Het rassenhygiëne museum in Dresden, Duitsland hield van 12 oktober 2006 tot 24 juni 2007 een tentoonstelling getiteld “Dodelijke Geneeskunde”^[1]. Dit jaar staat de tentoonstelling in Berlijn.

Echter, in deze tentoonstelling worden de psychiatrische massamoorden gedurende 1945 tot 1948/49, zoals beschreven door psychiater dr. Peter R. Breggin (zie: Psychiater: Hitler’s Holocaust was het resultaat van een psychiatrische ideologie), opzettelijk verzwegen, en de geschiedenis wordt daarmee vervalst.

Protest in Duitsland: Stop de leugen over de holocaust

Het zijn dezelfde groep slachtoffers en moordenaars als die in de periode 1939 tot 1949 massamoorden ondergingen of begingen. Dezelfde moordmethoden werden gebruikt in de periode 1945 tot 1949 als in de voorafgaande periode van 1941 tot 1945. Deze moorden worden beschreven in het boek van Heinz Faulstich getiteld “Dood door uithongering in de psychiatrie 1914-1949“^[2] en de beroemde holocaustgeleerde Ernst Klee heeft het gedocumenteerd in zijn film “Diagnosticeren en Vernietigen“.

“De Nazi’s hadden de Duitse psychiatrie niet nodig, het was andersom, de Duitse psychiatrie had de Nazi’s nodig.” ~ Ernst Klee

Wanneer je het sterftecijfer van de populatie buiten de klinieken vergeleek met het aantal sterfgevallen binnen de klinieken in Duitsland, dan is het duidelijk dat het sterftepercentage in de klinieken in de jaren 1946 tot 1947 opliep tot meer dan 60%, terwijl het sterftepercentage buiten de instellingen op respectievelijk 2,1% en 1,9% lag, en in het jaar 1949 was het nog steeds tot 30% tegenover 1,3%^[3].

In de vier bezette gebieden resulteerde het moorden gepleegd door het medisch personeel in psychiatrische klinieken in 20,000 slachtoffers in de periode 1946 tot 1948/49, na de tenondergang van de Nazi-regering.^[4] In feite kan men aannemen dat er nog veel meer slachtoffers zijn geweest. Het onderzoek op dit gebied is nog steeds bezig.

Zie ook: Holocaust studie: Euthanasie onder dwang in de Duitse psychiatrie in 1914-1949

Wanneer we kijken naar Amerika, dan stierven ook in Amerikaans gebied 9,9% van alle psychiatrische patiënten in het jaar 1946, 8,0% in het jaar 1947 en 6,8% in het jaar 1948.^[5] Verder was er geen recht op asiel voor de slachtoffers van psychiatrische misdaden door psychiaters buiten Amerika. Zelfs wanneer de verondersteld “geestelijk zieken” de gaskamers zouden hebben kunnen weten ontsnappen, dan werden ze teruggestuurd door Amerika, indien ze de medische mishandelingen lieten doorschemeren.

Nu terug bij de vervalsing van de geschiedenis door het Rassenhygiëne Museum: Waarom ontkent het museum de moorden, tegen alle redelijkheid in? De meest aannemelijke verklaring is om de moordenaars (de psychiaters) te beschermen en de misdaden van hun beroepsgroep na 1949 in de doofpot te stoppen.

En hoe ging het dan verder met deze ‘verondersteld’ wetenschappelijke psychiatrie? Welke nieuwe “humane” methoden volgden de massamoord via “medische euthanasie” op? Lobotomie (psychiatrische hersenoperatie). Elektroshock Therapie (ect), welke ook tegenwoordig nog veel gebruikt wordt, ook in Nederland. Insuline shocken en compleet nieuw, het afdwingen van zeer giftige psychiatrische medicijnen, altijd onder bedreiging van dwang en direct geweld: opgesloten en vastgebonden worden, en onder complete controle van het instituut. De verbintenis is dwang of direct geweld, welke een constante factor is in alle methoden die er toe dienen om iemand het zogenaamde ‘ziekte inzicht’ op te leggen (geloven dat je ziek bent). Zelfs tot vandaag de dag kunnen overlevers van psychiatrische misdaden die naar Amerika reizen alleen het land in komen met de leugen dat ze geen psychiatrisch etiket hebben gekregen.

Al deze gelegaliseerde schendingen van mensenrechten beginnen met lasterlijk jargon. Hier is de mening van prof. dr. Thomas S. Szasz hierover:

“Schizofrenie is een strategisch label zoals “Jood” dat was in Nazi Duitsland. Indien je mensen wil buitensluiten van de sociale orde, dan moet je dit verantwoorden naar anderen, maar in het speciaal naar jezelf. Dus je bedenkt een rechtvaardigend retoriek. Dat is waar de smerige psychiatrische stortvloed aan woorden over gaat: ze zijn rechtvaardigend retoriek, een pakket het etiket ‘vuilnis’ opplakken zodat het kan worden afgevoerd! Ga uit mijn zicht! etc. Dat is wat het woord “Jood” betekende in Nazi Duitsland; het betekende niet een persoon met een bepaald geloof. Het betekende “ongedierte”. “Vergas hem!” Ik ben bang dat “schizofreen” en “sociopatische persoonlijkheid” en vele andere psychiatrische diagnostische termen exact hetzelfde betekenen; ze betekenen “menselijk afval”, “voer hem af / laat hem opnemen”, “haal hem uit mijn zicht”.^[6]

De medische mensenrechtenschendingen reikte haar hoogtepunt in massamoord. Ernst Klee vatte het samen door te zeggen:

“Het waren niet de Nazi’s die psychiaters nodig hadden, het waren de psychiaters die de Nazi’s nodig hadden”^[7]

De International Association Against Psychiatric Assault (IAAPA), de Bundesarbeitsgemeinschaft Psychiatrie-Erfahrener e.V., de Landesverband Psychiatrie-Erfahrener Berlin Brandenburg e.V. en de Irren-Offensive e.V. eisen allemaal dat de voorsteling en haar brochure wordt aangepast, zodat het de feiten weergeeft en stopt met het vervalsen van de geschiedenis. De museum directeuren hebben niet toegegeven aan deze eis maar zullen hun begeleidende programma toevoegen.

Onze eisen:

1. maak een einde aan de vervalsing van het verleden - stop met het ontkennen van de psychiatrische massamoord van 20,000 mensen door de psychiatrie in Duitsland in de periode 1945 tot 1948/49.
2. onderzoek en maak vrij toegankelijk alle namen van de veronderstelde 300,000 slachtoffers van de systematische psychiatrische massamoorden in de periode 1939 tot 1949, zodat hun familieleden op zijn minst kunnen leren over het lot van hun familieleden en een minimum aan menselijke waardigheid kan worden hersteld voor de slachtoffers door te erkennen dat de vermoorde mensen bestonden en namen hadden.
3. publieke erkenning dat internationale - en in het speciaal Duitse - psychiatrie, omwille van de massamoorden en martelpraktijken, een crimineel dwang systeem is en geen wetenschap.

We wijzen er op dat de reden voor het opstellen van de United Nations Universal Declaration of Human Rights in 1948, na de Nuremberg rechtszaken en de afschuw over de systematische psychiatrische massamoorden in gaskamers van de “Aktion T4″, welke begonnen was in 1939 als een medische/biologische campagne in Duitsland en die werd opgevolgd door vernietingskampen in Polen, ook bedoeld was om mensenrechten te beschermen via een wet, zodat iemand niet gedwongen wordt om te rebelleren als laatste uitweg tegen tirannie en onderdrukking.

De tentoonstelling staat dit jaar (2009) - nog steeds vervalst - in Berlijn.

Bron: IAAPA

1 See www.dhmd.de/neu/index.php?id=835
2 Lambertus-Verlag: Breisgau 1998
3 Faulstich 1998: 670 und 713
4 vgl. Faulstich 1998: 715
5 ebd.: 713
6 from: ‘Interview mit Thomas Szasz’, in the New Physician, 1969
7 Ernst Klee quoted from his speech at the IPPNW-Congress in Nuremberg 1997