Hoogbegaafde kinderen slachtoffer ADHD hype

Datum: 14 januari 2009, 16:25 ~ Bron: The StarPhoenix

Voor het herpubliceren van het artikel op uw website of blog kunt u de HTML code downloaden.

Indien u het artikel op een forum wenst te publiceren dient u te kiezen voor de forumcode die op uw forum wordt gebruikt. Het type code dat gebruikt wordt staat meestal vermeld onder de berichteditor van het betreffende forum.

We bieden de volgende forum codes:

BBCode (algemeen), vBulletin, SMF en IPB

Tweet

In een wereld waarin kinderen niet meer mogen zijn zoals ze zijn en zich moeten meten aan het ideaalbeeld van ‘normale mensen’ zijn hoogbegaafde en excentrieke kinderen vaak het slachtoffer en hebben ze minder kans om zich te ontwikkelen.

Het volgende item wekte onlangs mijn aandacht: “van school getrapt en geweigerd aan de Zurich Polytechnic. Door leraren omschreven als mentaal traag, niet sociaal en afwezig in eigen domme dromen. Sprak geen woord tot hij 4 jaar oud was en kon pas lezen toen hij 7 jaar oud was. Deze jongen zou vandaag de dag een goede kandidaat zijn voor Ritalin medicatie indien hij vandaag de dag zou leven.”

Maar dat is gelukkig niet gebeurd. Want het gaat om niemand minder dan Albert Einstein, de beroemde wetenschapper die ons de vergelijking E=mc² heeft gegeven!

Wanneer hij met psychiatrische medicijnen zou zijn behandeld, dan zou hij de rest van zijn leven de gevolgen daarvan hebben moeten ondervinden en nooit ten volle zijn eigen kwaliteiten hebben kunnen benutten. ADHD medicijnen belemmeren de groei van kinderen zodat ze uiteindelijk kleinere hersenen krijgen en intellectueel achtergesteld raken. (bron)

~ Quote uit The StarPhoenix ~

De kindertijd van Albert Einstein zette mij aan het denken over mensen die zeer veel presteren in het leven en die in eerste instantie werden afgedaan als hopeloze mislukkingen - en wat hun ervaring ons vertelt over de gevaren van het willen bepalen hoe een kind zich mag kunnen ontwikkelen. In feite kan het zijn dat de meeste kinderen die met ADHD gediagnosticeerd zijn in werkelijkheid gewoon excentrieke mensen zijn.

Neem de franse schrijver Honore de Balzac bijvoorbeeld. Volgens biograficus Stefan Zweig namen zijn leraren waar dat hij “niet las en leerde volgens de normale manier. Ze dachten dat hij moeite had met concentreren of lui was, dromerig, omdat hij niet op dezelfde manier meekwam als de anderen.”

Soortgelijk is er Marcel Proust die nog niets had gepresteerd in zijn leven toen hij 28 jaar oud was. Hij woonde nog steeds bij zijn ouders, had nooit geld en poogde jaren lang (zonder succes) een novel te schrijven. Toen het eenmaal gepubliceerd was noemde een reviewer hem “een knappe gemeenschaps jongen die het gelukt is zichzelf zwanger te maken met literatuur.” Valse start daargelaten, echter, ging Proust door en schreef het zeven delige meesterwerk In Search of Lost Time, welke bovenaan de lijst staat van Boeken van de Eeuw in 2000.

Een ander ‘zogenaamd’ dysfunktioneel kind is acteur Jack Nicholson, die in zijn Oscar speech voor One Flew Over the Cuckoo’s Nest vertelde “I would like to thank my first agent, who advised me I had no business being an actor.”

Op het eerste gezicht “mislukkelingen” of niet, veel succesvolle mensen zeggen dat het verschil was dat ze ten minste één ouder (leraar of mentor) hadden die ze accepteerde hoe ze waren en die ze heeft geholpen om de conventionele destructieve krachten van ‘de groep’ te overwinnen.

De moeder van Proust heeft haar zoon geholpen om het werk van John Ruskin te vertalen, waarmee hij zijn eerste literaire succes lanceerde. Mozart’s vader die hem heeft beschermd ging mee op toers - evenals Wayne Gretzky. Magier David Blain’s alleenstaande moeder bracht hem zijn eerste magier set en vertelde hem dat elke truck die hij uitvoerde wonderbaarlijk was. “Ik heb alles aan haar te danken” vertelde Blaine ooit. En terwijl Rudolf Nureyev’s vader hem sloeg omdat hij niet wilde dat hij ging dansen, smokkelde zijn moeder hem naar The Song of the Cranse welke hem verliefd maakte op het balet.

Een bekende vertelde mij eens dat zijn ouders toen hij nog kind was hem afdeden als langzaam, en zelfs licht mentaal gehandicapt. Tot op de dag van vandaag vindt hij het moeilijk om een boek te lezen. Maar een leraar merkte zijn kwaliteiten op voor bepaalde gebieden in de wiskunde, in het speciaal numerieke theorie. Hij begon te ontwikkelen in geheugen oefeningen en steeg uiteindelijk op tot de beste in zijn klas. Vandaag is hij een hoogleraar engineering.

Natuurlijk is het zaak om bij elk kind naar de kwaliteiten - en ook de problemen te kijken, en indien dat nodig is, de problemen te ondervangen.

Uiteindelijk is het zeer moeilijk om, zoals Charles Dickens schreef, “de eigen held van het eigen leven” te worden zonder enige vorm van hulp. Als kind arbeider zijnde was Dickens een levenslange voorvechter voor de rechten van kinderen. In zijn novel’s zijn het kinderen, niet de volwassenen, die instinktief goedaardigheid - en gemeenheid - aanvoelen, en zijn het kinderen die een gevoel voor zowel rechtvaardigheid als hypocrisie hebben.

Dickens zou een hartaanval krijgen wanneer hij zou horen dat 100.000 Nederlandse kinderen en tientalle miljoenen kinderen in de rest van de wereld Ritalin medicatie voor ADHD voorgeschreven krijgen. Een conditie met symptomen die soms ernstige maatschappelijke, sociale of persoonlijke problemen kunnen veroorzaken maar waarvoor elk objectief bewijs voor een ‘ziekte’ ontbreekt.

Als een sameleving streven we naar individualisme, maar we neigen naar het promoten van homogeniteit en passiviteit in onze kinderen,

Indien we onze kinderen in hun waarde zouden laten en naar de kwaliteiten van het kind kijken en van het kind te houden om wie hij of zij werkelijk is (zonder medicatie / ziektes), dan zullen we op termijn meer mensen zoals Albert Einstein en Salvador Dali kunnen tegenkomen.

Bron: The StarPhoenix

Disclaimer deze publicatie bevat informatie, beeldmateriaal of professioneel geschreven artikelen uit externe bronnen die kunnen zijn vertaald, aangepast, uitgebreid, voorzien van links, foto's en videos, met als doel het onderwerp - soms vanuit een ander (beoogd duidelijker) perspectief - bespreekbaar te stellen.

Reacties (39)

excentriek, hoogbegaafd, kinderen, speciaal

(laatste 10 van 39 berichten)Reacties

1. sarah
   08:16 op 8 January 2010
   Citaat van: tresia op

   >:(er word te veel gepraat,maar kijkt er wel iemand naar de gevoelens van de kinderen en wat voorn verdriet ze hebben als ze bestempelt worden als moeilijk gedragsstorenis kinderen?
   Nou de mijne is nu 14 en altijd als vervelend kind in de klas bestempelt,nou ik kan je zeggen dat is pijnlijk voor hun maar ook voor mij.
   Vandaag heb ik de beslissing moeten nemen hem naar een kleinere school te sturen dat hij in zijn eigen tempo leren kan en mag en hoop dat ik hier goed aangedaan heb,want zit nu met tranen in de ogen dit te schrijven,omdat het een lief kind is dat soms wat opvliegerig is en soms boos op de wereld ,maar wie is dat niet dus laat dat ADHD bestempelen weg mensen kijk naar de kids die meer aandacht nodig hebben en maak ze niet lam met medicatie want de mijne krijgt alleen natuurlijke dingen om evt rustig te worden ,want daar is zo BAAT HET NIET ;DAN SCHAAD HET OOK NIET.
   Ik ben tegen de farmatiche industrie die steeds meer verkopen en de mensen dom houden,WORD WAKKER MENSEN,LEES WAT ER OM ONS HEEN GEBEURD ??? op www.niburu.nl kunnen we lezen wat men voor ons verborgen houd en achter onze ruggen om doen, om ons lekker dom te houden , :o Het zijn nieuwe tijdt kinderen en zijn meer gevoeliger om wat er om hun heen gebeurt,neem een voorbeeld aan ze we kunnen nog leren van hun.
   
   
   
   

   
   Inderdaad, ieder kind is anders en heeft ook andere begeleiding nodig. Het is inderdaad stigmatiserend om iets als een stoornis te bestempelen. 
   Ik hoop dat het goed gaat op de nieuwe school.
   Het is vaak de omgeving die het kind het idee geeft dat er iets mis met 'm is.
   Ik weet uit eigen ervaring hoe dat voelt. Tot tien jaar heb ik een normale jeugd gehad. Totdat mensen steeds meer nadruk gingen leggen op mijn 'handicap' autisme. Ze schetsten en steeds somberder toekomstbeeld. Ik zou het niet redden in de maatschappij. Een 24-uurszorginstelling zou de enige mogelijkheid zijn!
   Nou, inmiddels woon ik op mezelf, met begeleiding op afstand. Een heel verschil. Ik weet dat ik autisme heb, maar zie het niet als een stoornis, maar als een eigenschap met mooie en moeilijke kanten eraan. Je kunt in jezelf of je kind geloven. Of afgaan op de mening van 'deskundigen' die denken te kunnen voorspellen hoe iemands ontwikkeling gaat verlopen. Maar dat kan niemand. Een kind kan ineens sprongen maken die niemand voor mogelijk had gehouden. Ik probeer daarom met een open blik te kijken naar kinderen die 'anders' zijn. 
   
   Ik wil je hiermee een hard onder de riem steken, dat je uitgaat van wat je kind nodig heeft, hoe hij zich voelt en dat je achter hem staat.
2. Yvje
   10:36 op 8 January 2010
   Hoi Tresia,
   
   Gevoelsmatig zit er voor mij een groot verschil tussen "kinderen bestempelen als gedragsgestoord" of een gedegen diagnose ... welke dan ook.....
   
   Die natuurlijke middelen... als ze voor jullie werken... gelukkig! Hier helaas niet.....
   
   Mijn zoon zit al vanaf groep 4 op speciaal onderwijs. Geen ZMOK school, maar een school waar kinderen extra aandacht krijgen. Sommigen omdat ze moeilijk lerend zijn, anderen vanwege autismespectrum stoornis en/of ADHD.
   
   De term nieuwetijdskinderen is voor mijn gevoel niets meer of minder dan een naampje geven (of bestempelen zo je wilt)  van kinderen die anders reageren... maar dan zonder specialistische hulp of diagnostisering....
   
   Ik wens jou en je kind alle geluk... ik hoop dat de nieuwe school dát brengt wat jullie er van hopen.... voor ons was het een zegen waar ik geen seconde spijt van heb gehad of het nadeel van heb gezien......
3. Yvje
   10:39 op 8 January 2010
   Ik vind overigens de site die je aanprees... niburu..... wel heeeeeeel erg zweverig en "out of space"
   Als ik in de eerste "link" die ik daar open werd verwelkomd als "abductee" oftewel ontvoerde door aliens... dan ben ik ineens aardig uitgelezen
4. piet
   15:44 op 8 January 2010
   @Tresia,
   
   Blijf geloven in je kind, en twijfel niet aan je gevoel. Doen wat jouw gevoel ingeeft.
   Dat kan heel moeilijk zijn, maar uiteindelijk is dat wel dat wat je moet doen.
   
   En je hebt zo gelijk dat er teveel gepraat wordt, door volwassenen.
   Overal wordt op gelet en in de treure geanaliseerd. Er worden aparte behandelingsplannen gemaakt,met als gevolg dat het kind de kans niet meer krijgt om zichzelf te zijn.
   Elke gedraging wordt dan ineens als vervelend en niet normaal beschouwd. maar hoe het kind in kwestie zich voelt in dat harnas, daar wordt niet op gelet. Maar het kind kan geen kant meer uit, en voor mij is het niet raar dat een kind zich dan ook recalcitrant gaat gedragen.
   Het lijkt wel of de volwassenen om een kind heen steeds onverdraagzamer worden, want zij worden moe van een bep. kind, zij kunnen dat kind niet aan. En ipv naar zichzelf te kijken(waarom trek je het niet?) is het kind ineens psychiatrisch ziek.
   
   Het is moeilijk, maar nogmaals, blijf geloven in je kind, en twijfel niet.
5. Yvje
   13:36 op 9 January 2010
   Citaat van: lala op

   
   Elke gedraging wordt dan ineens als vervelend en niet normaal beschouwd. maar hoe het kind in kwestie zich voelt in dat harnas, daar wordt niet op gelet. Maar het kind kan geen kant meer uit, en voor mij is het niet raar dat een kind zich dan ook recalcitrant gaat gedragen.
   Het lijkt wel of de volwassenen om een kind heen steeds onverdraagzamer worden, want zij worden moe van een bep. kind, zij kunnen dat kind niet aan. En ipv naar zichzelf te kijken(waarom trek je het niet?) is het kind ineens psychiatrisch ziek.
   
   .
   

   
   Lala.... tot nu toe ben jij hier de enige die een evt. diagnose iedere keer weer synoniem stelt aan recalcitrant gedrag... of zo je wilt "vervelend en niet normaal" ....
   
   Als je er een mening op na wilt houden, doe het dan tenmiste gefundeerd en eerlijk....
   Wat ik iedere keer weer lees in jouw stukjes is dat JIJ vind dat kinderen met een "psychiatrische label?:  recalcitrant, vervelend en niet normaal zijn.....
   
   Dus nogmaals..... en hopelijk voor het laatst..... mijn kind is niet vervelend en wordt niet in een hokje gestopt omdat ik niet "kan en wil luisteren naar hem".... mijn kind heeft een stoornis en doordat ik dat weet kan ik, samen met zijn hele omgeving.... zijn leven en zijn omgeving dusdanig voor hem inrichten dat hij op zijn manier leert met de wereld om te gaan zodat de wereld hem straks als volwassene niet net zo gaat behandelen als jij nu doet....
6. sarah
   16:26 op 9 January 2010
   Mooi gesproken Lala.
   
   Zelf heb ik de diagnose autisme. Ik zal niet ontkennen dat ik ook echt autisme heb. Als ik in een stressvolle situatie zit, ga ik ook slechter functioneren. In plaats dat mensen oog hebben voor de reden, is het voor hen vaak een bevestiging dat er iets niet goed met me is. Tenminste zo ging het vroeger heel vaak.
   
   En ik weet dat je zelf kinderen met een etiket niet vervelend vindt. Je zegt duidelijk dat sommige mensen uit hun omgeving het zo zien en dat ze meer moeten kijken naar hoe het kind zich eigenlijk voelt. Vanuit begrip en inlevingsvermogen in plaats van alles op een 'stoornis' moeten afschuiven. 
7. Yvje
   05:40 op 10 January 2010
   Waar ik, en veel ouders met mij, voor "vechten" is juist dat onbegrip wat ik ook uit de woorden van Lala proef....
   
   Wij willen dat mensen onze kinderen leren waarderen om wie ze zijn en rekening houden met de negatieve kanten van bijv. ADHD.
   
   Een kind met (bijvoorbeeld) ADHD is niet vervelend... maar soms kan hij door de situatie niet anders dan reageren met (voor anderen) vervelend gedrag... en dát is een heel groot verschil.....
   
   Juist de reacties van Lala op dit en andere topics geven mij een beeld van iemand die juist weigert om rekening te houden met beperkingen in een sociale omgeving..... en wat is het dan makkelijk om te roepen dat stoornissen een aangepraat iets zijn en de betreffende kinderen blijkbaar heel normaal zijn maar gewoon niet goed opgevoegd.....
   
   Struisvogelpolitiek......
   
8. piet
   07:30 op 10 January 2010
   ach Yvje, lees nu eens de strekking van een comment.
   
   
9. Rebecca
   14:38 op 10 January 2010
   Citaat van: lala op

   @Tresia,
   
   Blijf geloven in je kind, en twijfel niet aan je gevoel. Doen wat jouw gevoel ingeeft.
   Dat kan heel moeilijk zijn, maar uiteindelijk is dat wel dat wat je moet doen.

   
   Dat is wat alle ouders doen die hier posten. Juist onze geloof in de kinderen maakt het dat zij gelukkig zijn en over alles durven praten.
   
   
   

   Citaat

   En je hebt zo gelijk dat er teveel gepraat wordt, door volwassenen.

   Mijn zoon amper 5 was diegene die tegen mij zij, mam ik wil wel maar mijn hoofd wil niet, die blijft maar doorgaan doorgaan doorgaan. Toen heb ik de keuze gemaakt voor medicijnen, en heb mij schuldig gevoeld dat ik hem deze zolang onthouden heb
   
   

   Citaat

   Overal wordt op gelet en in de treure geanaliseerd. Er worden aparte behandelingsplannen gemaakt,met als gevolg dat het kind de kans niet meer krijgt om zichzelf te zijn.

   Ook dit is grote bullshit, een teken van iemand die niet eens weet hoe alles in zijn werking gaat. Er word gekeken, waar de struikelblokken liggen, die worden weggehaald waardoor het kind zich beter kan ontplooien. En juist bij ons kunnen kinderen hun zelf zijn, wij zoeken juist peerscontacten op. Zodat ze juist niet het gevoel hebben anders te zijn.
   
   

   Citaat

   Elke gedraging wordt dan ineens als vervelend en niet normaal beschouwd. maar hoe het kind in kwestie zich voelt in dat harnas, daar wordt niet op gelet.

   Ook dit is niet normaal, juist wij ouders van kinderen met adhd, weten absoluut wat leeftijdsadequaat gedrag is. Dat er een hoop ouders zijn die dit niet weten, tja daar heb je gelijk in. Maar nogmaals een druk kind hoeft nog geen adhd te hebben.
   
   

   Citaat

   Maar het kind kan geen kant meer uit, en voor mij is het niet raar dat een kind zich dan ook recalcitrant gaat gedragen.

   Ook dit is niet correct want juist een kind met ADHD is veel bewegingsvrijheid nodig, en krijgt dit dus ook
   
   

   Citaat

   Het lijkt wel of de volwassenen om een kind heen steeds onverdraagzamer worden, want zij worden moe van een bep. kind, zij kunnen dat kind niet aan. En ipv naar zichzelf te kijken(waarom trek je het niet?) is het kind ineens psychiatrisch ziek.

   Toegegeven er zijn een hoop ouders, die beter geen kind hadden kunnen krijgen. En die niet eerst naar zichzelf kijken. Mijn slogan is altijd geweest (en nog steeds) Verander je kind begin bij jezelf. En geloof me ouders van kinderen die na jarenlang therapieen, cursussen, etc etc eindelijk duidelijkheid hebben gekregen, zijn ouders die er alles aan gedaan hebben, zoals werk opgegeven, vrienden opgegeven. etc etc En deze opoffering heeft er voor gezorgt dat zij inmiddels in een sociaal isolement terecht zijn gekomen, omdat andere ouders het niet accepteren, dat kinderen anders kunnen zijn. Dus ga niet ouders van kinderen met de "gave" ADHD in een hoek trappen waar ze dagelijks al in getrapt worden.
   
   

   Citaat

   Het is moeilijk, maar nogmaals, blijf geloven in je kind, en twijfel niet.
   

   
   Bij deze dus, ik heb volste vertrouwen in mijn kinderen, want juist door hun adhd, zijn zij tot meer in staat, dan de marionettepoppen van de meeste ouders.
   
   
10. Yvje
    16:15 op 10 January 2010
    @ Rebecca.... hopelijk was dit niet bedoeld voor Lala.... die wil alleen maar dat je de strekking van haar verhalen op háár manier leest.... en verder gaat ze er niet op in....
    
    @ Lala... je standpunt is me duidelijk.... jammer dat je niet eens wilt proberen om het ook vanuit een andere kant te bekijken......  Zie het bericht van Rebecca.... anders verwoordt dan de mijne maar de inhoud is hetzelfde. Het lijkt mij dat degene die "onze" kinderen niet accepteert zoals ze zijn.... jij bent

Mogelijk interessante boeken