Tweets
Bezig met laden…
zielenknijper: TBS: "Voor criminelen, door criminelen" - Kwakzalvers beslissen over levenslang http://t.co/3kXznoK via @zielenknijper
Aeolus1969: RT @zielenknijper: FDA waarschuwt: ADHD medicijnen kunnen psychose veroorzaken http://t.co/xi20DKl via @zielenknijper
Engelen des Doods.
Voor het herpubliceren van het artikel op uw website of blog kunt u de 
Gepubliceerd door mw. Sarah Morton
Op het vermoorden van een persoon staat gevangenisstraf en terecht.
Het publiek reageert verontwaardigd. Zeker als er een kind is doodgemarteld, kan het lang in het collectieve bewustzijn blijven zitten. Wie herinnert zich niet Savanna? Of Rowena Rikkers (het meisje van Nulde?) Het is ook erg.
Goed om deze kinderen te blijven herdenken.
Alleen hoe zit het met kinderen zonder naam, baby’s die nog geboren moesten worden?
Je ziet hem al aankomen, ik ben tegen abortus. Als je dat vindt, lijk je al gauw een fanatieke gelovige. Veelvuldig wordt God er ook bijgehaald. Zelf heb ik niets met Godsdienst, ik hou het liever bij de realiteit.
Abortus mag in Nederland tot zeker 22 weken en uiterlijk tot 24 weken. Dus geen drie maanden, dat is een misvatting. Zeker bij kinderen die gehandicapt zouden zijn, gebeurt abortus op hoge leeftijden.
Terwijl medici, van andere foetussen in de 25 weken, uit alle macht het leven proberen te redden.
Een vrouw mag een abortus laten doen als zij in een noodsituatie verkeert.
- De drie meest aangehaalde “noodsituaties” zijn:
-
Momenteel geen kinderwens.
-
De vrouw voelt zich te jong.
- Voltooid gezin. (Gesteld “ideaal” kindertal bereikt.)
Bron: Wikipedia.
Het reduceert een beginnend leven tot een wegwerpproduct.
Baas in eigen buik/lichaam/leven. De vader heeft geen rechten, al is hij net zo goed een ouder.
Voorbeeld: Hij en zijn vriendin wilden kinderen. Zij eigenlijk pas over een paar jaar. Toen zij onverwachts zwanger was, was ze er blij mee, al moest ze wennen aan het idee.
Hij dacht dat het goed zat, totdat hij een folder over abortus vond in huis. Toen hij ernaar vroeg, bekende zijn vriendin dat ze het kind weg wil laten halen.
Hij heeft geprobeerd te praten, zowel met zijn vriendin als met de medici. Hij heeft aangeboden de volledige zorg van zijn kind op zich te nemen. Zijn vriendin week geen centimeter van haar besluit. De foetus was al 14 weken.
Het kwam erop neer dat hij als vader machteloos moest afwachten hoe zijn kind werd weggezogen. Achteraf was zijn inmiddels ex-vriendin vooral blij dat het weg was.
Natuurlijk zijn er echte noodsituaties. Als de zwangerschap het leven van de moeder in gevaar brengt of het kind is er zo slecht aan toe dat het als een kasplant zou opgroeien.
Zwanger worden uit een verkrachting. Dat je zo vernietigd bent dat je het niet aankan om het kind te dragen. Een baby is altijd onschuldig, maar de stress en het trauma veroorzaken dat je het kind steeds associeert met de gebeurtenis.
Wat de moeder voelt, slaat over op een ongeboren kind, dat is bewezen. Dat je de zwangerschap dan laat afbreken, begrijp ik.
Het wordt een ander verhaal als de moeder het kind wil laten komen, om het kind geeft, maar de omgeving op haar inpraat dat het niet verstandig is, dat ze nooit van het kind kan houden en ze dat gaat geloven. Hoe vermink je iemand voor het leven? Kind dood, bovenop en misschien nog erger dan het oorspronkelijke trauma.
Om zich sterker en zelfverzekerder te voelen heeft de aanstaande moeder mensen nodig die achter haar en haar keuzes staan. Psychologische hulp om het trauma te verwerken, kan ook veel uitmaken. In plaats van een omgeving die roept: ‘Zie je nu wel?’ als ze het moeilijk heeft.
Ik las een verhaal van iemand die blij is met haar kind, al was het niet in liefde verwekt. Zij omschreef haar kind als een ondeugende, vrolijke peuter.
Het voorkomen van ongewenste kinderen en mishandeling, zou een reden zijn voor abortus, alsof het van te voren vaststaat hoe iemand als ouder is. Het suggereert ook dat kinderen die het slecht hebben thuis, blij mogen zijn dat ze überhaupt geboren zijn. Dat moet een goede kinderbescherming zijn? Pak de mishandelaars aan en geen onschuldige kinderen!
Dat zoveel ouders zich mislukt voelen en problemen hebben met hun kinderen, heeft meer te maken met de maatschappij en hoe we het ouderschap invullen. Kinderen doe je erbij, lijkt de inslag. We vertrouwen meer op schema’s dan op onze natuur. Waarom heeft juist de mens zoveel problemen met het opvoeden?
Met een ongewenste zwangerschap kun je een kinderloos iemand heel blij maken, door je baby af te staan ter adoptie of het in een pleeggezin te laten opgroeien. Of als je zeker weet dat je geen kinderen wilt, laat je steriliseren.
De superlichte regels voor abortus motiveren iemand niet om zwangerschap te voorkomen. Als het weer raak is, kun je het toch weg laten halen, op kosten van de maatschappij?
Moeder worden kan altijd nog.
“In Europa werden in 2007 naar schatting meer dan 1,2 miljoen abortussen geregistreerd.”.
Dat zijn er 6 miljoen per vijf jaar…
Weetje:
”In het nationaal-socialistische Duitsland van Hitler legde men de nadruk op de noodzaak van veel goede “Germaanse” kinderen. Abortus van misvormde of zieke baby’s werd vanaf 1935 toegestaan om het Germaanse ras te verbeteren en “onnodige” verzorgingskosten voor de nationaal-socialistische volksstaat te beperken”.
Bron: Wikipedia.
Indien de medici van abortusklinieken toen hadden geleefd, zouden ze hetzelfde hebben gedaan wat in de kampen gebeurde.
Het is die realiteit nog steeds, in een andere tijd en situatie. In een modern (wit) jasje.
Van mij krijgen de artsen de eretitel: Engelen des Doods.
Hoe ziek moet je zijn, om zoiets te kunnen doen?
Zoals bij deze 22 weken oude foetus?
Een Italiaanse vrouw had voor abortus gekozen nadat uit scans gebleken was dat de baby gehandicapt zou zijn. Het jongetje overleefde echter de ingreep maar werd voor dood achtergelaten door de dokters in het ziekenhuis van de stad Rossano. De tweeëntwintig weken oude foetus werd de volgende dag gevonden door de kapelaan van het hospitaal, Antonio Martello, die vaststelde dat het jongetje nog leefde. De baby was in een laken gewikkeld en de navelstreng hing nog aan zijn lichaampje. Hij bewoog en ademde. Priester Antonio Martello alarmeerde de dokters en het jongetje werd direct overgebracht naar de neonatale afdeling van ziekenhuis in het naburige Cosenza. Hier overleed de baby een dag later.
Als geaborteerde foetus ben je afval, of je nog leeft of niet.
Twee dagen is weliswaar een uitzondering en daar komen ook veel reacties op.
Een overlevingsstrijd van een uur of meerdere uren komt veel meer voor, wat blijkt uit het volgende verhaal. Niemand die iets geeft om het kind. Je wilt er ook niet mee geconfronteerd worden.
Wat zou zo’n baby’tje voelen?
Snijdende kou. Allesomvattende angst, wanhoop, verlatenheid. Misschien helse pijnen. Het was er nog niet klaar voor geboren te worden.
De foetus probeert uit alle macht te blijven ademen. Wat in staat is te voelen en te reageren, heeft ook een wil om te leven.
Tegen de tijd dat het lichaampje ermee op is gehouden door uitputting, verstikking, stress of wat dan ook, heeft het kind geleden zoals wij ons niet kunnen voorstellen.
Ook wanneer de foetus nog in de baarmoeder zit, vecht het voor zijn leventje. Levend wordt het uit elkaar getrokken.
Scherpere wetten zijn nodig om nieuw leven te beschermen tegen het doodmartelen. Het goede voorbeeld geven als samenleving en voor oprechte oplossingen kiezen. Kijken naar andere mogelijkheden. Het begint met de intentie.
Al toen ik drie jaar was, droomde ik over medici die op kinderen experimenteerden. Als we niet wakker worden, leven we door in een nachtmerrie die nog veel donkerder is.
Deze publicatie is onderdeel van het column van mw. Sarah Morton, klik hier voor meer publicaties van de auteur.
(laatste 10 van 42 berichten)Reacties
Klik hier voor de volledige discussie!
Reageren
Boeken van de auteur
02:10 op 22 July 2010
tenminste, ik heb je er niet over gehoord.
Zoals dat voorbeeld van dat de moeder het kind niet wilde vasthouden en de verpleging daar geen tijd voor had.
Bekijk dit filmpje eens (helemaal tot het eind) en reageer dan nog eens.
http://www.youtube.com/watch?v=BYRpIf2F9NA&feature=related
Omdat het ingrijpend is voor het gezin, is het kind het leven niet waard?
Wat doe je dan als je kindje helemaal in orde lijkt (dus geen down-syndroom of wat dan ook) en het wordt na de geboorte of ergens in de jeugd ernstig ziek?
02:46 op 22 July 2010
05:14 op 22 July 2010
Want voor de geboorte is het alleen maar een klompje cellen en daarna is het ineens wel een baby?
Altijd leuk die baas-in-eigen-buik logica. ;D
05:36 op 22 July 2010
Want voor de geboorte is het alleen maar een klompje cellen en daarna is het ineens wel een baby? Jij denk echt dat de mensen hier zo makkelijk over denken he. Geloof me dat is niet zo .Realiseer je je nou echt niet dat dit een hele gemene steek is naar mensen toe die deze keuze hebben moeten maken. Jij mag pas mensen veroordelen als je zelf in de positie heb gezeten en niet iedereen maar bij voorbaat veroordelen. Stel dat jij nu eens `per ongeluk`zwanger zou worden. Je zegt zelf dat het nu echt niet zou kunnen ect wat dan??Stel dat de artsen er na een week of 14 achterkomen dat het kindje geen kans van slagen zou hebben omdat het een open ruggetje zou hebben. Zou jij je kindje dan op de wereld durven zetten met de wetenschap dat dit kindje waarschijnlijk verlamd zal zijn ect. Dan vind ik jou een egoist om een kindje zo'n leven te geven ,sorry dat ik het zo zeg
08:42 op 22 July 2010
Als het in de baarmoeder al duidelijk is dat het nooit een menswaardig leven zou kunnen leiden, ben ik niet tegen abortus.
Meestal gaat het alleen om een kans:
Spina bifida occulta leidt meestal niet tot invaliditeit.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Open_rug
Leer eens niet van het aller somberste scenario uit te gaan.
Stel dat jij nu eens `per ongeluk`zwanger zou worden. Je zegt zelf dat het nu echt niet zou kunnen ect wat dan??Stel dat de artsen er na een week of 14 achterkomen dat het kindje geen kans van slagen zou hebben omdat het een open ruggetje zou hebben.
Volgens mij haal je nu twee dingen door elkaar. Per ongeluk zwanger worden en een aandoening.
Niet kunnen is betrekkelijk, ik bedoelde dat er ik er nu beslist niet voor kies. Ik kan me wel voorstellen dat iemand in het nauw uit wanhoop het kind laat weghalen. (Ik geloof niet dat ik dat zelf zou kunnen. Ik denk dat ik een onderduikadres zou proberen te vinden als ze dreigen mijn kind af te pakken).
10:32 op 22 July 2010
http://www.erfelijkheid.nl/zena/spina.php ik lees hier toch wat anders hoor .
en waarom onderduiken?? Blijkbaar word je niet geacht een kind te kunnen groot brengen . Niet erg lullig bedoeld maar als ik al je commentaren hier leest op 't forum kan ik me er wel wat bij voorstellen. Alles en iedereen is fout behalve jij. Denk dat je eerst met beide benen op de wereld van nu moet komen te staan voor je uberhaupt aan kinderen gaat denken
13:12 op 22 July 2010
Je kan niet voor andere denken, en een abortus om medische redenen al helemaal niet, je hebt geen flauw idee hoe ernstig bepaalde aandoeningen zijn.
En aangezien ze dat dat niet altijd kunnen zien
kan ik me heel goed voorstellen dat mensen kiezen voor een abortus.
Als ik nu toch nog zwanger zou raken ( zou bijna niet kunnen maar aangezien ik geen geheel onthouder ben) zou ik een hele zware beslissing moeten doen.
Dat zou voor mij jaren geleden ontdenkbaar zijn, wij hebben er ruim 8 jaar over gedaan voor we een kindje kregen met 5 miskramen.. en ook toen kon ik me heel goed voorstellen dat er vrouwen waren die deze keus (moesten) maakte.
Maar goed ga jij je maar concentreren op het op je zelf wonen.
02:22 op 23 July 2010
Vaak lees ik toch andere argumenten. Ouders zien de opvoeding van een gehandicapt kind niet zitten, om maar een voorbeeld te noemen.
In mijn omgeving zie ik dat zelfs 'gewone' kinderen als een blok aan het been worden gezien.
Vandaar dat ik vaak zo fel reageer.
Blondie, ik heb ook niet over jou gezegd dat je kinderen maar beter bij je weggehaald kunnen worden, al zijn we het doorgaans totaal niet eens.
Ik dat niet eens dat je kinderen het slecht hebben. Misschien hebben ze het zelfs goed.
Maar pas op met wat je anderen toewenst: Blijkbaar word je niet geacht een kind te kunnen groot brengen . Niet erg lullig bedoeld maar als ik al je commentaren hier leest op 't forum kan ik me er wel wat bij voorstellen.
Wat vonden jullie van het filmpje:
http://www.youtube.com/watch?v=BYRpIf2F9NA&feature=related
abortion, yes we can!
15:38 op 23 July 2010
Er gebeuren verschrikkelijke dingen, en daarom is het ook zo belangrijk dat abortus tot een bepaald aantal weken heel belangrijk is, wat denk je wat er gebeurd als vrouwen die ongewenst de zwangerschap toch moeten voldragen?, heb je die doc's wel eens gezien?
Dat baby's na een mislukte abortus weggelegd worden tot ze sterven, die schuld kun je niet bij de moeder/ouders leggen het was niet hun keus.
Probeer je eens in te denken een zwaar gehandicapt kind, die 24 uur zorg nodig heeft dat kind wordt nooit volwassen en zal die zorg altijd nodig hebben, vaak al jong sterven. Ik heb altijd gezegd dat ik dat kan, zeker omdat ik altijd voor mijn broertje heb gezorgd. mijn ouders konden het namelijk niet, maar ik was een meisje dat er voor mijn broetje was en zeer van hem hield wat als ik er niet was? dan had hij dus niemand en was zijn zware leven ook nog eens zonder liefde, nou Sarah dan had ik gehoopt dat hij nooit was geboren. helaas hebben vele van dit soort kindjes dat niet, en daar hoeven ze nog niet eens gehandicapt voor te zijn Sarah.
Ik ben echt niet zomaar voor abortus, maar denk AUB iets verder door voor je zegt ze zien het opvoeden van een gehandicapt kind niet zitten, deze ouders krijgen dit vaak na onderzoeken te horen en niemand weet hoe zwaar gehandicapt het kindje is als het eenmaal geboren is. enig idee hoe zwaar het is als je afscheid moet nemen van kindje dat je hebt gebaard hebt ziels veel van houd, heeft geknokt voor zijn/haar leven, vaak bijna zo zwaar om de beslissing te moeten maken de zwangerschap af te breken, alleen zit er dan heeel veel verdriet, angst enz nog tussen.
Of een kind wordt ongewenst geboren en het wordt gedood omdat het niet gewenst is?! of de vrouw raakt zo in paniek omdat ze dan van familie en alles wordt verstoten dat ze van alles gaat slikken of het zelfs probeerd uit der buik te steken en zo kan ik nog wel even door gaan...
Sarah leer dingen van meerdere kanten te bekijken
dan leer je mensen nog beter begrijpen en snap je misschien ooit wel een keer dat ook ik wel eens zeg mensen waar ben ik aan begonnen, want zo ie zo het opvoeden van kinderen en een mooie maar zware taak, want weet je ouders die wel kiezen voor hun kinderen houden daar ziels veel van en gaan daar letterlijk voor door het vuur. Misschien voel jij dat gevoel ook nog wel eens en Sarah ik weet zeker dan kom je nog wel eens terug op je uitspraken ;) niet als ik toen ik zelf nog geen eigen kinderen had.
04:43 op 24 July 2010
Ik ben wel geraakt door je verhaal.
Ik vind het heel erg van je broertje en ik snap ook dat het heel zwaar was geweest.
Maar wat je zelf al zei: Je broertje heeft nog liefde ontvangen.
Er komt dan wel een vraag in me op: Hielden jullie ouders niet van hem?
Je zei: als ik er niet was geweest was zijn leven ook nog eens zonder liefde.
Ik ben het met je eens dat je de situatie van meerdere kanten moet bekijken. Daarom vind ik ook dat er meer opvangmogelijkheden moeten komen. Bijv voor vrouwen die bedreigd worden in hun thuissituatie of die niet van hun kind kunnen houden. In het eerste voorbeeld zit de vrouw nog steeds in de tang van de familie, ook als zij het kind kan laten weghalen. Bovendien verschuif je het probleem naar het kind, terwijl het echte probleem een cultuur/familie is die haar onderdrukt.
(In mijn artikel besprak ik een paar voorbeelden van noodgevallen, ongetwijfeld is het rijtje nog niet compleet. Aan de andere kant: Veel vrouwen krijgen spijt. Ik heb laatst gelezen dat de helft van de vrouwen die abortus liet doen, psychische problemen kreeg.)
In het filmpje waar ik op wees (niet bedoelt als uithaal naar jou, maar om ouders te waarschuwen wat er aan de hand is) was ook een voorbeeld dat de ouders het kind niet wilden vasthouden (en de verpleging had geen tijd daarvoor). Moet ik dan nog geloven dat ze uit liefde voor het kind, voor abortus kozen? In ieder geval heeft het kind geen liefde ontvangen.
Jij bent trouwens de eerste die inhoudelijk inging op de verschrikkelijke dingen die er gebeuren.