In Nederland gebruiken inmiddels meer dan 1 miljoen mensen medicijnen tegen depressieve gevoelens, en het worden er iedere dag meer. Depressiviteit dreigt de nummer 1 volksziekte van Nederland te worden.

Maar hoe komt dat eigenlijk? Is het de veranderende maatschappij? Is het dat Nederlanders mentaal zwakker worden en sneller toegeven aan depressieve gevoelens? Is het de farmaceutische industrie die met hun 1.3 miljard euro marketing budget voor Nederland mensen ompraat om medicijnen te gaan gebruiken? Of zijn het de psychiaters die met valse propaganda in de media mensen bang maken voor een ziekte die niet te meten is?

Het is waarschijnlijk dat laatste, en het is ook erg logisch wanneer je enig begrip hebt van hoe de menselijke geest funktioneert.

In essentie is de potentie om (extreem) depressieve gevoelens te kunnen hebben een zeer belangrijk onderdeel van het leven. Dezelfde potentie voor het kunnen ervaren van depressieve gevoelens geeft ons de mogelijkheid om een gevoel van extreem geluk te kunnen ervaren. Het is onderdeel van het systeem dat ons drijft tot verbetering en succes.

In essentie is een depressie iets heel natuurlijks en maakt iedereen het wel eens mee in zijn leven, tenzij iemand het absolute geluk heeft gevonden. De depressie is echter niet bedoeld om mensen tot slechtere resultaten te brengen maar zoals een pijl en boog iemand opnieuw te drijven naar het absolute geluk in zijn of haar leven.

Voor iemand zelf is dit vrijwel onmogelijk te overzien en te begrijpen. Je kunt niet boven jezelf staan en jezelf misleiden leidt alleen maar tot meer problemen. Desondanks kan het tot besef komen van de essentie van een depressie tot verlichting leiden die iemand opnieuw op de juiste weg kan brengen richting het komen van verbetering die leidt tot geluk. Dit is echter vaak vanuit iemands eigen perceptie op de realiteit onmogelijk, want juist iemands perceptie op de realiteit is de oorzaak van de depressieve gevoelens.

Psychiaters spelen hier op in door mensen wijs te maken dat ze een hersenziekte hebben en dat medicijnen ze zullen helpen om tot herstel te komen. En in de praktijk is het bewezen dat de meeste mensen zich daadwerkelijk beter gaan voelen door het gebruiken van antidepressiva.

Maar het zijn niet de medicijnen die iemand zich beter laat voelen, maar de verandering van de perceptie op de realiteit. Iemand gelooft dat zijn of haar gevoelens veroorzaakt worden door een ziekte en dat hij of zij zich door het gebruiken van een medicijn weer beter zal kunnen voelen.

Dit lijkt best een goede oplossing, zij het niet dat het gaat om kwakzalverij met enkele nare gevolgen.

Bij onderzoek over antidepressiva werden vaak positieve effecten gerapporteerd bij gebruik van gewone placebo’s. Bij gebruik van actieve placebo’s bleef van het effect weinig of niets over (zie bijvoorbeeld Greenberg & Fisher, 1997; Shapiro & Shapiro, 1997; Kirsch & Sapirstein, 1999; Kirsch et al., 2002; Van der Steen, Ho & Karmelk, 2003, hoofdstuk 4).

prof. dr. Wim J. van der Steen

Het zijn dus niet de antidepressiva die iemand beter maken, maar iemands geloof in een ziekte en een medicijn. En door iemand een foppil met een bijwerking te geven kan iemand even goed tot herstel komen.

Maar deze bedriegerij (om bestwil) heeft een logisch gevolg dat het leidt tot een epidemie. Mensen gaan denken dat een natuurlijk onderdeel van het leven dat normaliter bedoeld is om tot verbetering te kunnen komen (het streven naar geluk) veroorzaakt wordt door een ziekte waar een medicijn voor nodig is. Bij elke tegenslag in het leven zullen zij terug blijven pakken op de antidepressiva. En omdat steeds meer mensen verslaafd raken aan de antidepressiva en de angst voor de ziekte in al die mensen blijft voortleven, worden steeds meer mensen ziek.

Iedereen kan de ‘ziekte’ hebben, want dat is niet te meten. De psychiater bepaalt met natte vingerwerk of iemand de ziekte heeft en schrijft medicijnen voor.

Mogelijk zal niet iedereen tot herstel kunnen komen. Maar ik denk dat het beter is om mensen te helpen om te leren begrijpen wat de essentie van de problemen zijn. Uiteindelijk dient de psyche maar een eenvoudig doel: tot verbetering komen die leidt tot (voort)bestaan. Wanneer je dat begrijpt dan zal je de depressieve gevoelens kunnen benutten om tot verbetering te komen die leidt tot een gevoel van geluk en voldoening. Het is niet de depressie waar het om gaat, het is het potentieel voor het kunnen voelen van een depressie die betekent dat je je ook gelukkig kan voelen.

Mensen zijn bang om te veranderen, maar het is puur en alleen je perceptie op de realiteit die je depressieve gevoelens kunnen geven. Een ziekte in het lichaam kan van invloed zijn op je psychisch welbevinden, maar het is je psyche die regelt wanneer je je depressief voelt en wanneer je een geluksstofje voelt.

Bedenk het zo: wanneer je huisdier dood gaat dan wil je geen gevoel van geluk voelen maar juist het tegenovergestelde om emotionele uiting te geven aan de wil om te bestaan. Het is je psyche die dat regelt. En het is niet bedoeld om als drugs af te geven wanneer iemand dat eens lekker vindt. Het heeft als doel om je tot vooruitgang te drijven.

De oorzaak voor de epidemie zijn dus de psychiaters, en niet de farmaceutische bedrijven die in de vraag voorzien die door psychiaters wordt gecreëerd. De psychiaters hebben de ziekte verzonnen, diagnosticeren het en schrijven de medicijnen voor.

http://video.google.com/videoplay?docid=3897031809283888919

Zie ook: Wetenschappers: depressiviteit is zeer gezond en nodig voor grote prestaties