Antipsychotica en trombose

~ Column ~

(website)

Voor het herpubliceren van het artikel op uw website of blog kunt u de HTML code downloaden.

Indien u het artikel op een forum wenst te publiceren dient u te kiezen voor de forumcode die op uw forum wordt gebruikt. Het type code dat gebruikt wordt staat meestal vermeld onder de berichteditor van het betreffende forum.

We bieden de volgende forum codes:

BBCode (algemeen), vBulletin, SMF en IPB

Tweet

Dit artikel is op verzoek geselecteerd uit het archief van hoogleraar Ivan Wolffers, en kan gedateerd zijn. Copyright © Ivan Wolffers

Onderzoek dat online in het BMJ van 22 september 2010 verscheen laat zien dat er verband is tussen gebruik van antipsychotica en trombose en longembolie. Voor individuele mensen is het een bescheiden maar duidelijk toename op deze risico’s, maar bevolkingsgewijs klinken de resultaten van het onderzoek indrukwekkender. Dat komt door de manier waarop resultaten van onderzoek gepresenteerd worden. Is het dan niets om je zorgen over te maken?

Atypische antipsychotica veroorzaken trombose en longembolie

De uitkomst van het onderzoek door de University of Nottingham laat zien dat gebruik van antipsychotica een toename met 30 procent kans op trombose of embolie geeft. Dat is vooral te zien bij gebruikers van de moderne zogenaamd atypische antipsychotica, zoals quetiapine (Seroquel), risperidon (Risperidal) en olanzepine (Zyprexa). Het onderzoek is gebaseerd op gegevens van een Engelse nationale database met informatie over 11 miljoen mensen. Van die mensen moesten 25.000 mensen vanwege trombose behandeld worden. Dat is weer vrij weinig omdat trombose in een algemene bevolking op zich vrij zeldzaam is. De onderzoekers spreken daarom over een aantoonbaar maar bescheiden effect.

Op die manier kun je echter niet naar uitkomsten van onderzoeken kijken. Een algemene bevolking vertelt niets over de specifieke groepen met verhoogd risico. Naarmate mensen ouder worden hebben ze namelijk meer kans op trombose. Als mensen weinig bewegen neemt hun kans op trombose aanzienlijk toe. Gebruik van antipsychotica bij demente ouderen om ze te kalmeren zal daarom een ander beeld laten zien. Dat zijn per definitie ouderen en die bewegen in het verpleeghuis vaak niet zo veel meer.

Gebruik van antipsychotica voor die indicatie is niet eens officieel goedgekeurd. In de praktijk gebeurt het echter op grote schaal. Door gebrek aan personeel en geduld er lang niet altijd nog tijd om voldoende aandacht te besteden aan demente ouderen die in een verpleeghuis zijn beland. Het leidt tot opstandigheid. Dat in combinatie met boosheid over het verlies van controle over herinnering en capaciteit zorgt voor aanvallen van boosheid. Er wordt dan vrij gemakkelijk naar antipsychotica gegrepen.

Een onderzoek naar effecten van geneesmiddelen onder een hele populatie maakt het onmogelijk om de risico’s voor specifieke groepen te zien. Onderzoekers die zichzelf respecteren zullen daarom altijd de gegevens waar ze mee werken ook moeten scheiden. Geldt dit meer of minder voor vrouwen? Geldt dit ook voor kinderen of niet? Hoe zit het bij mensen met een Afrikaanse achtergrond? En wat gebeurt er precies bij ouderen?

Deze publicatie is onderdeel van het column van prof. dr. Ivan N. Wolffers, klik hier voor meer publicaties van de auteur.

Reacties (46)

Antipsychotica, longembolie, trombose

(laatste 10 van 46 berichten)Reacties

1. Von
   16:11 op 10 November 2010
   Ik had problemen op school en veel, veel ruzie met mijn broertje. Af en toe gingen we elkaar ook te lijf
   
   Daar droom ik alleen maar van van dat af en toe! Zoon gaat gewoon iedereen te lijf die het verkeerde antwoord geeft of als dingen anders gaan dan hij in zijn hoofd heeft. Nu bv al 6 weken helemaal los 's avonds. Hij wil niet naar bed. Is bang. Daar praten we over, ik beloon hem als hij wel naar boven gaat (wat hij dus 1x heeft gedaan in die 6 weken). Als het nou daarbij blijft maar nee......hij scheldt iedereen helemaal verrot voor de meest gruwelijke dingen, hij sloopt spullen, is boos, bang, treitert zijn zus en ondertussen blijven we hier rustig, houden we vol, zetten hem op de gang als hij te ver gaat en doen alles wat we moeten doen precies volgens het boekje. Belonen, straffen, negeren........ondertussen heb ik moordneigingen, zijn we hier aan het eind van ons latijn, loopt zijn zusje huilend door het huis omdat ze het niet meer trekt en vraag ik me af hoelang nog. Hoelang gaan we dit nog volhouden? We zijn uitgeput.
   Hadden ze maar af en toe ruzie, ging hij maar af en toe in verzet. Dan kon ik ermee leven. Ik zie de machteloosheid op zijn gezicht, ik hoor hem zeggen: mama, ik wil niet boos worden maar het moet van mijn hoofd, ik zie het verdriet in zijn ogen als hij dat zegt.....zeggen jullie het maar dan! Ok geen pillen (werken ook niet) geen psych (die scheldt hij uit voor kutwijf en hij loopt tot 3x de kamer uit (in verslag staat: niet te testen, werkt niet mee), NFB werkt niet, Pelzzer werkt niet, visolie werkt niet............roep maar dan. Ik ben bereid met jullie mee te gaan. Geen psych, geen medicijnen. Kom maar op nu, we zijn ten einde raad!
2. Yvje
   16:53 op 10 November 2010
   Het jammere is Von,
   
   Dat ze niet verder komen dan dat je er vooral de psychiatrie niet bij moet halen..... maar wat je dan wel moet doen...... daarop moet iedereen jou het antwoord helaas schuldig blijven.
   
   Ik wilde dat ik iets voor je kon doen, het kon oplossen of in ieder geval verlichten..... als ik maar wist hoe.......
3. blondie
   00:38 op 11 November 2010
   Nou Von ik wens je echt alle sterkte die ik je maar wensen kan. het is allemaal zo makkelijk gezegd van andere doe dit niet doe dat niet maar op den duur  kan ik begrijpen dat jullie het echt niet meer zien. Heeft jou zoon ODD of dat niet? pure interesse hoor nix geen vooroordeel oid
   Volg jullie hart in dit meid als ik de oplossing voor jullie had dan had ik hem zo gegegeven met veel liefde maar......... ook ik moet je daar in schuldig blijven. heel veel sterkte joh voor jou en je gezin
4. Von
   01:10 op 11 November 2010
   Hij heeft ADHD (Gecombineerd), Cnduct Disorder en een stoornis in het autistisch spectrum (MCDD).
   
   Maar hoeveel stempels hij ook krijgt dat doet er allemaal niet toe, het voegt ook niets toe. Je weet het em that's it. Je kunt er niets mee met name de CD niet. Hij mist een stukje geweten o.a. maar ook inzicht, oorzaak/gevolg en dat wat je niet hebt of wat niet ontwikkeld is daar kun je niets mee. Tegen iemand die zonder benen is geboren zeg je ook niet: Loop normaal. Niets is vanzelfsprekend hier.
5. blondie
   01:53 op 11 November 2010
   Nee in dit geval heb je niets aan ´t stempeltje nee. Tis niet makkelijk ,ook voor hem niet en ik denk dat dat ook vaak niet gezien word door mensen . Heel veel sterkte meid. Als ik een oplossing voor je had dan had ik hem gelijk gegeven echt waar
6. sarah
   08:53 op 11 November 2010
   Ik weet dat het niet te vergelijken is, maar ook bij mij vroeger was het dagelijks strijd.
   Elkaar pesten. Broertje kwam ongevraagd mijn kamer binnen en klom lachend op mijn bed. Ik die hem de kamer uit schold. Veel stress voor alle partijen.
   (Omdat ik een diagnose had, was mij laten opnemen het meest 'plausibel'.)
   
   Maar de ene keer krijg ik het verwijt ongevraagd adviezen te geven en daar weer het verwijt dat ik niet met ideeën kom hoe het dan wel kan. 
   
   Ik weet niet of je dit al geprobeerd hebt, maar wat mij hielp om de grip op mezelf terug te krijgen, is erover kunnen praten. Over alle twijfels en gevoelens en frustraties. Waar komen ze vandaan?
   Als mijn emoties nergens heen kunnen, flip ik. 
   Over het naar bed gaan, praten jullie wel, heb ik gelezen.
   
   Ik weet niet (het klinkt misschien algemeen) of er thuis objecten zijn waar je zoon zich wel op af kan reageren. Een bokszak of een groot kussen? Het lost het probleem niet op, dat weet ik wel.
   
   Maar ook ik vind het knap hoe jullie het volhouden. Wist ik maar wat je kon doen.  :-[
   Ik hoop oprecht dat jullie en manier vinden waarmee met leefbaar wordt in huis.
7. Von
   11:18 op 11 November 2010
   Dank je Sarah voor het meedenken. Praten mag hij altijd en als hem iets dwars zit roept hij me op de gang omdat hij niet wil praten als er anderen bij zijn. Hij heeft en tijd enorme angst gehad ook voor deja vu's. Uiteindelijk kwam het onder een enorme huilbui eruit en idd dan kun je er iets mee en nu weet hij dat hij niet de enige is. Na een bui (daarvoor of tijdens lukt het niet) praat ik altijd met hem. Vraag hem altijd of er iets is wat we kunnen veranderen of een manierom dingen makkelijker te maken voor hem.
   
   Feit is dat hij niet weg kan komen met een aai over zijn bol als hij ons verrot gescholden heeft, spullen heeft vernield enz. Daar staat wel een sanctie op anders is het hek van de dam. Hij heeft een ajax poef die het moet ontgelden...
   
   Ik laat mijn zoon niet opnemen. Hooguit in onze eigen crisisopvang om tot rust te komen of om ons tot rust te laten komen. Ik ben het nl ook niet eens (om andere redenen dan de meesten hier) met de manier waarop met onze kinderen wordt omgegaan en dan heb ik het over de agressief gedragsgestoorden en daarom een eigen crisisopvang die overigens ook vol zit.
8. piet
   12:04 op 11 November 2010
   ajax poef
   
   helemaal goed, een Ajax ding om op te meppen :D
   
   Wat bedoel je met eigen opvang?
   
   Ik ben het nl ook niet eens (om andere redenen dan de meesten hier) met de manier waarop met onze kinderen wordt omgegaan..
   
   Bedoel je dan de isoleer enzo?
   
9. Von
   13:11 op 11 November 2010
   Met eigen opvang bedoel ik het zoals het er staat. Omdat ik het al jaren niet eens ben met hoe er met kinderen als mijn zoon wordt omgegaan (jeugdgevangenis zonder strafbaar feit maar geen behandelplekken voorhanden, isoleer enz enz) heb ik een paar jaar geleden een Stichting opgericht. Inmiddels hebben we ook onze eigen (crisis)opvang en aangezien de voogden van BJZ er ook kids plaatsen zal het wel goed zijn. In 1e instantie is het opgericht voor mijn zoon....voor het moment dat we hem thuis niet meer kunnen handelen. Nogmaals mijn zoon gaat niet de forensische psychiatrie of gevangenis in (ervan uitgaande dat hij geen strafbaar feit heeft gepleegd dan). In die opvang zijn 24/7 begeleiders aanwezig.
   
   Ik realiseer me ook dat er kinderen zijn die wel behandeld kunnen worden, behandeling kan in onze opvang niet. En begrijp me niet verkeerd ik ben nog steeds niet tegen medicatie als het helpt en de kinderen voelen zich beter en komen tot presteren.  Mijn zoon is uitbehandeld, medicijnen helpen niet dus als het hier te erg wordt en ik kan de veiligheid niet meer garanderen is dat voor tijdelijk een mooi alternatief. Neemt niet weg dat ik blijf zoeken naar een manier, en of dat nou medicijnen zijn of niet, om de kwliteit van zijn en ons leven te verbeteren.
10. sarah
    10:29 op 12 November 2010
    Dank je Sarah voor het meedenken.
    
    En jij bedankt voor het delen.
    Je doet het goed, tot zover ik kan lezen.
    En inderdaad probeer ik echt mee te denken, en niet zomaar wat te roepen. Wat roepen dat kan inderdaad iedereen.
    Ik ben ook blij dat je een menswaardige opvang achter de hand heb. De psychiatrie behandelt patiënten gewoon onwaardig (uitzonderingen daargelaten)
    
    Uiteindelijk kwam het onder een enorme huilbui eruit en idd dan kun je er iets mee en nu weet hij dat hij niet de enige is. Na een bui (daarvoor of tijdens lukt het niet) praat ik altijd met hem.
    
    Dat is mooi om te lezen.
    
    Feit is dat hij niet weg kan komen met een aai over zijn bol als hij ons verrot gescholden heeft, spullen heeft vernield enz.
    
    Gelijk heb je.
    
    Wat je eigen opvang betreft, dat kan misschien ook soelaas bieden voor bijv een of twee dagen in de week, om op adem te kunnen komen. Dat valt ook nog niet onder 'uit huis plaatsen'.
    

Boeken van de auteur