Hij maakte mij vaak belachelijk voor de klas. Ik werd ook veel gepest. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg! leek het motto daar. Ik werd uitgejouwd, nagedaan. Kinderen gingen expres herrie maken omdat ze wisten dat ik daar niet tegen kon. De meester legde de schuld vaak bij mij neer.
   In de middenbouw voelde ik me gewoon een kind, maar hier kreeg ik het gevoel dat ik verkeerd was. Vanaf toen ik kreeg ik heftige driftbuien en huilbuien. Mijn moeder kon daar niet tegen. Voor die tijd ging het nog redelijk goed tussen mijn moeder en ik.
   Ik zie mijn autisme i.d.d als een eigenschap, maar die gedragsproblemen  kwamen pas later.
   
   Ik ben blij dat je een open contact hebt met je dochter en dat ze zich nu kan vinden in de situatie. Op die leeftijd gaan kinderen ook vaak op kamers, dus is het op zich niet onnatuurlijk om ergens anders te wonen. Ik weet natuurlijk niet hoe oud je dochter was, toen ze uit huis moest. Ik zou twaalf jaar zijn geweest en die vriendin uit mijn vorige reactie heeft van haar twaalfde tot haar zeventiende op dat internaat gewoond.     
   
   Jammer dat je het steeds ervaart als door de slijk gehaald worden. Ook ik geef me soms behoorlijk bloot en ik hoef ook weinig begrip te verwachten.
8. Tamara
   07:04 op 17 March 2010
   Ik zie juist veel oorzaken van ADHD- gedrag in de snelvuurcultuur waarin we leven. We leven in een immense manische, neurotische maatschappij, die bol staat van geluid, beweging, reclameboodschappen (3000 per dag), verleiding, informatie, geweld, meningen en opinies en we worden, als we niet oppassen, daarin meegezogen.
   Radio, internet, kranten, week -en opiniebladen, maar vooral televisie, zijn prachtige media om mensen allerlei nuttige informatie door te geven en kritisch naar bepaalde zaken te laten kijken. Alle relevante invalshoeken komen aan het bod, zodat mensen zelf een weloverwogen mening kunnen vormen. Maar deze media en zeer zeker televisie, kunnen ook gebruikt worden om mensen te misleiden en meer of minder subtiel te manipuleren naar een bepaalde visie of opvatting. Dit heeft natuurlijk gevolgen. Er is dan ook een oud gezegde wat zegt: 'waar je mee omgaat wordt je mee besmet'.  Propaganda, heet dit met een net woord. Conditioneren zou in onze optiek een beter woord zijn.
   
   Groet,
   Tamara
9. Yvje
   04:57 op 18 March 2010
   Citaat van: sarah op

   Je noemt je dochter agressief, maar ik vind jou vaak ook agressief. Kinderen nemen eigenschappen over van hun ouders, zowel aangeleerd als in aanleg.)
   

   
   Er zit een (gevoelsmatig misschien) verschil tussen verbale agressie en fel reageren....
   Onder verbale agressie versta ik bijv. het continu gebruik van scheldwoorden (ik zal ze hier maar niet herhalen) en het doelbewust door middel van bepaalde opmerkingen anderen kwetsen.
   En als ik je met opmerkingen heb gekwetst dan spijt me dat.... mijn doel is nooit om iemand pijn te doen.
10. sarah
    05:05 op 18 March 2010
    
    [/quote]
    
    
    En als ik je met opmerkingen heb gekwetst dan spijt me dat.... mijn doel is nooit om iemand pijn te doen.
    [/quote]
    
    Dat is wederzijds.

Mogelijk interessante boeken