Autist!

~ Column ~

(website)

Voor het herpubliceren van het artikel op uw website of blog kunt u de HTML code downloaden.

Indien u het artikel op een forum wenst te publiceren dient u te kiezen voor de forumcode die op uw forum wordt gebruikt. Het type code dat gebruikt wordt staat meestal vermeld onder de berichteditor van het betreffende forum.

We bieden de volgende forum codes:

BBCode (algemeen), vBulletin, SMF en IPB

Tweet

Gepubliceerd door mw. Sarah Morton

‘Je zult het maar hebben: autisme’

Een openingszin van een artikel. Mensen die niet weten wat autisme is, wat het werkelijk is, krijgen zo de indruk dat het om een ziekte gaat. Een lot uit de loterij maar dan negatief.

‘Echt vrolijk wordt je daar niet van, al brengt het soms specifieke, bijzondere talenten met zich mee’.

De strekking van het artikel is dat ‘autist’ nogal eens een scheldwoord is. Zoals in media.

‘Het was slechts als spreektaal bedoeld, legde hij later uit aan de klager. Spreektaal? Wartaal!’

Kom zeg, laat mensen zelf weten hoe ze zich uit willen drukken. In plaats van er krampachtig rekening mee te moeten houden dat je wel eens iemand zou kunnen kwetsen. Spreek voor jezelf!

Vervolgens legt de schrijver, die zo voor mensen met autisme op komt, uit wat autisme nu ‘echt’ is, waarbij hij kritiekloos de definitie overneemt die de psychiatrie hanteert:

‘Autisme is een stoornis in de informatieverwerking van de hersenen. Informatie die via de zintuigen binnenkomt, wordt bij mensen met autisme anders verwerkt. Zij hebben moeite om de details die zij waarnemen te verwerken tot een samenhangend geheel. Hierdoor hebben mensen met autisme problemen met communicatie, sociale interactie en verbeelding’.

Als slot: ‘Autisme. Je zult het maar hebben. Laten anderen daar ook eens rekening mee houden’.

Het lijkt een pleidooi voor hypocrisie.

Zelf heb ik een thriller bij de uitgeverij liggen. Een fictief verhaal dus. Met het tweede deel ben ik bezig. Problemen met verbeelding? Ik niet, ook niet als kind. Anderen misschien.

Homoseksualiteit was vroeger een ziekte, volgens het heersende beeld. Het is zelfs een psychiatrische diagnose geweest.

Door eigen ervaring en die van velen met mij, weet ik hoe het is om klem te zitten in een medisch model. Door de manier hoe de psychiatrie autisme uitlegt, zien veel ouders en familieleden hun kind niet zoals het is. Ze krijgen ‘voorlichting’ over hoe autisme ingrijpt in het dagelijks leven en over het omgaan met zo’n kind en over de toekomst. Veel ouders gaan op een afstandelijke manier naar het kind kijken. Gedrag als door het huis huppelen en met de handen fladderen of heen en weer wiegen gaan ze zien als ‘gestoord’ gedrag. Wat is er eigenlijk gestoord aan? Het kind heeft er zelf niet onder te lijden. Maar het zijn symptomen van de aandoening. Alles wat het kind vanaf nu doet wordt gevangen in een ziektebeeld.

Kinderen worden kansloos gemaakt met prognoses als waarschijnlijk nooit een zelfstandig leven kunnen hebben. Doelen moeten concreet en ‘haalbaar’ zijn. Alsof je in de toekomst kan kijken.

Voor mij is een kind een mysterie. Ieder kind heeft kwaliteiten en mogelijkheden. Een kind, zeker met autisme, kan ineens een reuzensprong maken in zijn ontwikkeling. Maar dan heeft het een omgeving nodig die hem voor vol aanziet, in hem gelooft en hem positief stimuleert. Met een open blik in de toekomst kijkt.

Ik weet waar ik over praat, als jonge vrouw met autisme die sinds kort zelfstandig woont.

Een aantal jaar geleden zou ik nog aangewezen zijn op 24-uurszorg, volgens de school.

Velen, met of zonder diagnose lopen vast door pesten en onbegrip. Maar de oorzaak wordt vaak zuiver en alleen bij de persoon zelf gelegd.

24-uurszorg is er ook voor normaal begaafden met autisme. Een oud-klasgenoot woont er nu. Toen ik hem kende was hij grappig en bijdehand. Ook kon hij serieus nadenken en een standpunt innemen. Zelfstandig was hij ook best. Hij past niet in het beeld dat de werkwoonvoorziening schetst:

‘Door de aard en de intensiteit van hun stoornis kunnen deze cliënten moeilijk omgaan met meer dan één omgeving of ‘milieu’. Zij ervaren dat als spanningsvol of bedreigend. In WWA de Meander kunnen cliënten binnen één locatie wonen, werken en ontspannen’.

Persoonlijk zie ik autisme liever als iemands karakter dan als een stoornis of ziekte.

Vervelend dat autisme in de spreektaal in negatieve zin wordt gebruikt, maar de klachten wil ik graag horen of lezen van ervaringsdeskundigen. Niet van een politiek correcte kwezel die graag zijn beschermende vleugels om iemand heen slaat.

Of benoem de positieve kanten van autisme. Mijn vrienden met de diagnose zijn gevoelig voor hun omgeving en kunnen juist heel goed luisteren en zich in iemands situatie verplaatsen. Alleen reageren ze niet zoals de aangepaste mens gewend is en wordt hun medegevoel niet herkend!

Ook hebben ze een originele en scherpe kijk en zijn zichzelf. Degene die het woord ‘autisme’ verzonnen heeft, maakte misschien een schrijffout? Moest het ‘authentiek’ zijn?

Ik heb op het speciale onderwijs gezeten. Raad eens wie er het meest grappen maakten over autisme? Juist ja, de leerlingen zelf.

Autivis, autikat, auticratie. Zomaar een greep.

Wat ook heel onrechtvaardig is: penis of balzak als scheldwoord gebruiken.

“Lul!”

“Klootzak!”

Weet je wel dat deze lichaamsdelen meehelpen nieuw leven te doen ontstaan! Besef dat eens wanneer je vertederd naar een baby kijkt.

Daarbij ziet zo’n klokkenspel er grappig en potsierlijk uit. Het verdient net zo veel respect als ieder ander orgaan! Die dingen hebben toch al zo’n minderwaardige status.

Laat anderen daar ook eens rekening mee houden.

Al schrijvend hoop ik een begrijpelijke column neer te zetten.

Wat ben ik toch een piemel ; )

Deze publicatie is onderdeel van het column van mw. Sarah Morton, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

Reacties (13)

Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /customers/8/3/3/zielenknijper.nl/httpd.www/wp-content/themes/classic/index.article.inc.php on line 355

(laatste 10 van 13 berichten)Reacties

1. Yvje
   01:56 op 15 October 2010
   Je hebt gelijk Sarah..... fantasie kan je niet ontzegd worden... die heb jij in grote mate...
   
   Wil jij je fantasie eens laten gaan over het verzinnen van nieuwe scheldwoorden dan? Ziektes zijn echt uit den boze, vloeken mag niet en lichaamsdelen blijkbaar ook al niet meer..... 
   Wat roep ik dan als ik iemand een ongelofelijke %^%$%^vind?
2. Rebecca
   03:55 op 15 October 2010
   het is geen kloppenspel maar klokkenspel :S maar dit terzijde.
   
   hmm Sarah, om eerlijk te zijn vond ik deze blog zeer onsamenhangend.
   
   heb het idee dat er in jou hoofd een heel ander verhaal heeft gezeten waar we hier nu maar een paar stukjes van op papier hebben staan. Lees zelf eens terug. Want heb jou vele malen beter zien schrijven!
   
   En voor de rest? Tja het is vanuit jou visie geschreven dus wie ben ik om daar wat van te zeggen. Wel leuk te zien, dat je net zo schrijft als mijn zoon, op dezelfde manier.
   Beetje jip en janneke zeg maar... maar dan op auti manier....
3. sarah
   04:38 op 15 October 2010
   het is geen kloppenspel maar klokkenspel :S maar dit terzijde.
   
   Ik heb het aangepast, dank je wel!
4. sarah
   04:46 op 15 October 2010
   Ziektes zijn echt uit den boze, vloeken mag niet en lichaamsdelen blijkbaar ook al niet meer.....
   Wat roep ik dan als ik iemand een ongelofelijke %^%$%^vind?
   
   Je begrijpt niet uit mijn toon dat ik juist de spot drijf met dat mensen zo vallen over bepaalde woorden?
   Ergens anders schrijf ik: Laat mensen zelf bepalen hoe ze zich uit willen drukken.
   Je mag gerust iemand een klootzak of een lul of een kut noemen.
   
   Alleen schelden met dodelijke ziektes vind ik beneden peil. 
   
5. Yvje
   08:06 op 15 October 2010
   Al schrijvend hoop ik een begrijpelijke column neer te zetten.
   
   Da's niet echt gelukt......
6. tja....
   15:13 op 20 October 2010
   http://video.elsevier.nl/11815746
   
   tekst :
   
   ACHTER HET NETWERK TEGEN KINDERMISHANDELING NO KIDDING GAAT VOORMALIGE SECTE SCHUIL DIE IN JAREN ‘90 SPOOR VAN VERNIELING TROK
   
   Ze zeggen op te komen voor de rechten van mishandelde kinderen. Maar de oprichters van No Kidding stonden in de jaren ‘90 zelf onder verdenking van kindermishandeling. Zij gaven leiding aan de secte Paideia van ‘meesteres Anna’, die haar volgelingen zou manipuleren, intimideren en financieel uitkleden
   
   
   Ineens was No Kidding er. Met opvallende posters in abri’s en met vakkundig gemaakte tv-spotjes vestigde dit nieuwe ‘netwerk tegen kindermishandeling’ de afgelopen jaren de aandacht op zich.
   No Kidding zocht van begin af bewust de confrontatie. Zo klaagde het netwerk op een van haar affiches de omstreden ‘pedofielenpartij’ PNVD aan (‘Is Nederland helemaal gek geworden?’). En No Kidding hekelt het gemak waarmee in Nederland aan drukke kinderen het medicijn ri.ta.lin zou worden voorgeschreven. Volgens directeur Friso van der Wal (67) is er sprake van een ADHD-hype en wordt ouders onder druk van de farmaceutische industrie wijs gemaakt dat hun kinderen ziek zijn en medicatie nodig hebben. No Kidding repte zelfs van ‘kindermishandeling’. Maar toen een storm van protest opstak onder ouders van kinderen met ADHD - die zich ‘gecriminaliseerd’ voelden - bond het netwerk in. ‘Die uitspraak was te ongenuanceerd,’ zegt Van der Wal achteraf. ‘Toch blijf ik erbij dat met die kinderen dingen gebeuren die niet hoeven.
   
   Het is een kleine wereld, die van de bestrijders van kindermishandeling. Dus toen No Kidding opdook, rond 2006, werd Rudy Bonnet van de Stichting Voorkoming van Kindermishandeling (VKM) nieuwsgierig. ‘Ik zag die grote publiekscampagne van ze en dacht: wie zijn dit? Ze bleken op een vrij agressieve manier publieksgericht. Terwijl er eigenlijk helemaal geen vraag is naar een organisatie als No Kidding. Aan Defence for Children International, VKM, Unicef en de Vereniging tegen Seksuele Kindermishandeling, die zich allemaal met hetzelfde bezighouden, hoeft niets te worden toegevoegd.’
   No Kidding denkt hier anders over. Volgens de organisatie worden ernst en omvang van kindermishandeling in Nederland ‘heel sterk’ onderschat. ‘In Nederland worden ieder jaar 350.000 kinderen mishandeld: 3 kinderen per klas’, claimt No Kidding. En: ‘In ons land sterft iedere week een kind aan mishandeling’. Directeur Van der Wal: ‘Wij zijn de enige organisatie die doet aan brede bewustwording over kindermishandeling in Nederland. En we krijgen zo veel publiciteit omdat de mensen begrijpen dat klópt wat wij zeggen. Kennelijk zijn wij pioniers.’
   
   over die cijfers, net als over de methodes van No Kidding, bestaan twijfels: zo ligt volgens sommige onderzoekers het werkelijke aantal mishandelde kinderen een stuk lager: tussen de 107.000 en 160.000. Ook de claim van Van der Wal en No Kidding dat ‘wij in Nederland een toekomstige generatie vermoorden’, strookt niet met de uitkomsten van bijvoorbeeld rapporten van de Verenigde Naties - waarin de Nederlandse jeugd als de gelukkigste ter wereld naar voren komt. Van der Wal ziet een heel andere ontwikkeling: ‘Tot wel vijftig procent van onze jeugd groeit op zonder adequate begeleiding en zonder ouderlijke liefde. Dat is een tikkende tijdbom. Die situatie leidt tot schooluitval, ziekte en uitkeringsafhankelijkheid.’
   
   Anti-psychiatrie
   Deskundigen die al jarenlang ‘in het veld’ actief zijn, zoals Rudy Bonnet van VKM en ook Justine Pardoen (van de populaire website Ouders Online) en kinder- en jeugdpsychologe Marga Akkerman, oud-woordvoerster van het Nederlands Instituut van Psychologen, vragen zich af op welke gegevens No Kidding zich baseert. Op Pardoens website werd fel gediscussieerd over het omstreden anti-rit.al.in standpunt van No Kidding. ‘Toen ik eens keek welke deskundigen No Kidding aanhaalt, stuitte ik op artikelen van aanhangers van de Scientology-secte en op woordvoerders uit de anti-psychiatrie,’ zegt Pardoen. ‘Nogal dubieuze types dus.’
   Kinderpsychologe Akkerman luisterde naar radio- en tv-interviews met Van der Wal, ze las teksten van No Kidding en ze kwam tot een opmerkelijke conclusie: ‘Het is allemaal gezwam.’ Akkerman, geschrokken: ‘Ik vind het zeer ernstig dat er een platform is voor mensen, die geen enkele kennis van zaken hebben en die met hun blabla ouders angst aanjagen.’
   
   Ook instellingen als de Raad voor de Kinderbescherming, de Bureau’s Jeugdzorg en de Advies- en Meldpunten Kindermishandeling twijfelen aan de methodes en de argumentaties van No Kidding. Deze zomer bijvoorbeeld koos No Kidding partij voor de Groninger gezinshulp Derkelina Bul. Die ontvoerde een 8-jarig jongetje’, Giovanni, uit het gezin waar zij werkte omdat Bul vond dat de situatie voor de jongen thuis onhoudbaar was geworden. Volgens Bul reageerde het Bureau Jeugdzorg niet snel genoeg op haar klacht dat de alleenstaande moeder het kind verwaarloosde. No Kidding besloot Bul te steunen en Friso van der Wal trad samen met haar op in radio- en tv-programma’s. Van der Wal: ‘Als Derkelina Bul, met al haar werkervaring, zegt: “Er klopt iets niet in dat gezin, dat kind moet er weg”, dan vertrouw ik haar volledig. Waarom moet ik mij daarvoor verantwoorden?’
   
   Bij de officiële instanties reageert men verbaasd op die steun van No Kidding voor Bul. Hoewel het aantal uithuisplaatsingen jaarlijks stijgt, is het beleid om terughoudend te zijn omdat een uithuisplaatsing de band tussen ouders en kind ernstige schade kan toebrengen. Van der Wals pleidooi voor uithuiszetting van de 8-jarige jongen, zonder dat hij de casus kon overzien, en zijn bewering dat in Nederland ‘tienduizenden kinderen in een vergelijkbare situatie opgroeien’ wordt, op z’n zachtst gezegd, als ‘weinig behulpzaam’ gezien.
   
   Rob van Haarst, de advocaat van de moeder van het jongetje, vindt dat No Kiddings bemoeienis met de zaak,die nu onder de rechter is, ‘mishandelde kinderen meer kwaad dan goed doet. Bij No Kidding hebben ze duidelijk geen benul van de materie.’ Friso van der Wal blijft strijdbaar: ‘Giovanni is slechts het topje van de ijsberg. Hij is juist veel te lang bij de moeder gebleven.’
   
   Meesteres Anna
   De standpunten van No Kidding blijken te wortelen in een gezamenlijk verleden van de medewerkers en in een gemeenschappelijke inspiratiebron: ‘meesteres Anna’ - het voormalige en inmiddels bejaarde topmodel Anna Clowting. Van der Wal en zijn naaste medewerkers, onder wie No Kidding-voorzitter Gerard ‘Indra’ Steenbrink en woordvoerster Martine Vogel, zijn bevriend en kennen elkaar al enkele decennia. Zij leefden lange tijd samen in woongemeenschappen in Haarlem en Ermelo. Hun belangrijkste inspiratie halen zij niet uit wetenschappelijke rapporten en onderzoeken, maar komt rechtstreeks van hun goeroe: meesteres Anna.
   
   Anna Clowting was in de jaren ‘90 spil in een spirituele beweging - met alle kenmerken van een secte - onder de naam Paideia, die behalve in Haarlem en Overveen ook actief was in de Franse Pyreneëen. Friso van der Wal, voormalig concrector op het Kennemer Lyceum Overveen, was Clowtings eerste echtgenoot. Later hertrouwde Anna Clowting, aan wie helderziende gaven worden toegeschreven, met de gymnastiekleraar en masseur Gerard Steenbrink, een collega van Van der Wal. Clowting is de stille kracht achter No Kidding. Haar Stichting Profit for the Worlds Children heeft als enige activiteit No Kidding. Van der Wal: ‘Ik vraag Anna regelmatig om advies en we trainen nog altijd samen. We zijn ook van plan om een Kennis- en Ervaringcentrum Anna Clowting op te richten. En ze komt binnenkort met een nieuw boek: Licht wil licht ontmoeten. ’
   
   Paidaeia kwam in de jaren ‘90 negatief in het nieuws toen ‘uittreders’ zich beklaagden over afpersing, psychologische terreur en fysieke intimidatie. Een aantal van hen wil, ook twintig jaar na de gebeurtenissen, alleen praten op voorwaarde van anonimiteit, uit angst voor nieuwe intimidaties. Aannemer Hans Gouwens, op wiens landgoed in de Pyreneën het gezelschap rond Clowting in de jaren ‘90 verbleef, vormt hierop een uitzondering. ‘Die mensen deinzen nergens voor terug. Maar ik ben niet bang voor ze. Ik voer al zolang oorlog met hen.’
   
   Gouwens verloor zijn vrouw en veel van zijn bezittingen aan Paideia. Toen hij eiste dat de secte zijn landgoed Les Clottes zou verlaten, werd hij bedreigd. ‘Stonden ze me ‘s avonds met een man of tien op te wachten. Ze kwamen tot in mijn slaapkamer. Van der Wal schreeuwde dat ik een ‘vuile klootzak’ was. En Gerard Steenbrink dreigde: “Jij hebt straks een afgebrand huis”.’ Dat diezelfde groep mensen zich tegenwoordig inzet voor de strijd tegen kindermishandeling, beschouwt Gouwens als een perverse grap. ‘Hou toch op. No Kidding is niet anders dan een voorwendsel om zoveel mogelijk geld op te halen. Voor zichzelf. Die mensen moeten zélf verpleegd worden. Ze zijn ziek.’
   
   Massages
   Destijds ontstond in de media beroering over de alternatieve opvoedpraktijken van Paideia. Om ‘blokkades en spanningen’ - overgenomen uit ‘vorige levens’ - weg te nemen werden niet alleen volwassenen, maar ook baby’s en kleine kinderen ‘gemasseerd’ door Indra Steenbrink. Dit deed de gymnastiekleraar zo hardhandig dat kinderen het uitschreeuwden van de pijn.
   Een video van zo’n massagesessie viel in 1996 in handen van het tv-programma Deadline. Kinderpsychologe Marga Akkerman werd in de studio om haar mening gevraagd. ‘Kindermishandeling,’ luidde haar conclusie. ‘Het is kwaadaardig dat moeders zo gemanipuleerd worden dat zij hun kinderen afgeven voor dit soort massages.’ Akkerman sliep die nacht niet thuis nadat secteleden hadden gedreigd het programma te verstoren.
   
   Voormalige secteleden herinneren zich hoe zij, als ze een ‘fout’ hadden gemaakt, voor de groep werden geplaatst en werden uitgescholden, geduwd en soms in hun gezicht geslagen. ‘De hardste schreeuwers waren Steenbrink en Van der Wal,’ zegt een ex-lid van Paideia, die anoniem wil blijven. ‘Alles gebeurde op orders van Anna. De adoratie voor die vrouw was ronduit eng. Zij kreeg al haar opdrachten rechtstreeks door ‘van boven’. En haar volgelingen gehoorzaamden haar blindelings.’
   
   Friso van der Wal ontkent dat hij betrokken was bij intimidaties. ‘Mensen zullen altijd kwaad reageren als je hun gedrag aan de kaak stelt. Als je zegt: “Hé joh, dit en dat zou je moeten veranderen”. Dat is confronterend. Logisch dat dat weerstand oproept.’
   Ook de beschuldigingen dat volgelingen financieel werden uitgekleed - onder wie Quinta Heijn, telg uit de bekende ondernemrsfamilie, wiens zoon Fares werd gekoppeld aan Anna Clowtings dochter Gabriëlle - wijst Van der Wal van de hand. Hij lacht: ‘Elk dubbeltje en kwartje draaiden we om. We hadden nauwelijks geld.’ En de hardhandige massages? Van der Wal: ‘Overal in Nederland worden baby’s gemasseerd. Die vorm van contact is juist heel belangrijk voor de hechting van kinderen.’
   
   In No Kiddings kritiek op ouders, die tekort zouden schieten in hun opvoeding, klinkt het gedachtengoed door van Anna Clowting. In een eerder boek - Anna over Anna - nam zij stelling tégen het traditionele gezin: ‘Het zou beter zijn als kinderen geen ouders hadden of niet binnen de beperkte hokjesgeest van het gezin opgroeiden. Het is te statisch en te moordend voor de kindergeest’. Gerard ‘Indra’ Steenbrink noemde het gezin ooit ‘een secte’.
   
   De ideale omgeving voor kinderen om op te groeien is, volgens de inititiatiefnemers van No Kidding, een woon- of leefgemeenschap. Friso van der Wal: ‘Gezinnen in Nederland leven veel te geïsoleerd. Kinderen hebben baat bij een omgeving waarin zij meerdere opvoeders hebben. En ja, mijn persoonlijke ervaring in de leefgemeenschap speelt in die opvatting een wezenlijke rol.’
   Ouders voelen zich door dergelijke uitspraken door No Kidding onder druk gezet. Justine Pardoen van Ouders Online kreeg veel bezorgde mails binnen. ‘Ouders vragen zich af waar No Kidding zich mee bemoeit. En wat doet No Kidding dan zélf helemaal? Behalve dat ‘bewust maken’ op scholen en via publiekscampagnes kan ik ook niets ontdekken.’
   
   Critici mogen beweren dat No Kidding de meest recente pogting is van de Paideia-groep om mensen geld uit de zak te kloppen, vooralsnog wordt het netwerk door officiële instanties serieus genomen. Friso van der Wal: ‘We zijn door het ministerie van Jeugd en Gezin met alle égards ontvangen’. Dit bevestigt een woordvoerder van het ministerie. ‘Hoewel het om een oriënterend gesprek ging. Er zijn geen concrete afspraken gemaakt.’ Ook schermt No Kidding met de steun van Jan Willems (58), oud-hoogleraar en lid van de Stuurgroep Aanpak Kindermishandeling, die toetrad tot de Raad van Advies. Willems zegt Steenbrink en Van der Wal te kennen als ‘zeer integere mensen’. Van hun verleden in Paideia weet hij niets. ‘Ik weet alleen dat zij Anna Clowting beschouwen als deskundig op het gebied van bewust leven,’ zegt Willems. ‘Ik vind het vooral belangrijk dat No Kidding probeert om een cultuur- en mentaliteitsverandering tot stand te brengen, van onderop. Het brede bewustzijn dat veel kinderen worden mishandeld, ontbreekt in Nederland.’
   Geconfronteerd met alle kritiek, reageert No Kidding strijdlustig. Friso van der Wal: ‘Paideia was een life-style beweging. Destijds werd mediteren nog gezien als iets raars, en kijk eens: nu is het gemeengoed geworden. Ja, dit werk is een mijnenveld. Maar wij gaan integer om met de belangen van mishandelde kinderen. Ik weet wat ons te doen staat. Daar brengt niemand ons van af.’
   
   
   
7. Yvje
   15:14 op 20 October 2010
   Misschien dat een massage helpt tegen autisme?
8. ach
   15:15 op 20 October 2010
   @ Tja.....    2 zielen 1 gedachte
9. E.H. Gerritsen
   21:53 op 24 October 2010
   Ik vind heel veel dingen, die beweerd worden over autisme, erg irritant. Bijna niemand beseft, dat autisten mensen zijn, die juist HYPERGEVOELIG zijn voor anderen. Dermate gevoelig, dat zij het niet aan kunnen en zich al vroeg afsluiten.
   
   Het is dus een KEUZE, om te overleven, en niet een handicap. Niet een gebrek, of afwezigheid. Veel autisten zijn juist erg goed in het inschatten van de reacties van anderen, dermate goed dat de anderen zich "betrapt" voelen en de autist bestraffen.
   
   Wat is een autist anders dan wat men vroeger een "boekenwurm" noemde? Waarom valt iedereen over allerlei "psychiatrische afwijkingen" waarzonder Vincent van Gogh nooit beroemd was geworden?
   
   Mensen zijn verschillend. Deal with it.
   
   
10. sarah
    09:43 op 25 October 2010
    Beste E.H. Gerritsen, welkom op het forum en een mooie bijdrage.
    Het zal zeker heel veel uitmaken als we elkaar gewoon in de waarde laten en de verschillen waarderen.
    
    groeten
    
    Sarah

Boeken van de auteur